Constitutional complaint dismissed for inadmissibility due to lack of specific constitutional violation claims and procedural defects.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Zdzisław Krzemiński regarding a tax law amendment. The applicant argued that the amendment violated constitutional principles by removing tax exemptions for disabled persons through a non-tax statute. The Court ruled the complaint inadmissible because the applicant failed to specify a violation of Article 31(2) of the Constitution and misdirected claims against Article 7 and 8 toward administrative actions rather than the law itself.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 217 Konstytucji: A constitutional complaint is inadmissible if the applicant fails to specify a violation of the Constitution or directs claims against administrative actions rather than the contested normative act.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
150 POSTANOWIENIE z dnia 29 listopada 2001 r. Sygn. akt Ts 143/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Trzciński po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Zdzisława Krzemińskiego w sprawie zgodności: art. 2 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 95, poz. 1101) z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 2 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej pana Zdzisława Krzemińskiego z 5 września 2001 r. zarzucono, iż art. 2 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.
U. Nr 95, poz. 1101) jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 2 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, iż wprowadza zmiany do art. 24 oraz art. 31 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) w sposób naruszający zasady stanowienia prawa w demokratycznym państwie prawnym. Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 35 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych jego dochody z tytułu prowadzenia zakładu pracy chronionej w 2000 r. zwolnione były z podatku dochodowego.
W związku z tym zwrócił się do organów skarbowych o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych kolejno za miesiące styczeń, luty, marzec i maj 2000 r. Decyzjami Urzędu Skarbowego w Świdnicy z 21 marca 2000 r. (Nr PD I/730/4/2/00), 12 kwietnia 2000 r. (Nr PD-I/730/4/5/00), 18 maja 2000 r. (Nr PD-I/730/4/12/00) oraz z 18 lipca 2000 r. (Nr PD-I/730/4/34/00) odmówiono mu stwierdzenia nadpłaty podatku. Decyzje te zostały utrzymane w mocy kolejnymi decyzjami Izby Skarbowej we Wrocławiu – Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu z 15 czerwca 2000 r. (Nr PD-I-732a-49/2000), 13 czerwca 2000 r. (Nr PD-I-732a-57/2000), 18 lipca 2000 r. (Nr PD-I-732a-64/2000) oraz z 4 września 2000 r. (Nr PD-I-732a-108/2000).
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z 23 marca 2001 r. (sygn. akt I SA/Wr 1771/2000, I SA/Wr 1772/2000, I SA/Wr 1879/2000 oraz I SA/Wr 2466/2000) oddalił skargę na decyzje Izby Skarbowej. Zdaniem skarżącego podatnik ma prawo, by prawa i obowiązki w zakresie podatków, w tym również kwestia zwolnień była regulowana w sposób jasny i kompleksowy w ustawie podatkowej, co wynika z treści art. 217 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 35 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych skarżącemu przysługiwało zwolnienie od podatku dochodowego “w zakresie i na zasadach określonych w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych”.
Tymczasem zakwestionowana przez skarżącego regulacja prawna doprowadziła do uchylenia stosownych przepisów w ustawie z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. W konsekwencji uniemożliwiło to stosowanie zwolnienia z podatku dochodowego z uwagi na brak regulacji do których odsyła art. 21 ust. 1 pkt 35 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem skarżącego sytuacja, w której ustawa przyznaje podatnikowi zwolnienie podatkowe i jednocześnie uniemożliwia jego stosowanie jest niezgodna z zasadą pewności prawa wynikającą z zasady państwa prawnego.
Zarzucił ponadto, iż likwidacja zwolnienia podatkowego nastąpiła w drodze regulacji zawartej w ustawie niepodatkowej, tj. w ustawie z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, co sprzeczne jest z art. 4 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 217 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Przedstawione w skardze konstytucyjnej zarzuty należy uznać za oczywiście bezzasadne. Bezspornym jest, iż zakwestionowany art. 2 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.
U. Nr 95, poz. 1101) przez zmianę treści art. 24 oraz art. 31 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) wykluczył stosowanie zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 z tytułu dochodu osiąganego z zakładów pracy chronionej. Wbrew przekonaniom skarżącego art. 217 Konstytucji RP nie wymaga, by zwolnienia podatkowe zawarte były w szczególnych ustawach podatkowych. Z wyraźnego brzmienia tego przepisu wynika jedynie wymóg stanowienia tego typu regulacji w akcie normatywnym o charakterze ustawy.
Zarzut niezgodności zakwestionowanej regulacji prawnej z art. 4 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) nie może stanowić przedmiotu postępowania w trybie skargi konstytucyjnej, ponieważ zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi może być wyłącznie niezgodność aktów normatywnych z Konstytucją, nie zaś sprzeczności czy kolizje występujące pomiędzy regulacjami poszczególnych ustaw. Skarżący nie sprecyzował także w żaden sposób zarzutu naruszenia art. 31 ust. 2 Konstytucji RP, zaś naruszenie art. 7 i 8 Konstytucji RP odniesiono nie do treści zakwestionowanej regulacji prawnej, lecz do sposobu działania organów skarbowych.
Także i w tym zakresie skarga konstytucyjna nie spełnia więc wymogów warunkujących jej merytoryczne rozpoznanie. W tym stanie rzeczy, należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.