Constitutional complaint dismissed because the filing deadline expired despite a statutory suspension period.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court refused to proceed with the constitutional complaint filed by Władysław Cywiński regarding the Civil Procedure Code. Although the complainant argued that legislative ambiguity prevented the dismissal of his cassation appeal, the Court found the complaint untimely. The court determined that the three-month filing period had expired because the statutory suspension of the deadline did not extend beyond the date the appointed lawyer was officially notified of their appointment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 Konstytucji RP: A constitutional complaint is inadmissible if filed after the expiration of the prescribed period, even if that period was suspended by law, provided the suspension ends before the filing date.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
295 POSTANOWIENIE z dnia 18 września 2002 r. Sygn. akt Ts 79/02 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jadwiga Skórzewska-Łosiak po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Władysława Cywińskiego w sprawie zgodności: art. 3933 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE:
W skardze konstytucyjnej złożonej w dniu 14 czerwca 2002 r. zarzucono, że art. 3933 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego legislacyjna niejasność brzmienia art. 3933 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. skutkuje możliwością odrzucenia kasacji, co pozostaje w sprzeczności z celem tego środka zaskarżenia. W ten sposób naruszone zostało prawo skarżącego do równego traktowania wobec prawa, prawo do zaskarżania orzeczeń sądowych w sytuacjach dopuszczalnych przez prawo.
Sąd Okręgowy w Zielonej Górze postanowieniem z dnia 23 grudnia 1999 r. uwzględnił częściowo powództwo wniesione przez W. Cywińskiego. Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 września 2000 r. zmienił powyższy wyrok obniżając zasądzoną na rzecz powoda kwotę. Kasacja od tego wyroku została odrzucona postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 r. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Postanowienie Sądu Najwyższego odrzucające kasację zostało doręczone skarżącemu 29 grudnia 2001 r. W dniu 22 lutego 2002 r. skarżący złożył wniosek do Sądu Rejonowego w Zielonej Górze o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi konstytucyjnej.
Pełnomocnik skarżącego w dniu 26 kwietnia 2002 r. otrzymał zawiadomienie Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczeniu go do sporządzenia skargi. Skarga konstytucyjna została złożona w dniu 14 czerwca 2002 r. Mając na względzie zawieszenie biegu trzymiesięcznego terminu do złożenia skargi konstytucyjnej, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym od dnia złożenia wniosku do Sądu Rejonowego do dnia zawiadomienia pełnomocnika skarżącego przez OIRP o wyznaczeniu do sporządzenia skargi, należy stwierdzić, że i tak skarga konstytucyjna została złożona z przekroczeniem przedmiotowego terminu.
Mając powyższe na względzie należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.