Constitutional complaint against a court ruling dismissed; appeal rejected for exceeding court jurisdiction.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the appeal against its decision to reject a constitutional complaint filed by Marian Kuszka. The complainant argued that a lower court's ruling violated multiple constitutional articles, but the Court held that such complaints must target laws, not specific court decisions. Consequently, the Court ruled that the appeal was inadmissible because it did not address the statutory grounds for rejecting the original complaint.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint must target a law or normative act, not a specific court ruling, and appeals must be filed within the statutory time limit.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
209 POSTANOWIENIE z dnia 2 czerwca 2004 r. Sygn. akt Ts 23/04 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann – przewodniczący Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska – sprawozdawca Marian Zdyb, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2004 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Mariana Kuski, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej Mariana Kuski zarzucono, iż postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z 6 stycznia 2004 r. (sygn. akt III Ca 233/03) narusza art. 2, art. 7, art. 9, art. 78, art. 87 i art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z 4 marca 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu Trybunał wskazał, iż niedopuszczalna jest skarga, w której skarżący żąda wyłącznie zbadania zgodności z Konstytucją wyroku sądu. W zażaleniu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz rozpoznanie zażalenia, jako oczywiście uzasadnionego w oparciu o art. 395 § 2 kodeksu postępowania cywilnego. Ponadto skarżący zarzucił niezgodność z Konstytucją art. 412 § 2 kodeksu postępowania cywilnego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi konstytucyjnej uczyniono postanowienie sądu. Pełnomocnik skarżącego wydaje się nie dostrzegać, że tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd albo inny organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji.
Zażalenie pełnomocnika skarżącego nie może zostać uwzględnione z uwagi na to, iż nie odnosi się ono w ogóle do podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Pełnomocnik skarżącego nie kwestionuje przyczyn, dla których skarga konstytucyjna nie mogła stanowić przedmiotu merytorycznego rozpoznania. W zażaleniu podniesiono również zarzut „braku zapisu w treści art. 412 § 2 kodeksu postępowania cywilnego, iż każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczenia wydanego w pierwszej instancji”. Pomijając niejasny charakter tego zarzutu oraz brak jego uzasadnienia, należy stwierdzić, iż nie może on być w ogóle rozpoznany.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest bowiem kontrola podstaw odmowy nadania biegu skardze wskazanych w zaskarżonym postanowieniu. Niemożność rozpoznania podniesionego wyżej zarzutu związana jest również z tym, że został on wniesiony po upływie trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej za uzasadnioną oraz nie uwzględnić zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 4 marca 2004 r.