Legislator Case Law & Legislation
Ts 17/04 AI generated

Constitutional complaint dismissed because final judgment was based on Art. 50, not Art. 19 of Public Procurement Act.

Case Number Ts 17/04
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by a cooperative regarding specific articles of the Public Procurement Act. The complainant argued that the exclusion from a tender violated their rights, but the Court found the final binding judgment was based on Article 50, not the disputed Article 19. Consequently, the Court ruled that the specific legal provisions challenged could not be the subject of the constitutional review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 19 ust. 4 ustawy o zamówieniach publicznych; Art. 50 ustawy o zamówieniach publicznych: Constitutional complaints must target the specific legal provision forming the basis of the final binding judgment; if the final judgment relies on a different provision, the challenged articles cannot be the subject of the review.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility final binding judgment basis public procurement law exclusion from tender legal provision scope

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Tym samym jednak zarzut taki wykracza poza granice kognicji Trybunału Konstytucyjnego określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji.
art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych
a) art. 19 ust. 4 oraz art. 50 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 664 ze zm.) z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji;
art. 50 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych
4 oraz art. 50 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz.
art. 32 ust. 1 Konstytucji
2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji;
art. 92c ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych
b) art. 92c ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz.
art. 176 Konstytucji
78 oraz art. 176 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie dotyczącym art.
art. 32 Konstytucji
2 oraz art. 32 Konstytucji.
art. 78 Konstytucji
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 78 Konstytucji skarżąca wskazała, iż art.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Tym samym jednak zarzut taki wykracza poza granice kognicji Trybunału Konstytucyjnego określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Cited Case Law

AI generated
Ca 1434/03
akt Ca 1434/03) oddalono jej skargę na wyrok Zespołu Arbitrów z 11 czerwca 2003 r.
UZP/ZO/O-693/03
akt UZP/ZO/O-693/03), dotyczący jej protestu związanego z domniemanym naruszeniem art.
V Ca 19/03
akt V Ca 19/03) oddalił skargę na wyrok Zespołu Arbitrów.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

285 POSTANOWIENIE z dnia 19 maja 2004 r. Sygn. akt Ts 17/04 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mirosław Wyrzykowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Badawczo Rozwojowej Spółdzielni Pracy Mikroprocesorowych Systemów Automatyki w sprawie zgodności:

a) art. 19 ust. 4 oraz art. 50 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 664 ze zm.) z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji;

b) art. 92c ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 664 ze zm.) z art. 78 oraz art. 176 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie dotyczącym art. 19 ust. 4 oraz art. 50 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 664 ze zm.). UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej Badawczo Rozwojowej Spółdzielni Pracy Mikroprocesorowych Systemów Automatyki z 3 lutego 2004 r. zarzucono, iż art. 19 ust. 4 oraz art. 50 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz.

U. z 2002 r. Nr 72, poz. 664 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji, zaś art. 92c ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 664 ze zm.) jest niezgodny z art. 78 oraz art. 176 Konstytucji. Skarżąca wskazała, iż wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 11 września 2003 r. (sygn. akt Ca 1434/03) oddalono jej skargę na wyrok Zespołu Arbitrów z 11 czerwca 2003 r. (sygn. akt UZP/ZO/O-693/03), dotyczący jej protestu związanego z domniemanym naruszeniem art. 50 ustawy o zamówieniach publicznych, a polegającym na braku powiadomienia skarżącej o wyborze oferty przez składającego zamówienie.

Decyzją składającego zamówienie publiczne, skarżąca została wykluczona z ubiegania się o to zamówienie na podstawie art. 19 ust. 4 ustawy o zamówieniach publicznych. Rozstrzygnięcie to nie zostało zakwestionowane ani przez Zespół Arbitrów, ani też przez Sąd Okręgowy, który wyrokiem z 6 lutego 2003 r. (sygn. akt V Ca 19/03) oddalił skargę na wyrok Zespołu Arbitrów. Zgodnie z art. 50 ustawy o zamówieniach publicznych o wyborze najkorzystniejszej oferty zamawiający jest zobowiązany zawiadomić wszystkich dostawców lub wykonawców biorących udział w postępowaniu, wskazując imię i nazwisko (firmę) oraz adres (siedzibę) tego dostawcy lub wykonawcy, którego ofertę wybrano oraz cenę.

Informacje te wysyła się także niezwłocznie do uczestników postępowania. Skarżąca podniosła, iż w myśl przyjętej przez organy orzekające interpretacji art. 50 ustawy o zamówieniach publicznych, obowiązek zawiadomienia nie dotyczy tych uczestników postępowania, których wykluczono z ubiegania się o zamówienie publiczne na mocy art. 19 tejże ustawy. Powoduje to, iż nie mogą oni następnie skutecznie podnosić zarzutów naruszenia prawa w związku z konkretnym postępowaniem w sprawie zamówienia publicznego, w szczególności zaś nie mogą oprotestować niezgodnych z prawem działań zamawiającego (art. 79 w związku z art. 80 ustawy).

