Constitutional complaint dismissed for late filing; statutory deadline is strict and cannot be extended.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court refused to proceed with the constitutional complaint filed by Radomski and Blaupunkt s.c. because it was submitted after the mandatory three-month deadline. The applicants argued that the Supreme Court's final decision had not yet been served, yet the court determined the deadline began upon service on April 26, 2004. Since the complaint arrived in August, the court held that the strict filing period is not subject to extension under civil procedure rules.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: The statutory deadline for filing a constitutional complaint is strict and mandatory; its expiration renders the complaint inadmissible and precludes any request for time extension.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
40/1B/2005 POSTANOWIENIE z dnia 5 października 2004 r. Sygn. akt Ts 140/04 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Safjan, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Marleny Radomskiej oraz Bartłomieja Radomskiego „Blaupunkt” s.c. w sprawie zgodności: art. 3921 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji, p o s t a n a w i a:
1) odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, 2) pozostawić bez rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej, nadanej 2 sierpnia 2004 r., Marleny Radomskiej oraz Bartłomieja Radomskiego „Blaupunkt” spółka cywilna zarzucono niezgodność art. 3921 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. Niekonstytucyjność kwestionowanych przepisów polega, zdaniem skarżących, na pozbawieniu ich prawa wniesienia kasacji, co uniemożliwia im „poddanie kontroli kasacyjnej zaskakującej koncepcji prawnej, stanowiącej podstawę wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 24 czerwca 2003 r.”.
W piśmie procesowym z 23 sierpnia 2004 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia skargi konstytucyjnej. Jako ostateczne orzeczenie o przysługujących im prawach i wolnościach konstytucyjnych skarżący wskazali postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lutego 2004 r. (sygn. IV CZ 8/04), w którym sąd oddalił zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z 14 listopada 2003 r. (sygn. akt I Aca 1669/02), stwierdzające, że kasacja od wyroku Sądu Apelacyjnego z 24 czerwca 2003 r. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących 26 kwietnia 2004 r.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Art. 79 ust. 1 Konstytucji przyznaje każdemu, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, prawo do wniesienia skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego, w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego na podstawie, którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach. Jednocześnie stwierdza, że zasady jej wniesienia określa ustawa. Z treści art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) wynika, iż warunkiem merytorycznego rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny skargi konstytucyjnej jest jej złożenie w ustawowym, trzymiesięcznym terminie. Termin ten ma charakter zawity i jego przekroczenie powoduje, iż rozpoznanie skargi staje się niedopuszczalne. W kontekście art. 79 ust. 1 Konstytucji bieg terminu, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, zaczyna się od daty doręczenia skarżącemu tego prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia, które przesądziło o ostateczności orzeczenia lub decyzji naruszającej, zdaniem skarżącego, jego prawa lub wolności konstytucyjne.
Skarga konstytucyjna została złożona do Trybunału 2 sierpnia 2004 r., a postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lutego 2004 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących 26 kwietnia 2004 r., należy zatem stwierdzić, że nastąpiło przekroczenie wyżej wymienionego terminu. Wniosek pełnomocnika skarżących o przywrócenie terminu do złożenia skargi konstytucyjnej nie mógł być rozpoznany przez Trybunał, gdyż skarga konstytucyjna nie ma charakteru zwykłej czynności procesowej w toku instancji, a termin do jej wniesienia jest terminem zawitym i nie podlega przywróceniu.
Z tego też powodu nie mają, w przypadku skargi konstytucyjnej, zastosowania przepisy kodeksu postępowania cywilnego o możliwości przywrócenia terminu procesowego, w szczególności art. 168 § 1 k.p.c. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. postanowienia z: 21 stycznia 1998 r., sygn. Ts 2/98, OTK ZU nr 2/1998, poz. 21; 15 lipca 1998 r., sygn. Ts 79/98, OTK ZU nr 5/1998, poz. 82; 22 lutego 1999 r., sygn. Ts 141/98, OTK ZU nr 2/1999, poz. 33). Mając powyższe na względzie należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, jednocześnie pozostawiając bez rozpoznania wniosek pełnomocnika o przywrócenie terminu do jej wniesienia.