Legislator Case Law & Legislation
Ts 62/04 AI generated

Constitutional complaint dismissed for failure to specify which constitutional right was violated by the pension law provision.

Case Number Ts 62/04
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by Zygmunt Krasucki regarding Article 15 of the Social Insurance Fund Act. The complainant argued that the law arbitrarily limited pension base calculation to the last 20 years of employment, violating the principle of equal treatment under Article 32 of the Constitution. The Court ruled that the complaint was inadmissible because the complainant failed to precisely identify the specific constitutional right infringed upon, merely stating a general violation of equality.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint must specify the exact constitutional right violated; the Court is bound by these boundaries and cannot correct the complainant's vague characterization of the infringement.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility specification of violated right principle of equal treatment pension base calculation boundaries of constitutional review Social Insurance Fund Act inadmissible complaint

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust.
Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Art. 66 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Stanowi to konsekwencję zasady wyrażonej w art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, zgodnie z którą Trybunał orzekając jest związany granicami skargi konstytucyjnej.
Art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, działając na podstawie art. 49 w zw.
Art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, działając na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), orzeka się jak w sentencji.
art. 32 ust. 1 Konstytucji
1118 ze zm.) z art. 32 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

301 POSTANOWIENIE z dnia 20 lipca 2004 r. Sygn. akt Ts 62/04 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jerzy Stępień, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Zygmunta Krasuckiego w sprawie zgodności: art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) z art. 32 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej z 30 marca 2004 r. pełnomocnik skarżącego zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 15 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ustawa).

Zaskarżonemu przepisowi zarzucił, że arbitralnie ogranicza korzystanie z jednej z możliwości obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru emerytury przez zawężenie uwzględnianego okresu zatrudnienia do ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających rok złożenia wniosku o emeryturę, wyłączając tym samym dopuszczalność takiego obliczenia w oparciu o cały okres zatrudnienia i płacenia składek na fundusz emerytalny. W ocenie skarżącego prowadzi to do naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skarga konstytucyjna sformułowana została w oparciu o następujący stan faktyczny.

Decyzją z 8 marca 2000 r. (sygn. 1820072/E) Zakład Ubezpieczeń Społecznych ustalił podstawę wymiaru emerytury należnej skarżącemu, przyjmując do obliczenia wynagrodzenie z 20 lat kalendarzowych wybranych z okresu jego zatrudnienia w latach 1957-1978. Tym samym organ rentowy ustalił podstawę wymiaru emerytury według art. 15 ust. 6 ustawy, stwierdzając, że skarżący nie przedłożył zarobków za okres 1980-1998, co stanowi warunek ustalenia tej podstawy zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy. Odwołanie od tej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z 15 listopada 2000 r. (sygn. akt XIV U 1136/00).

Apelacja skarżącego od tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 9 maja 2002 r. (sygn. akt AUa 2022/00). Sądy podzieliły argumentację organu rentowego, uznając, że skarżący wnioskuje o ustalenie podstawy należnej emerytury w sposób nieprzewidziany przez obowiązujące przepisy. Wobec nieuzyskiwania przez skarżącego zarobków w latach 1980-1998, podstawa ta mogła być ustalona jedynie na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 5 maja 2004 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone przez zakwestionowany w skardze konstytucyjnej przepis ustawy.

W piśmie z 18 maja 2004 r. pełnomocnik skarżącego ponowił zarzut naruszenia przez art. 15 ust. 1 ustawy zasady równego traktowania, gwarantowanej przez art. 32 ust. 1 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji skarga konstytucyjna jest środkiem ochrony konstytucyjnych wolności lub praw, służącym eliminacji z systemu prawnego przepisów ustaw lub innych aktów normatywnych, które stanowiły podstawę ostatecznego orzeczenia sądu lub organu administracji publicznej. Zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, obowiązkiem skarżącego jest wskazanie, jakie przysługujące mu konstytucyjne prawa lub wolności i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone przez zakwestionowane w skardze unormowania.

Wykonując powyższy obowiązek, winien więc skarżący określić konstytucyjny układ odniesienia kontroli zakwestionowanych przepisów. Wykluczone jest przy tym precyzowanie bądź korygowanie tak wyznaczonego wzorca przez działający z własnej inicjatywy Trybunał Konstytucyjny. Stanowi to konsekwencję zasady wyrażonej w art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, zgodnie z którą Trybunał orzekając jest związany granicami skargi konstytucyjnej. Należy w tym miejscu podkreślić, że kontrola unormowań prowadzona w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną wykazuje daleko idącą specyfikę względem pozostałych procedur kontroli realizowanych przed Trybunałem Konstytucyjnym (tzn. uruchamianych przez wnioski i pytania prawne).

Wzorzec kontroli przepisów kwestionowanych w skardze może być wyznaczony wyłącznie takimi unormowaniami konstytucyjnymi, które dają podstawę dla konkretnych podmiotowych praw skarżącego, naruszonych zastosowaniem tych przepisów przez sąd lub organ administracji publicznej. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, w niniejszej sprawie nie doszło do prawidłowego zrealizowania wskazanego wyżej ustawowego obowiązku. Wobec zaskarżonego przepisu ustawy skarżący formułuje ogólnie postawiony zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji).

W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu stwierdzić należy, że w dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazywano już na ograniczoną dopuszczalność traktowania tej zasady jako wzorca kontroli unormowań kwestionowanych za pomocą skargi konstytucyjnej. Dopuszczalność weryfikacji zaskarżonych przepisów w stosunku do art. 32 ust. 1 Konstytucji uzależniona jest od sprecyzowania przez skarżącego, w zakresie jakiego przysługującego mu prawa podmiotowego, znajdującego podstawę w unormowaniach konstytucyjnych, zasada ta doznała niedozwolonego uszczerbku lub ograniczenia (por. postanowienia TK z: 27 kwietnia 1998 r., sygn.

Ts 47/98, OTK ZU nr I(30)/1999, poz. 41; 17 czerwca 1998 r., sygn. Ts 48/98, OTK ZU nr 4/1998, poz. 59; 27 kwietnia 1998 r., sygn. Ts 46/98. OTK ZU nr I(30)/1999, poz. 40; 3 listopada 1998 r., sygn. Ts 116/98, OTK ZU nr 1/1999, poz. 10; 1 marca 1999 r., sygn. Ts 57/99, OTK ZU nr 2/2000, poz. 72 oraz postanowienie pełnego składu TK z 24 października 2001 r., sygn. SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225). W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, w niniejszej sprawie zarówno w uzasadnieniu samej skargi konstytucyjnej, jak i w treści pisma uzupełniającego jej braki, takie konieczne doprecyzowanie rodzaju naruszonego prawa skarżącego nie nastąpiło.

Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, działając na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), orzeka się jak w sentencji.