Legislator Case Law & Legislation
Ts 94/02 AI generated

Constitutional complaint dismissed for challenging a court ruling instead of a normative act, violating statutory requirements.

Case Number Ts 94/02
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the applicant's appeal against its earlier decision to reject her constitutional complaint. The applicant argued that a court ruling violated the Constitution and tax laws, but the Court held that constitutional complaints must target normative acts, not individual judicial decisions. Since the complaint failed to identify a normative act or allege its unconstitutionality, it lacked the required subject matter and was procedurally inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjny: Constitutional complaints must target normative acts alleging their unconstitutionality; complaints challenging only court rulings fall outside the Court's jurisdiction and are inadmissible.

Keywords

AI generated
constitutional complaint normative act court ruling subject matter inadmissibility jurisdiction procedural defect

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Tak określone zarzuty nie mogą stanowić przedmiotu skargi konstytucyjnej, gdyż zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji w skardze tej należy wskazać zaskarżony akt normatywny oraz sformułować zarzut jego niekonstytucyjności.
Art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Wymóg ten w sposób jednoznaczny został skonkretyzowany w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
Art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
W myśl wyrażonej w art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym zasady skargowości Trybunał nie może z urzędu ustalać odmiennego, niż wskazany przez skarżącą przedmiotu skargi.
Art. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Gwarancją prawidłowego określenia przedmiotu skargi konstytucyjnej powinien być, wynikający z art. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, obowiązek sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego.
Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Ponadto zarzut sformułowany w zażaleniu został postawiony z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu do złożenia skargi konstytucyjnej, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Tak określone zarzuty nie mogą stanowić przedmiotu skargi konstytucyjnej, gdyż zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji w skardze tej należy wskazać zaskarżony akt normatywny oraz sformułować zarzut jego niekonstytucyjności.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

302 POSTANOWIENIE z dnia 22 października 2002 r. Sygn. akt Ts 94/02 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Mączyński – przewodniczący Marek Mazurkiewicz – sprawozdawca Teresa Dębowska-Romanowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 3 września 2002 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Elżbiety Banot, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej Elżbiety Banot wniesionej 16 lipca 2002 r. zarzucono, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2002 r. (sygn. akt I Sa/Ka 2743/00) narusza art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.

U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368) i art. 7, 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071). Postanowieniem z 3 września 2002 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu Trybunał wskazał, iż niedopuszczalna jest skarga, w której skarżąca żąda wyłącznie zbadania zgodności z Konstytucją wyroku sądu. W zażaleniu z 19 września 2002 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżąca ponownie podniosła zarzuty dotyczące wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponadto wskazała na art. 9 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, jako na przepis niezgodny z Konstytucją.

Skarżąca przyznała, iż w skardze konstytucyjnej nie został bezpośrednio określony przedmiot zaskarżenia, jednak Trybunał powinien wezwać ją do uzupełnienia tego braku. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. Przedmiotem skargi konstytucyjnej uczyniono wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2002 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że Naczelny Sąd Administracyjny nie zauważył, iż decyzja organu podatkowego została wydana z naruszeniem art. 25 pkt 1 ordynacji podatkowej. Przepis ten utracił bowiem moc obowiązującą na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 listopada 1999 r.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zbadał również, czy organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny. Tak określone zarzuty nie mogą stanowić przedmiotu skargi konstytucyjnej, gdyż zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji w skardze tej należy wskazać zaskarżony akt normatywny oraz sformułować zarzut jego niekonstytucyjności. Wymóg ten w sposób jednoznaczny został skonkretyzowany w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Skarżąca w skardze nie wskazała przepisów aktu normatywnego, tym samym nie sformułowała również żadnego zarzutu niekonstytucyjności odnoszącego się do aktu normatywnego.

Potwierdza to zresztą zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze, w którym skarżąca wprost stwierdza, że “we wniesionej skardze konstytucyjnej nie został bezpośrednio wskazany przedmiot zaskarżenia”. Żądanie skargi konstytucyjnej sprowadzało się do stwierdzenia niezgodności z Konstytucją wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tego typu żądania wykraczają jednak poza zakres kognicji Trybunału Konstytucyjnego i nie mogą być przedmiotem skargi konstytucyjnej. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż Trybunał Konstytucyjny zasadnie odmówił nadania skardze dalszego biegu.

Nietrafne jest wyrażone w zażaleniu przekonanie skarżącej, iż w przedmiotowej sprawie Trybunał Konstytucyjny powinien wezwać ją do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej i dopiero po ich uzupełnieniu rozstrzygać o jej dopuszczalności. Zarządzenie wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie przedmiotu zaskarżenia Trybunał Konstytucyjny wydaje wtedy, gdy przedmiot ten nie został w ogóle w skardze konstytucyjnej określony lub gdy sposób jego określenia nie pozwala jednoznacznie ustalić zakresu przedmiotowego skargi.

Jeżeli jednak skarżąca w sposób jednoznaczny wskazuje ten przedmiot stwierdzając, iż żąda zbadania zgodności z Konstytucją wyroku sądu, nie mamy do czynienia z brakami formalnymi skargi, lecz błędnym określeniem jej przedmiotu. W takim przypadku Trybunał Konstytucyjny wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu. W myśl wyrażonej w art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym zasady skargowości Trybunał nie może z urzędu ustalać odmiennego, niż wskazany przez skarżącą przedmiotu skargi. Gwarancją prawidłowego określenia przedmiotu skargi konstytucyjnej powinien być, wynikający z art. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, obowiązek sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego.

Pełnomocnik skarżącej dopiero w zażaleniu wskazał, iż przedmiotem skargi czyni niezgodność z Konstytucją art. 9 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zarzut ten nie może jednak zostać uwzględniony. Postępowanie zażaleniowe ma bowiem na celu ocenę prawidłowości postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Należy stwierdzić, iż w chwili wydania tego postanowienia Trybunał Konstytucyjny w sposób prawidłowy stwierdził przyczynę uniemożliwiającą skierowanie skargi do merytorycznego rozpoznania.

Ponadto zarzut sformułowany w zażaleniu został postawiony z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu do złożenia skargi konstytucyjnej, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Mając powyższe na względzie należało orzec jak w sentencji.