Legislator Case Law & Legislation
Ts 158/02 AI generated

Constitutional complaint dismissed for missing statutory deadlines and failure to identify specific constitutional rights violated.

Case Number Ts 158/02
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Benona Witczak regarding the Land and Mortgage Register Act. The applicant argued that court decisions violated his property rights but failed to meet the three-month filing deadline after receiving the final judgment. Furthermore, the complaint was inadmissible because it did not specify which exact constitutional freedoms were infringed or how the disputed laws caused the violation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 79 ust. 1 Konstytucji: A constitutional complaint is inadmissible if filed outside the three-month period following the final decision or if it fails to identify the specific constitutional rights violated by the contested legal provisions.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility statutory filing deadline property rights violation final court decision specific constitutional rights

Cited Legislation

AI generated
Art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, mogą nim być wyłącznie przepisy ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o prawach, wolnościach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

131 POSTANOWIENIE z dnia 3 lutego 2003 r. Sygn. akt Ts 158/02 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jadwiga Skórzewska-Łosiak po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Benona Witczaka w sprawie zgodności: art. 1 i 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.) z art. 21 i 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanawia: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej z 31 października 2002 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją RP art. 1 i 3 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (dalej: zaskarżona ustawa).

Z treści uzasadnienia skargi konstytucyjnej i dołączonych dokumentów wynika, że została ona sformułowana w oparciu o następujący stan faktyczny. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Sieradzu z 21 grudnia 2001 r. (sygn. akt C 111/01) oddalono powództwo skarżącego o wydanie części nieruchomości. Apelacja skarżącego od tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Sieradzu z 8 maja 2002 r. (sygn. akt XIV Ca 68/02). W ocenie skarżącego orzekające w sprawie sądy naruszyły art. 222 § 1 i § 2 kodeksu cywilnego. Ponadto, powołując się już na zakwestionowane w skardze przepisy, skarżący podkreślił konieczność dokonania czynności mających na celu wznowienie granic spornej nieruchomości.

Brak takich czynności prowadzi bowiem – w ocenie skarżącego – do naruszenia prawa własności. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 25 listopada 2002 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej. Uzupełnienie winno polegać m.in. przez wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa, i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone przez przepisy zaskarżonej ustawy. Ponadto wezwano skarżącego do dokładnego określenia daty doręczenia ostatecznego orzeczenia sądu lub organu administracji publicznej, wydanego w sprawie skarżącego na podstawie zaskarżonych przepisów.

W piśmie z 9 grudnia 2002 r. pełnomocnik skarżącego ponowił zarzut naruszenia przez art. 1 i 3 zaskarżonej ustawy konstytucyjnego prawa własności pasa gruntu. Zarzut ten nie został jednak poparty żadnym uzasadnieniem. Ponadto z oświadczenia skarżącego wynika, że wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z 8 maja 2002 r. został mu doręczony 2 lipca 2002 r. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skardze konstytucyjnej nie może być nadany dalszy bieg, nie spełnia ona bowiem przesłanek dopuszczalności występowania z tym środkiem prawnym.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, ze skargą konstytucyjną wystąpić można po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Z treści uzasadnienia skargi konstytucyjnej wynika, że orzeczeniem wyczerpującym drogę prawną przysługującą skarżącemu w sprawie, w związku z którą skierował skargę konstytucyjną, jest wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z 8 maja 2002 r.

Z kolei z oświadczenia skarżącego wynika, że orzeczenie to zostało mu doręczone 2 lipca 2002 r. Ponieważ skarga konstytucyjna została skierowana do Trybunału Konstytucyjnego 31 października 2002 r. (data nadania skargi konstytucyjnej w urzędzie pocztowym) stwierdzić należy, że skarga wniesiona została z przekroczeniem ustawowego terminu. Już ta okoliczność samoistnie przesądza o niedopuszczalności nadania skardze dalszego biegu. Niezależnie od powyższego, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie wadliwie określony został przedmiot skargi konstytucyjnej.

Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, mogą nim być wyłącznie przepisy ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o prawach, wolnościach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. Nałożony na skarżącego przez ustawodawcę obowiązek wskazania orzeczenia wykazującego taką kwalifikację umożliwić ma Trybunałowi Konstytucyjnemu zweryfikowanie, czy istotnie przedmiotem skargi konstytucyjnej uczyniono przepisy spełniające opisaną wyżej zależność.

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zakwestionowane w skardze konstytucyjnej przepisy nie stanowiły tego rodzaju podstawy dla orzeczeń sądowych, z których wydaniem wiąże skarżący zarzut naruszenia jego konstytucyjnych praw. Należy również podkreślić, że w sprawie niniejszej nie doszło do wskazania sposobu, w jaki zakwestionowane w skardze przepisy naruszyły konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego. Wymogu takiego wskazania nie wypełnia w żadnym razie lakoniczne i pozbawione jakiegokolwiek dalszego uzasadnienia stwierdzenie o niezgodności art. 1 i 3 zaskarżonej ustawy z art. 21 i 64 Konstytucji.

Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), orzeka się jak w sentencji. 2