Constitutional complaint dismissed for inadmissibility due to lack of final judicial decision on constitutional rights.

283 POSTANOWIENIE z dnia 23 lipca 2002 r. Sygn. akt Ts 49/02 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Safjan po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Arkadiusza Ziarko w sprawie zgodności: art. 202 § 1 w zw. z art. 212 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070) z art. 2, 32 i 65 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej złożonej 12 kwietnia 2002 r. zarzucono, że art. 202 § 1 w zw. z art. 212 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

– Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070) jest niezgodny z art. 2, 32 i 65 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego naruszenie wskazanych przepisów Konstytucji wynika przede wszystkim ze zbyt krótkiego vacatio legis, co uniemożliwiło powołanie go na stanowisko sędziowskie po ukończeniu 26 roku życia. Z dniem 20 października 1999 r. Minister Sprawiedliwości powierzył skarżącemu jako asesorowi pełnienie czynności sędziowskich w Sądzie Rejonowym w Kętrzynie. Z dniem 1 stycznia 2001 r. Minister Sprawiedliwości przeniósł skarżącego do Sądu Rejonowego w Olsztynie i powierzył mu pełnienie czynności sędziowskich na okres do 19 października 2001 r.

Pismem z 4 października 2001 r. Minister Sprawiedliwości ponownie powierzył skarżącemu pełnienie czynności sędziowskich do 30 września 2002 r. W dniu 15 listopada 2001 r. Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Okręgowego podjęło uchwałę o przedstawieniu kandydatury skarżącego Krajowej Radzie Sądownictwa, jednak dzień później stwierdzono, iż skarżący nie spełnia wymogu z art. 202 § 1 prawa o ustroju sądów powszechnych co do minimalnego wieku. Ustawa ta weszła w życie 1 października 2001 r. i dla skarżącego przesunęła granicę wieku, od którego można zostać powołanym na stanowisko sędziego z 26 na 28 lat.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Podstawowy warunek dopuszczalności skargi konstytucyjnej został sformułowany w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten w sposób wyraźny stanowi, iż skarga konstytucyjna może być wniesiona, gdy sąd albo organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach, albo obowiązkach określonych w Konstytucji. Z powyższego wynika, że brak ostatecznego orzeczenia czyni niedopuszczalnym rozpoznanie skargi konstytucyjnej. Należy podkreślić, że działaniu organów sądowych czy administracyjnych, które nie ma władczego charakteru określającego sytuację prawną konkretnego podmiotu nie można przypisywać cech orzeczenia o konstytucyjnych prawach tego podmiotu (postanowienie TK z 24 sierpnia 1998 r., Ts 72/98, OTK ZU nr 5/1998, poz. 89).

Orzeczeniem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji nie jest w szczególności powierzenie przez Ministra Sprawiedliwości asesorowi sądowemu czynności sędziowskich. Sam skarżący powierzenia mu takich czynności nie uważa zresztą za orzeczenie, skoro wprost stwierdził, że żadne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie nie zostało wydane i nie zostało mu doręczone. Brak wydania orzeczenia o prawach lub wolnościach skarżącego sprawia, iż skardze konstytucyjnej nie można nadać dalszego biegu. Mając powyższe na względzie należało orzec jak w sentencji.