Zdaniem skarżącej, żaden przepis ustawy o zamówieniach publicznych nie precyzuje, kto jest uczestnikiem postępowania, ani też w którym momencie traci ten status. Jest to istotne, ponieważ utrata statusu uczestnika postępowania pozbawia prawa do zaskarżania czynności podejmowanych przez zamawiającego, zwłaszcza zaś możliwości oprotestowania wyboru najkorzystniejszej oferty. W przypadku skarżącej chodziło o oprotestowanie wyboru oferty podmiotu, który również podlegał wykluczeniu na podstawie art. 19 ustawy o zamówieniach publicznych, czego z niewiadomych przyczyn nie uczyniono.

Tym samym, według skarżącej, art. 19 ustawy o zamówieniach publicznych stworzył nierówną sytuację prawną podmiotom, które faktycznie znajdują się w podobnej sytuacji. Obydwa bowiem powinny zostać wykluczone z postępowania na takiej samej podstawie prawnej. Podmiot niewykluczony będzie korzystał z pełni przysługujących mu praw, natomiast podmiot wykluczony tego prawa został pozbawiony. Stanowi to, zdaniem skarżącej, naruszenie art. 2 oraz art. 32 Konstytucji. Skarżąca zarzuciła ponadto, iż zakwestionowany przez nią art. 50 ustawy o zamówieniach publicznych ma niejednoznaczną treść i budzi wątpliwości interpretacyjne.

Skutkuje to także naruszeniem zasady równości. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 78 Konstytucji skarżąca wskazała, iż art. 92c w związku z art. 92h ustawy o zamówieniach publicznych wyklucza możliwość złożenia zażalenia na postanowienie o kosztach sprawy przez sądem rozpoznającym skargę na wyrok Zespołu Arbitrów. Sąd jest bowiem wówczas pierwszą instancją ustalającą koszty postępowania i od jego orzeczenia w tej sprawie nie przysługuje już środek zaskarżenia. Zdaniem skarżącej, przyjęcie w art. 92c, iż w postępowaniu przez sądem orzekającym w sprawie skargi od wyroku Zespołu Arbitrów, stosuje się przepisy kdeksu postępowania cywilnego w sprawie apelacji, sprzeczne jest z konstytucyjną zasadą dwuinstancyjnego postępowania sądowego.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 79 ust 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ten akt normatywny, który stanowił podstawę wydania ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych prawach lub wolnościach przysługujących skarżącemu. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania za orzeczenie takie przyjęto wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 11 września 2003 r. (sygn. akt Ca 1434/03), oddalający skargę na wyrok Zespołu Arbitrów z 11 czerwca 2003 r. (sygn. akt UZP/ZO/O-693/03). Orzeczenia tego wszakże nie wydano na podstawie art. 19 ust. 4 ustawy o zamówieniach publicznych. Przepis ten nie został zresztą nawet w nich wspomniany. Podstawę prawną obu tych orzeczeń stanowił natomiast art. 50 ustawy o zamówieniach publicznych. W tym stanie rzeczy zarzuty, jakie w skardze konstytucyjnej odniesiono do treści art. 19 ust. 4 ustawy o zamówieniach publicznych, nie mogły stanowić przedmiotu merytorycznego rozpoznania w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym.

2. Trybunał Konstytucyjny za oczywiście bezzasadny uznał zarzut skarżącej, jakoby art. 50 nie spełniał wymogu dostatecznej określoności i przez to prowadził do naruszenia zasady równości. Przepis ten obliguje do zawiadomienia o wyborze oferty najkorzystniejszej dostawców lub wykonawców biorących udział w postępowaniu o zamówienie oraz innych jego uczestników. Z istoty instytucji wykluczenia z ubiegania się o udzielenie zamówienia publicznego obowiązek ten nie obejmuje podmiotów, które na podstawie art. 19 objęte są owym wykluczeniem, a okoliczność ta została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem.

Skarżąca nie przedstawiła w treści skargi konstytucyjnej argumentów przemawiających za możliwością rozbieżnej wykładni art. 50 ustawy. Zasadność samej instytucji wykluczenia z ubiegania się o udzielenie zamówienia publicznego określonej w art. 19 ustawy o zamówieniach publicznych, skarżąca mogła kwestionować wówczas, gdy zapadły w stosunku do niego ostateczne orzeczenia wydane na podstawie art. 19 ustawy. Konsekwencją bowiem tych orzeczeń jest pozbawienie skarżącej możliwości składania środków zaskarżenia na rozstrzygnięcia podjęte w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w szczególności zaś na decyzje o wyborze najkorzystniejszej oferty.

Podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż w konkretnym postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, nie został wykluczony inny uczestnik tego postępowania, który również spełniał przesłanki określone w art. 19 ustawy, ma charakter zarzutu dotyczącego prawidłowości tego postępowania, nie odnosi się natomiast do treści przepisów prawnych. Tym samym jednak zarzut taki wykracza poza granice kognicji Trybunału Konstytucyjnego określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji.

3. Trybunał Konstytucyjny uznał, iż spełnione są warunki formalne merytorycznego rozpoznania zarzutów, jakie w skardze konstytucyjnej podniesiono w stosunku do art. 92c ustawy z 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało orzec jak w sentencji.