Constitutional Court rejects appeal to change complaint subject after statutory time limit expired. Appeal deemed inadmissible for attempting to bypass time limits. Court dismisses appeal as it does not address original rejection grounds.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the applicant's appeal against the refusal to continue the constitutional complaint. The applicant attempted to change the subject of the complaint to a different law after the statutory deadline for filing had passed. The Court ruled that such a change is inadmissible because it would circumvent the strict time limits established by the Constitutional Tribunal Act.
Legislator headnote
AI generatedArt. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; The subject of a constitutional complaint cannot be changed after the statutory time limit for filing has expired, as this would constitute an attempt to bypass the conditions set forth in the relevant article.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
138 Postanowienie z dnia 4 lipca 2001 r. Sygn. Ts 144/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zdzisław Czeszejko-Sochacki – przewodniczący Marian Zdyb – sprawozdawca Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 11 maja 2001 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Stanisława W. p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej złożonej 11 października 2000 r. zarzucono, że art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (tekst jednolity z 1995 r. Dz.U. Nr 57, poz. 299 ze zm.) jest niezgodny z art. 21 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji. Skarżący podniósł, iż zaskarżony przepis ustawy uniemożliwia mu stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie aktu własności ziemi, na mocy którego został bezprawnie pozbawiony własności.
Ponadto skarżący wskazał, iż zaskarżony przepis jest niezgodny z art. 21 Konstytucji, gdyż dopuszcza wywłaszczenie na cele prywatne. W piśmie procesowym z 6 listopada 2000 r. skarżący stwierdził, iż art. 63 przedmiotowej ustawy narusza jego prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, o którym mowa w art. 45 Konstytucji oraz prawo do własności wyrażone w art. 64 Konstytucji. W akcie własności ziemi wydanym 15 kwietnia 1975 r. stwierdzono, iż na podstawie ustawy z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych Piotr i Maria W. stali się z mocy prawa właścicielami nieruchomości położonej w Wólce Pełkińskiej.
Wojewoda Podkarpacki decyzją z 2 marca 1999 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższego aktu. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 listopada 1999 r. Na skutek skargi Stanisława W. Naczelny Sąd Administracyjny 6 września 2000 r. wydał wyrok, którym skargę tę oddalił. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z art. 63 ust. 1 i 2 zaskarżonej ustawy do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie ustawy z 26 października 1971 r. nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji i uchylenia lub zmiany decyzji.
Postanowieniem z 11 maja 2001 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu tego postanowienia Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, iż zarzut sformułowany w niniejszej skardze konstytucyjnej oraz argumenty podniesione przez skarżącego zostały już wnikliwie rozpatrzone w dwóch wyrokach Trybunału Konstytucyjnego stwierdzających zgodność z konstytucją art. 63 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (SK 13/99, SK 29/99).
Ponadto Trybunał stwierdził, iż zarzut naruszenia art. 21 Konstytucji nie może być skierowany przeciwko zaskarżonemu przepisowi ustawy, gdyż pozbawienie skarżącego własności nastąpiło na mocy ustawy z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. W skardze konstytucyjnej nie jest kwestionowana zgodność z konstytucją ustawy z 26 października 1971 r., w związku z tym zarzut powyższy pozostał poza zakresem przedmiotowym skargi. Na to postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł 21 maja 2001 r. zażalenie.
W zażaleniu skarżący wnosi o zmianę przedmiotu skargi konstytucyjnej. Przedmiotem zaskarżenia czyni ustawę z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych.
2. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zażalenie skarżącego nie może zostać uwzględnione z uwagi na to, iż nie odnosi się ono w ogóle do podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Skarżący nie kwestionuje przyczyn, dla których skarga konstytucyjna nie mogła stanowić przedmiotu merytorycznego rozpoznania. W złożonym zażaleniu skarżący wnosi o zmianę przedmiotu skargi o ustawę z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250 ze zm.). Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.
Nr 102, poz. 643 ze zm.) skargę konstytucyjną wnosi się do Trybunału Konstytucyjnego w ciągu 3 miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Po upływie tego terminu, zmiana zakresu przedmiotowego skargi konstytucyjnej jest niedopuszczalna, gdyż prowadziłoby to do obejścia warunku sformułowanego w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Trybunał Konstytucyjny mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, postanowił nie uwzględnić zażalenia skarżącego.