Constitutional complaint dismissed for failure to cite specific unconstitutional laws and complete formal requirements.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland refused to proceed with Adeli Boszman's constitutional complaint due to formal deficiencies. The complainant's lawyer failed to specify the exact statutory provisions allegedly unconstitutional and withdrew the mandate, arguing only that judicial bodies acted indolently. The court ruled that without identifying specific laws violating the Constitution, the complaint does not meet the formal prerequisites for substantive review under Article 79 of the Constitution.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint is inadmissible if the complainant fails to specify the exact statutory provisions alleged to be unconstitutional, as the subject matter of such a complaint is strictly limited to the unconstitutionality of laws or normative acts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
34 POSTANOWIENIE z dnia 3 marca 2003 r. Sygn. akt Ts 43/02 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Adeli Boszman, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej Adeli Boszman złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 3 kwietnia 2002 r., wniesiono „o uchylenie niekorzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia i wydanie zgody na istnienie pobudowanego przez nią budynku gospodarczego”. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, naruszenie Konstytucji w niniejszej sprawie jest spowodowane urzędniczą indolencją.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 kwietnia 2002 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków wniesionej skargi konstytucyjnej, w szczególności przez wskazanie przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, którym skarżąca zarzuca niezgodność z konstytucją, wskazanie przysługujących jej praw lub wolności konstytucyjnych, naruszonych ostatecznym orzeczeniem opartym na kwestionowanych przepisach, określenie sposobu naruszenia oraz wskazanie orzeczenia rozstrzygającego ostatecznie o prawach lub wolnościach skarżącej wraz z podaniem daty doręczenia tego orzeczenia.
Ponadto skarżąca została wezwana do wskazania, czy w przedstawionej sprawie została wyczerpana droga prawna. W piśmie procesowym nadanym 29 kwietnia 2002 r. mającym na celu uzupełnienie braków skargi konstytucyjnej, pełnomocnik skarżącej powtórzył zarzuty sformułowane w skardze. Jako podstawę skargi konstytucyjnej powołano art. 5 w związku z art. 8 i art. 32 ust. 2 Konstytucji. Podsumowując powyższe oświadczenia, pełnomocnik jednocześnie wypowiedział pełnomocnictwo, z uwagi na trudności w porozumieniu z mandantką. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
W wyznaczonym do tego terminie pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych przedłożonej skargi konstytucyjnej. W przesłanym do Trybunału Konstytucyjnego piśmie z 29 kwietnia 2002 r. wskazał natomiast na fakt naruszenia przepisów prawa budowlanego przez orzeczenia zapadłe w sprawie, w dalszym ciągu nie określając przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, którym skarżąca zarzuca niezgodność z konstytucją. W istocie zatem pełnomocnik skarżącej nadal kwestionuje tylko sposób działania organów i sądów orzekających, nie zaś zgodność z konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zapadły dotyczące skarżącej orzeczenia.
Pełnomocnik skarżącej zdaje się nie dostrzegać, iż przedmiotem skargi konstytucyjnej zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej może być zarzut niezgodności ustawy lub innego aktu normatywnego z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Póki zatem, zarzut taki nie zostanie w skardze konstytucyjnej sformułowany, nie spełnia ona warunków formalnych niezbędnych do jej merytorycznego rozpoznania. W tym stanie rzeczy, z uwagi na niewykonanie w terminie zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz niewskazanie przepisów aktu normatywnego uznanych przez skarżącą za niekonstytucyjne, należało na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym odmówić jej nadania dalszego biegu. 2