Legislator Case Law & Legislation
Ts 154/02 AI generated

Constitutional complaint dismissed; appeal rejected for lack of constitutional grounds and failure to substantiate procedural violation.

Case Number Ts 154/02
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the appeal against its earlier decision to reject a constitutional complaint regarding civil code provisions. The applicants argued that specific articles violated constitutional rights regarding property and the rule of law, but the Court found no such violations. Consequently, the Court determined the appeal was baseless because the original complaint lacked proper constitutional grounds and the procedural objection was unsubstantiated.

Legislator headnote

AI generated

Art. 183 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 21 Konstytucji RP: The Constitutional Court lacks jurisdiction to review civil code provisions unless they infringe upon specific constitutional freedoms or rights, and procedural objections must be substantiated beyond mere repetition of the original complaint.

Keywords

AI generated
constitutional complaint rejection property rights protection acquisitive prescription validity procedural violation claim Constitutional Court jurisdiction

Cited Legislation

AI generated
Art. 183 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
296 ze zm.) jest niezgodny z art. 183 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś art.
Art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
93 ze zm.) jest niezgodny z art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 36 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący za pośrednictwem pełnomocnika wnieśli zażalenie, w którym stwierdzili, iż postanowienie to wydane zostało z naruszeniem art. 36 ustawy z 1 sierpnia 1997 r.
art. 183 ust. 1 Konstytucji
296 ze zm.) jest niezgodny z art. 183 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś art.
art. 21 Konstytucji
93 ze zm.) jest niezgodny z art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 183 ust. 1 Konstytucji RP
393 kodeksu postępowania cywilnego zarzut niekonstytucyjności oparto na naruszeniu art. 183 ust. 1 Konstytucji RP, który nie stanowi samoistnego źródła żadnych wolności lub praw, lecz wyłącznie określa pozycję ustrojową Sądu Najwyższego.
art. 2 Konstytucji
Także odwołanie się w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej do treści art. 2 Konstytucji nie wskazuje na żadną wolność lub prawo rangi konstytucyjnej, którą skarżący wywodziliby z zasady państwa prawnego.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

129 POSTANOWIENIE z dnia 5 czerwca 2003 r. Sygn. akt Ts 154/02 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann – przewodniczący Andrzej Mączyński – sprawozdawca Marek Safjan, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 lutego 2003 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Marii i Ryszarda Pucyków, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej Marii i Ryszarda Pucyków złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 28 października 2002 r. zarzucono, iż art. 393 Kodeksu postępowania cywilnego (Dz.

U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 183 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś art. 172 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.) jest niezgodny z art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazali, iż postanowieniem z 19 października 2000 r. (sygn. akt I Ns 433/99) Sąd Rejonowy w Siedlcach stwierdził, iż w drodze zasiedzenia doszło do nabycia własności działki gruntu, który skarżący nabyli wcześniej na podstawie umowy sprzedaży od spadkobierców wcześniejszych właścicieli.

Apelacja skarżących od tego postanowienia została oddalona przez Sąd Okręgowy w Siedlcach postanowieniem z 26 lutego 2001 r. (sygn. akt I Ca 9/01). Sąd Najwyższy postanowieniem z 9 maja 2002 r. (sygn. akt III CKN 307/01) odmówił przyjęcia do rozpoznania kasacji skarżących od postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcach. Zdaniem skarżących sądy orzekające w sprawie błędnie ustaliły stan faktyczny, w tym początek biegu terminu zasiedzenia, dopuszczając się także naruszenia art. 233 § 1 kodeksu postępowania cywilnego. Skarżący podnieśli ponadto, iż wprowadzone przez art. 393 kodeksu postępowania cywilnego ograniczenia kasacji pozwalają praktycznie w każdej sprawie odmówić przyjęcia kasacji, co sprzeczne jest z pozycją ustrojową Sądu Najwyższego oraz zasadą państwa prawnego.

Uzasadniając zarzut niezgodności z Konstytucją art. 172 kodeksu cywilnego skarżący stwierdzili, iż zakwestionowana regulacja dopuszcza do sytuacji, gdy z jednej strony zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi obrotu nieruchomościami dochodzi do nabycia nieruchomości, z drugiej strony nabywcy tracą swoje prawo, mimo zachowania najwyższej staranności, albowiem: „praktycznie po każdej transakcji może zgłosić się pretendent do własności, który przedstawi świadków posiadania samoistnego i w ten sposób nabędzie własność”.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 26 lutego 2003 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, iż w zakresie odnoszącym się do art. 393 kodeksu postępowania cywilnego zarzut niekonstytucyjności oparto na naruszeniu art. 183 ust. 1 Konstytucji RP, który nie stanowi samoistnego źródła żadnych wolności lub praw, lecz wyłącznie określa pozycję ustrojową Sądu Najwyższego. Także odwołanie się w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej do treści art. 2 Konstytucji nie wskazuje na żadną wolność lub prawo rangi konstytucyjnej, którą skarżący wywodziliby z zasady państwa prawnego.

Odnosząc się do zarzutów niekonstytucyjności art. 172 § 1 i 2 kodeksu cywilnego Trybunał Konstytucyjny, powołując się na postanowienie z 15 grudnia 1999 r. (Ts 111/99, OTK ZU nr 1/2000, poz.

23) stwierdził, iż mają one oczywiście bezzasadny charakter. Skarżący nie uzasadnili, że regulacja przewidziana w art. 172 kodeksu postępowania cywilnego jest sprzeczna z art. 21 Konstytucji. Trybunał podkreślił, iż skarżący nabyli nieruchomość od podmiotu, któremu w chwili sprzedaży nie przysługiwało prawo własności, zaś postanowienie o stwierdzeniu nabycia przez osobę trzecią własności tej nieruchomości przez zasiedzenie, jakkolwiek odnosi się do interesów majątkowych nabywcy nieruchomości, nie stanowi naruszenia przysługującego mu prawa własności, ani praw związanych z dziedziczeniem.

W tym kontekście powoływanie się przez skarżących na naruszenie art. 21 Konstytucji nie jest uzasadnione i nie może stanowić podstawy merytorycznego rozpoznania zarzutu niekonstytucyjności art. 172 § 1 i 2 kodeksu cywilnego. Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący za pośrednictwem pełnomocnika wnieśli zażalenie, w którym stwierdzili, iż postanowienie to wydane zostało z naruszeniem art. 36 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, zarzucając, iż nie zostały spełnione wymienione w tym przepisie przesłanki odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Pełnomocnik skarżących, formułując zarzut naruszenia przez Trybunał Konstytucyjny art. 36 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, zarzutu tego w żaden sposób nie uzasadnił, ograniczając się w treści zażalenia do przepisania in extenso obszernych fragmentów uzasadnienia samej skargi konstytucyjnej. W zażaleniu brak jakiegokolwiek odniesienia do przedstawionych wcześniej podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy, uznając przedstawione w zażaleniu zarzuty za bezzasadne, należało orzec jak w sentencji. 3