Constitutional Court dismissed appeal for filing a constitutional complaint against a court judgment.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the appellant's appeal against its earlier refusal to proceed with a constitutional complaint. The appellant argued that a lower court judgment violated constitutional rights but failed to address the procedural bar. The Court ruled that constitutional complaints can only challenge normative acts, not judicial decisions, rendering the complaint inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 188 Konstytucji: A constitutional complaint may only concern the unconstitutionality of normative acts and cannot be used to challenge court judgments.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
196 POSTANOWIENIE z dnia 8 lipca 2003 r. Sygn. akt Ts 55/03 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Mączyński – przewodniczący Wiesław Johann – sprawozdawca Jerzy Ciemniewski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), zażalenia z dnia 16 maja 2003 r. na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 maja 2003 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Zbigniewa Kuriaty, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.
UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej zarzucono, iż wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 17 grudnia 2002 r. (sygn. akt II Ca 750/02) naruszył art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 2 maja 2003 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując, iż badanie zgodności z prawem wyroków sądów wykracza poza zakres jego właściwości. Podstawą skargi konstytucyjnej nie może być zarzut naruszenia konstytucyjnych praw skarżącego przez wyrok sądu.
W zażaleniu z 16 maja 2003 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie postanowienia Trybunału Konstytucyjnego. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego jeszcze raz podkreślił, że wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu w sposób rażący naruszył art. 365 § 1 k.p.c., a tym samym naruszył szereg przepisów Konstytucji. Pełnomocnik skarżącego w ogóle nie odniósł się do podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W zaskarżonym postanowieniu prawidłowo stwierdzono, iż żądanie skargi konstytucyjnej wykracza poza zakres właściwości Trybunału Konstytucyjnego.
Z art. 79 ust. 1 i art. 188 Konstytucji w sposób jednoznaczny wynika, iż przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie wniosek o zbadanie zgodności przepisów aktu normatywnego z Konstytucją. W skardze konstytucyjnej nie można natomiast zarzucać naruszenia praw konstytucyjnych przez orzeczenia sądów lub innych organów stosujących prawo, nawet gdyby orzeczenia te w sposób rażący naruszały prawa skarżącego. Z uzasadnienia zażalenia wynika, iż pełnomocnik skarżącego nie rozumie ratio legis skargi konstytucyjnej i dlatego przedmiotem skargi konstytucyjnej czyni wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu.
Tak sformułowana skarga nie może być jednak merytorycznie rozpoznana przez Trybunał Konstytucyjny. Mając powyższe na względzie należało orzec jak w sentencji. 2