Constitutional Court dismissed appeal for lack of standing to review unlisted laws ex officio.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court rejected an appeal challenging a prior decision that refused to proceed with a constitutional complaint. The complainant argued that the Court should have examined the constitutionality of a different judicial law not explicitly cited in the original complaint. The Court held that it lacks the authority to expand the scope of review ex officio or examine unlisted legal provisions.
Legislator headnote
AI generatedArt. 66 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; The Constitutional Court cannot independently expand the subject matter of a constitutional complaint or examine legal provisions not listed in the complaint, as this would violate the principle of admissibility and the rule of law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
50 POSTANOWIENIE z dnia 25 lutego 2003 r. Sygn. akt Ts 88/02 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Ewa Łętowska – przewodnicząca Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska – sprawozdawca Bohdan Zdziennicki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 7 października 2002 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Doroty Brasse-Ambrosionek, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE: W postanowieniu o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż sformułowane w skardze konstytucyjnej zarzuty powinny być skierowane nie przeciwko art. 13 ust. 6 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, lecz przeciwko art. 69 § 1 prawa o ustroju sądów powszechnych.
W zażaleniu z 17 października 2002 r. wniesiono o uchylenie postanowienia Trybunału Konstytucyjnego odmawiającego nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zdaniem skarżącej, choć nie wskazała ona w skardze konstytucyjnej na art. 69 § 1 p.u.s.p. jako przepisu naruszającego jej prawa, to jednak Trybunał Konstytucyjny powinien ocenić jego zgodność z Konstytucją. Stanowisko przeciwne, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i oparte na wynikającej z art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym zasadzie skargowości, jest sprzeczne z zasadą państwa prawnego.
Możliwość podejmowania przez Krajową Radę Sądownictwa dowolnych ocen w przedmiocie przejścia w stan spoczynku sędziego jest niezgodna z zasadą równości oraz konstytucyjnymi gwarancjami sędziowskiej niezawisłości. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze konstytucyjnej, Trybunał Konstytucyjny ani w postępowaniu wstępnym, ani też w dalszych jego fazach nie może samodzielnie rozszerzyć zakresu zaskarżenia. Postępowanie takie otwierałoby bowiem możliwość działania z urzędu, a ta – w myśl art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym – jest w sposób jednoznaczny wykluczona.
Adresowany do Trybunału Konstytucyjnego zakaz samodzielnego rozszerzania przedmiotu zaskarżenia dotyczy również takich sytuacji, w których Trybunał przyjąłby, że wątpliwości, co do zgodności z Konstytucją innych, niż wskazane w skardze konstytucyjnej przepisów, są uzasadnione. Zmiana z urzędu wzorca kontroli konstytucyjnej jest tym bardziej niedopuszczalna w niniejszej sprawie, gdyż chodzi nie tylko o inny artykuł ustawy, ale o zmianę kontrolowanego aktu prawnego. Wbrew stanowisku skarżącej, Trybunał Konstytucyjny nie tylko nie ma powinności, ale nawet kompetencji do badania na przykładzie tej sprawy zgodności przepisów o Krajowej Radzie Sądownictwa i prawie o ustroju sądów powszechnych.
Skarżąca w zażaleniu przyznała, iż formułowane przez nią zarzuty naruszenia Konstytucji powinny być skierowane przede wszystkim, przeciwko art. 69 § 1 p.u.s.p. Przepis ten nie stanowił jednak przedmiotu zaskarżenia, dlatego też Trybunał Konstytucyjny zasadnie odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Mając powyższe na względzie należało orzec, jak w sentencji. 2