Legislator Case Law & Legislation
Ts 26/04 AI generated

Constitutional complaint dismissed except for lack of synchronization between labor and offense court procedures.

Case Number Ts 26/04
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court partially accepted the appeal regarding the constitutionality of Article 281(3) of the Labor Code. The petitioner argued that vague terminology and the lack of coordination between labor courts and offense courts violated constitutional rights. The Court agreed that this specific procedural desynchronization constitutes a constitutional defect but rejected other claims due to insufficient specificity.

Legislator headnote

AI generated

Art. 2, Art. 30, Art. 32, Art. 42 ust. 1, Art. 45 ust. 1, Art. 47 of the Constitution; A constitutional complaint is admissible if it demonstrates that a specific provision violates constitutional freedoms, and a defect arising from the lack of synchronization between distinct judicial procedures regarding the same factual circumstances may constitute such a violation.

Keywords

AI generated
Constitutional Complaint Labor Code Procedural Synchronization Constitutional Defect Labor Courts Offense Courts Legal Certainty

Cited Legislation

AI generated
Art. 2 of the Constitution
o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Gregora Sobisch, p o s t a n a w i a: uwzględnić zażalenie w zakresie dotyczącym zbadania zgodności art. 281 pkt 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
Art. 30 of the Constitution
Art. 32 of the Constitution
Art. 42 ust. 1 of the Constitution
Art. 45 ust. 1 of the Constitution
orzeczeniem wydanym przez sąd orzekający na podstawie art. 45 § 1 lub 56 § 1 k.p., brakiem możliwości zawieszenia postępowania prowadzonego na podstawie art.
Art. 47 of the Constitution
1 oraz art. 47 Konstytucji.
Art. 281 pkt 3 of the Labor Code
o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Gregora Sobisch, p o s t a n a w i a: uwzględnić zażalenie w zakresie dotyczącym zbadania zgodności art. 281 pkt 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
art. 47 Konstytucji
1 oraz art. 47 Konstytucji.
art. 281 pkt 3 k.p
Uzasadnienie skargi konstytucyjnej nie wykazuje natomiast, że pojęcie zastosowane w art. 281 pkt 3 k.p.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

288 POSTANOWIENIE z dnia 14 grudnia 2004 r. Sygn. akt Ts 26/04 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Mączyński – przewodniczący Marek Safjan – sprawozdawca Teresa Dębowska-Romanowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 lipca 2004 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Gregora Sobisch, p o s t a n a w i a: uwzględnić zażalenie w zakresie dotyczącym zbadania zgodności art. 281 pkt 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r.

Nr 21, poz. 94 ze zm.) z art. 2, art. 30, art. 32, art. 42 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 47 Konstytucji. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej Gregor Sobisch zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 281 pkt 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 ze zm.). Zakwestionowanemu przepisowi kodeksu pracy skarżący zarzucił naruszenie art. 2, art. 30, art. 32, art. 42 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 47 Konstytucji.

Zawarte w treści zaskarżonego przepisu określenie „naruszenie w sposób rażący przepisów prawa pracy” pozwala, zdaniem skarżącego, na rozbieżne interpretacje. Wadliwość kwestionowanego przepisu potęgowana jest – zdaniem skarżącego – brakiem zsynchronizowania regulacji kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia oraz kodeksu postępowania cywilnego. Wiąże się to z brakiem mechanizmu wzajemnego uwzględniania przez sądy orzekające w sprawach wykroczeń oraz sądy pracy ustaleń i oceny okoliczności faktycznych dotyczących tego samego stosunku pracy.

Postanowieniem z 26 lipca 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego skarga konstytucyjna nie zawiera uzasadnionego wyjaśnienia sposobu, w jaki kwestionowana regulacja naruszyła przysługujące skarżącemu konstytucyjne wolności lub prawa. Wymogu tego nie spełnia w szczególności zakwestionowanie przez skarżącego faktu posługiwania się w ustawie klauzulami generalnymi i pojęciami niedookreślonymi. Uzasadnienie skargi konstytucyjnej nie wykazuje natomiast, że pojęcie zastosowane w art. 281 pkt 3 k.p. nabiera w orzecznictwie sądowym tak rozbieżnego znaczenia, aby prowadziło to do – zarzucanej przez skarżącego – całkowitej nieprzewidywalności rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie tego przepisu.

Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego argumentem na rzecz takiej rozbieżności nie jest zaś powoływana przez skarżącego okoliczność prowadzenia odrębnego postępowania sądowego, w którym możliwe jest przyjęcie przez sąd odmiennej oceny charakteru naruszenia przepisów prawa pracy, zarzucanego skarżącemu. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego skarga konstytucyjna nie jest także dopuszczalna w zakresie zarzutów dotyczących unormowań kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Argumenty przedstawione przez skarżącego mają bowiem wyłącznie postulatywny charakter, sam zaś skarżący nie sprecyzował, wobec których z ustanowionych i obowiązujących przepisów formułuje zarzut niekonstytucyjności.

W zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu pełnomocnik skarżącego zakwestionował ustalenia poczynione przez Trybunał Konstytucyjny, podkreślając, że skarga nie została należycie zbadana i wyjaśniona. Skarżący zarzucił, iż Trybunał Konstytucyjny zbyt ogólnikowo odniósł się do argumentacji skargi dotyczącej niedopuszczalności posługiwania się pojęciami nieostrymi w zakresie czynów zagrożonych odpowiedzialnością karną. Ponadto, w zażaleniu stwierdzono, że Trybunał Konstytucyjny pominął szczegółową argumentację dotyczącą naruszenia wyliczonych w skardze przepisów konstytucyjnych, wyrażających prawa skarżącego.

Jak to ujęto w zażaleniu „z treści uzasadnienia postanowienia nie wynika, które z konstytucyjnych wzorców kontroli i przypisana do nich argumentacja skarżącego, były przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego”. Skarżący zaprzeczył także, jakoby w jego zamiarze pozostawało zweryfikowanie orzeczenia podjętego w jego sprawie przez Sąd Rejonowy. W zażaleniu podkreślono, iż oceniając charakter klauzuli zastosowanej w art. 281 pkt 3 k.p., Trybunał Konstytucyjne nie wziął pod uwagę okoliczności, że interpretacji tego przepisu dokonują w pierwszej kolejności pracownicy Państwowej Inspekcji Pracy, nie będący sędziami, a więc osobami korzystającymi ze szczególnego statusu.

Skarżący zarzucił też, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia bezpodstawnie mowa jest o jego „subiektywnej ocenie” charakteru naruszenia przepisów prawa pracy. W odniesieniu do zarzutu niekonstytucyjności kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, w zażaleniu zarzucono brak powołania przez Trybunał Konstytucyjny konkretnego przepisu prawnego, niepozwalającego temu organowi na „uzupełnianie” obowiązującego systemu prawnego o normy prawne, które w tym systemie powinny funkcjonować. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zarzuty zażalenia koncentrują się na niezgodności art. 281 pkt 3 k.p. z wymienionymi w skardze unormowaniami konstytucyjnymi. Nie dotyczą jednak tylko i wyłącznie wadliwej, zdaniem skarżącego, niedookreśloności zastosowanego przez ustawodawcę pojęcia „rażącego naruszenia przepisów prawa pracy”. Zarówno w skardze konstytucyjnej, jak i w zażaleniu wyraźnie wskazano, że niejasność unormowania art. 281 pkt 3 k.p. dotyczy przede wszystkim problemu istnienia dwóch odrębnych procedur ustalania, czy doszło do naruszenia przez pracodawcę przepisów o wypowiadaniu umów lub rozwiązywaniu stosunku pracy bez wypowiedzenia.

Przyczyna niezgodności z normami konstytucyjnymi wiąże się z brakiem mechanizmu wzajemnego uwzględniania przez sądy orzekające w sprawach o wykroczenia oraz sądy pracy ustaleń i oceny okoliczności faktycznych dotyczących tego samego stosunku pracy. Sprowadza się to w szczególności do niezwiązania sądu orzekającego na podstawie art. 281 pkt 3 k.p. orzeczeniem wydanym przez sąd orzekający na podstawie art. 45 § 1 lub 56 § 1 k.p., brakiem możliwości zawieszenia postępowania prowadzonego na podstawie art. 281 pkt 3 k.p. (kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia przewiduje zawieszenie postępowania w zasadzie jedynie w sytuacji przewidzianej w art. 31), czy też wznowienia takiego postępowania (odpowiednie stosowanie, na podstawie art. 113 kodeksu w sprawach o wykroczenia, przepisów kodeksu postępowania karnego nie umożliwia w zaistniałej sytuacji wznowienia postępowania).

W konsekwencji, na tle tego samego stanu faktycznego mogą teoretycznie zapaść zupełnie odmienne rozstrzygnięcia w obu postępowaniach. Niezależnie od tego, że mamy do czynienia z odmiennymi procedurami, zarówno w jednej, jak i drugiej ocenie podlega przesłanka naruszenia przepisów prawa pracy. W postępowaniu przed sądem pracy badane jest naruszenie przez pracodawcę przepisów prawa pracy w związku z wypowiedzeniem umowy lub rozwiązaniem stosunku pracy bez wypowiedzenia, w postępowaniu w sprawach o wykroczenia ocenie podlega natomiast naruszenie przez pracodawcę przepisów prawa pracy w tym samym zakresie, ale stopniu rażącym.

Zarzut niekonstytucyjności kwestionowanego przepisu wiąże się zatem przede wszystkim z brakiem zsynchronizowania regulacji normujących oba rodzaje postępowania. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego tak postawionego zarzutu niekonstytucyjności art. 281 pkt 3 k.p. nie można uznać za oczywiście bezzasadny, a zatem zażalenie w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie. W pozostałym zakresie zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Wniesione zażalenie nie podważa bowiem zasadności zaskarżonego postanowienia Trybunału Konstytucyjnego w odniesieniu do zarzutów niekonstytucyjności przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Podtrzymać należy pogląd, iż niewskazanie konkretnych przepisów tej ustawy, których konstytucyjność kwestionowałby skarżący, czyni merytoryczne rozpatrzenie tak sformułowanej skargi konstytucyjnej niedopuszczalnym. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, należało uwzględnić zażalenie w odniesieniu do zarzutu niezgodności art. 281 pkt 3 k.p. ze wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi, a w pozostałym zakresie nie uwzględnić zażalenia wniesionego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 26 lipca 2004 r.