Legislator Case Law & Legislation
Ts 11/04 AI generated

Constitutional Court dismisses appeal by layperson for failing to use mandatory lawyer representation.

Case Number Ts 11/04
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court refused to consider the appellant's appeal against a decision denying further proceedings in a constitutional complaint. The appellant, lacking legal representation, submitted the appeal personally while the law mandates such filings be handled by a lawyer or legal advisor. The court ruled that the mandatory representation requirement serves to ensure the quality and effectiveness of constitutional protection, thereby invalidating the appeal filed by an unqualified individual.

Legislator headnote

AI generated

Art. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; The mandatory requirement for lawyers or legal advisors to draft constitutional complaints and appeals ensures the quality of proceedings and guarantees effective access to constitutional remedies.

Keywords

AI generated
mandatory lawyer representation constitutional complaint appeal unqualified party filing procedural admissibility legal professional requirement

Cited Legislation

AI generated
Art. 48 ust. 1 of the Act of 1 August 1997 on the Constitutional Tribunal
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W myśl art. 48 ust.
art. 2 Konstytucji
1 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 45 Konstytucji
Działanie sądów zamykające drogę do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy przez sąd stanowi, w ocenie skarżącego, faktyczne pozbawienie przysługującego mu prawa określonego w art. 45 Konstytucji w zw.
art. 176 ust. 1 Konstytucji
z art. 176 ust. 1 Konstytucji, naruszając wprost dyspozycje art.
art. 77 ust. 2 Konstytucji
1 Konstytucji, naruszając wprost dyspozycje art. 77 ust. 2 Konstytucji.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
dokładne wskazanie, które z dołączonych w skardze rozstrzygnięć uznaje skarżący za ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz wykazanie, w jakim zakresie zaskarżone przepisy stanowiły jego podstawę normatywną.

Cited Case Law

AI generated
XV GC 525/02
akt XV GC 525/02), odmawiającego zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

206 POSTANOWIENIE z dnia 15 lipca 2004 r. Sygn. akt Ts 11/04 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bohdan Zdziennicki – przewodniczący Jerzy Ciemniewski – sprawozdawca Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2004 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Marka Jarockiego, p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 23 stycznia 2004 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił art. 16 oraz art. 30 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.

U. Nr 24, poz. 110 ze zm.) oraz art. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 154, poz. 753) sprzeczność z art. 77 ust. 2 oraz art. 176 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z 30 grudnia 2002 r. (sygn. akt I Acz 2613/02) Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił zażalenie wniesione od postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z 4 listopada 2002 r. (Sygn. akt XV GC 525/02), odmawiającego zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. 5 lutego 2003 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu, którego on nie był w stanie uiścić.

W tej sytuacji Sąd Okręgowy w Warszawie na podstawie art. 130 ust. 1 i 2 k.p.c., w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych 7 marca 2003 r. wydał zarządzenie (sygn. akt GC 525/02) o zwrocie pozwu wraz z załącznikami. Zażalenie wniesione na to zarządzenie zostało odrzucone przez Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem z 12 grudnia 2003 r. (sygn. akt XV GC 525/02), po uprzednim wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionego zażalenia i negatywnym rozpatrzeniu złożonego przezeń wniosku o zwolnienie od jego opłacenia.

Działanie sądów zamykające drogę do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy przez sąd stanowi, w ocenie skarżącego, faktyczne pozbawienie przysługującego mu prawa określonego w art. 45 Konstytucji w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji, naruszając wprost dyspozycje art. 77 ust. 2 Konstytucji. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 12 lutego 2004 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków skargi konstytucyjnej poprzez m.in. dokładne wskazanie, które z dołączonych w skardze rozstrzygnięć uznaje skarżący za ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz wykazanie, w jakim zakresie zaskarżone przepisy stanowiły jego podstawę normatywną.

Ponieważ pełnomocnik skarżącego w ustawowym terminie 7 dni nie usunął wskazanych braków skargi konstytucyjnej, a nadto do Trybunału Konstytucyjnego nie wpłynęło, mimo skutecznego doręczenia 16 lutego 2004 r. zarządzenia sędziego TK z 12 lutego 2004 r., żadne pismo pełnomocnika skarżącego, przeto Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 30 marca 2004 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Wskazane przy tym zostało, iż pismo sporządzone samodzielnie przez skarżącego nie może zostać uznane za uzupełnienie braków skargi konstytucyjnej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie złożonym osobiście, bez pośrednictwa adwokata lub radcy prawnego, skarżący wniósł o nadanie dalszego biegu sprawie, wywodząc m.in., iż wprawdzie przepisy ustawy o TK nakładają przymus adwokacki w zakresie wniesienia skargi konstytucyjnej, jednakże nie zabraniają stronie skarżącej samodzielnego sporządzania dalszych pism procesowych, czy też wyrażania poglądów w toku postępowania w zakresie wniesionej skargi konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W myśl art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.

U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) skarga konstytucyjna i zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej powinny być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Z treści pisma, które wpłynęło do Trybunału Konstytucyjnego 24 marca 2004 r. wynika jednoznacznie, że sporządzone zostało ono przez samego skarżącego. Z uwagi na to, że skarżący nie jest podmiotem legitymowanym, w świetle cytowanego przepisu ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, do samodzielnego występowania z zażaleniem na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, należy wniesione przez niego zażalenie pozostawić bez rozpoznania.

Na marginesie wskazać należy, iż sporządzenie skargi konstytucyjnej i zażalenia na postanowienie odmawiające nadania jej dalszego biegu wymaga niewątpliwie odpowiedniej wiedzy prawniczej. Z tego względu ustanowiony wymóg sporządzenia tych pism przez osobę mającą odpowiednie kwalifikacje, czyli przez adwokata lub radcę prawnego, służyć ma zwiększeniu skuteczności skargi, będąc tym samym gwarancją bardziej powszechnego i efektywnego korzystania z tego środka ochrony praw i wolności obywatelskich. 2