Legislator Case Law & Legislation
Ts 34/04 AI generated

Constitutional Court dismisses appeal for lack of admissibility regarding non-constitutional court acts.

Case Number Ts 34/04
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court rejected the appellant's appeal, maintaining the initial dismissal of the constitutional complaint. The appellant argued that lower courts improperly questioned a final ministerial decision and questioned the retroactive effect of past rulings, but failed to address the grounds for the initial rejection. The Court ruled that the complaint was inadmissible because it challenged acts of application rather than normative legal acts, falling outside the Court's jurisdiction under Article 79 of the Constitution.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; The Constitutional Court lacks jurisdiction to review acts of application of law or to verify judicial proceedings absent constitutional challenges to normative legal acts.

Keywords

AI generated
Constitutional Court jurisdiction Acts of application of law Admissibility of constitutional complaint Normative legal acts Review of judicial proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

212 POSTANOWIENIE z dnia 29 czerwca 2004 r. Sygn. akt Ts 34/04 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mirosław Wyrzykowski – przewodniczący Wiesław Johann – sprawozdawca Bohdan Zdziennicki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Żbikowskich Zakładów „Hossyb” sp. z o.o., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej Żbikowskich Zakładów „Hossyb” sp. z o.o. zostały podniesione zarzuty względem orzeczeń sądowych.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie, iż wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 18 grudnia 2002 r. (sygn. akt A Ca 427/02) został wydany z naruszeniem prawa oraz że postanowienie tegoż Sądu z 15 kwietnia 2003 r. odrzucające kasację skarżącej i postanowienie z 16 stycznia 2004 r. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oraz odrzucające zażalenie na wskazane wyżej postanowienie są bezzasadne i pozbawiają ją prawa dochodzenia odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez organ władzy publicznej. Postanowieniem z 27 kwietnia 2004 r.

Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując w uzasadnieniu, iż skarga dotyczy niezgodności z Konstytucją aktów stosowania prawa, wykracza więc poza zakres właściwości Trybunału Konstytucyjnego. W zażaleniu z 10 maja 2004 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy. Zdaniem skarżącej Trybunał Konstytucyjny powinien ustalić czy sąd powszechny może kwestionować prawomocną decyzję Ministra Gospodarki odmawiając jej mocy prawnej oraz czy prawomocna decyzja Ministra Gospodarki w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w okresie rządów komunistycznych obowiązuje ex tunc.

Skarżąca w ogóle nie ustosunkowała się do podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W zaskarżonym postanowieniu Trybunał Konstytucyjny trafnie wskazał, iż żądanie weryfikacji postępowania sądowego przy braku jakichkolwiek zarzutów przeciwko normatywnym podstawom tego postępowania wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego, wynikających z art. 79 ust. l Konstytucji. Przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w trybie skargi konstytucyjnej nie są akty stosowania prawa, a Trybunał Konstytucyjny nie pełni funkcji kolejnej instancji odwoławczej.

Brak zarzutów skierowanych przeciwko aktowi normatywnemu czyni skargę konstytucyjną niedopuszczalną. Konstatacja powyższa odnosi się również do zarzutów poniesionych w zażaleniu, które odnoszą się wyłącznie do aktów stosowania prawa. Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, iż w zażaleniu nie sformułowano w ogóle zarzutów odnoszących się do postaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu należało orzec, jak w sentencji.