Constitutional complaint dismissed for seeking review of final court judgments rather than unconstitutional laws.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland refused to proceed with a constitutional complaint filed by Julian Ciołek against final court judgments. The petitioner argued that lower courts relied on erroneous expert opinions and undocumented facts when reducing a fine, but failed to identify any specific unconstitutional law or provision. The court ruled that its jurisdiction is limited to reviewing the constitutionality of normative acts, not the factual accuracy or legal application in individual case decisions.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji RP; The subject of a constitutional complaint is exclusively a charge of unconstitutionality of statutory provisions, not the review of final court judgments or the correctness of judicial fact-finding.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
268 POSTANOWIENIE z dnia 24 września 2003 r. Sygn. akt Ts 138/03 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jerzy Stępień po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Juliana Ciołka, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 30 lipca 2003 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o zbadanie, czy nie zostało naruszone prawo w wyrokach: Sądu Rejonowego w Kielcach (sygn. akt VGNs 2/96) oraz wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach (sygn. akt GA 41/01).
Uzasadnienie wniesionej skargi konstytucyjnej sprowadza się wyłącznie do przedstawienia zarzutów skierowanych przeciwko Sądowi Okręgowemu w Kielcach, który obniżając zasadzoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Kielcach kwotę oparł się, zdaniem skarżącego, na sprzecznych i błędnych opiniach biegłych i na nieudokumentowanych faktach. W skardze nie wskazano ani naruszonego prawa lub wolności konstytucyjnej, których ochrony skarżący chciałby dochodzić w drodze skargi konstytucyjnej, ani nie określono przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, których niezgodność z Konstytucją mogłaby stanowić przedmiot skargi konstytucyjnej Trybunał Konstytucyjne zważył, co następuje:
W świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiotem skargi konstytucyjnej może być tylko zarzut niekonstytucyjności przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których ostatecznie rozstrzygnięto o prawach lub wolnościach konstytucyjnych przysługujących skarżącemu. Przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego w drodze skargi konstytucyjnej nie mogą być zatem akty stosowania prawa, a więc prawomocne orzeczenia lub ostateczne decyzje zapadłe w indywidualnych sprawach, lecz wyłącznie akty normatywne, na podstawie których rozstrzygnięcia te zostały wydane.
Trybunał Konstytucyjny nie posiada bowiem kompetencji do kontroli prawidłowości dokonanych przez sąd ustaleń, sposobu zastosowania czy też niezastosowania obowiązujących przepisów, tylko do orzekania w sprawie zgodności z Konstytucją przepisów prawa, w celu wyeliminowania z systemu prawnego przepisów z nią niezgodnych. We wniesionej skardze pełnomocnik skarżącego wnosi o zbadanie, czy prawa skarżącego „w wyrokach sądów nie zostały naruszone”. W świetle przedstawionego powyżej charakteru skargi konstytucyjnej nie budzi wątpliwości, iż rozpoznanie tak sformułowanego przedmiotu skargi wykracza poza kompetencje Trybunału Konstytucyjnego, co skutkować musi odmową przekazania skargi do merytorycznego rozpoznania.
Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji. 2