Constitutional Court dismisses appeal as constitutional rights alleged lack constitutional status. The Court rejects the claim that a right to three-instance proceedings is constitutional. The appeal is inadmissible because the alleged violation concerns non-constitutional rights. The Court holds that constitutional complaints must allege violations of specific constitutional rights. The appeal fails because the right to three-instance proceedings is not constitutional. The Court notes that the Constitution provides only for a two-instance procedure. The appeal is dismissed because the grounds do not meet admissibility requirements. The Court emphasizes that appeals cannot modify the scope of the original complaint. The decision clarifies that non-constitutional rights cannot form the basis of a constitutional complaint. The Court rules that the appeal is inadmissible due to lack of constitutional standing.

313 POSTANOWIENIE z dnia 21 listopada 2001 r. Sygn. Ts 132/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann – przewodniczący Janusz Niemcewicz – sprawozdawca Jerzy Stępień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 18 września 2001 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Romualda K. p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 11 października 2001 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, iż wskazane przez skarżącego prawa, których naruszenie przyjął on za podstawę skargi, nie mają charakteru praw lub wolności konstytucyjnych o charakterze podmiotowym.

W szczególności, zdaniem Trybunału, prawem takim nie jest “prawo do skorzystania z trójinstancyjności postępowania zagwarantowanej w chwili wytaczania powództwa”, zaś zarzut naruszenia zasady ochrony praw nabytych nie może stanowić samoistnej podstawy wystąpienia ze skargą konstytucyjną. Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący wniósł zażalenie, w którym podniósł, iż zasada ochrony praw nabytych, na którą skarżący powołał się w skardze konstytucyjnej, została naruszona w zakresie przysługującego mu prawa do rozpoznania jego sprawy przez trzy niezawisłe instancje sądowe.

Ponadto skarżący podniósł, iż zmiana zasad postępowania dokonywana w jego toku a działająca na szkodę uczestnika tegoż postępowania, pozostaje w sprzeczności z konstytucyjnym obowiązkiem sprawiedliwego rozpoznawania spraw. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarżący w złożonym zażaleniu nie kwestionuje tezy, iż samodzielnie zarzut naruszenia zasady ochrony praw nabytych nie może stanowić podstawy wystąpienia ze skargą konstytucyjną, o ile skarżący nie wskaże w zakresie jakich przysługujących mu praw lub wolności konstytucyjnych o charakterze podmiotowym doszło do naruszenia tej zasady.

Podkreślając w zażaleniu, iż owo naruszenie nastąpiło w zakresie prawa do trójinstancyjnego postępowania skarżący pomija, iż prawo to nie ma charakteru konstytucyjnego. W odniesieniu do drogi sądowej Konstytucja RP przewiduje jedynie wymóg dwuinstancyjnego postępowania (art. 176 ust. 1 Konstytucji RP). Domniemane naruszenie zasady ochrony praw nabytych skarżący odniósł więc do prawa, które nie miało charakteru konstytucyjnego. Stąd też nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, a warunkujące dopuszczalność merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził ponadto, iż zgodnie z art. 66 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, rozpoznając sprawę Trybunał związany jest granicami skargi konstytucyjnej. Dotyczy to w szczególności sformułowanego w skardze zarzutu niezgodności określonego aktu normatywnego z Konstytucją RP oraz podstaw wystąpienia ze skargą konstytucyjną. Niedopuszczalna jest natomiast modyfikacja tych granic w postępowaniu, którego przedmiotem jest rozpoznanie zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej (por. postanowienia TK z: 17 listopada 1999 r., sygn.

SK 17/99, OTK ZU Nr 7/1999, poz. 169; 19 stycznia 2000 r., sygn. Ts 172/99, OTK ZU Nr 1/2000, poz. 49). Z tych powodów Trybunał Konstytucyjny nie odniósł się do podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia “konstytucyjnego obowiązku sprawiedliwego rozpoznawania spraw”. Zarzut ten w treści skargi konstytucyjnej został odniesiony wyłącznie do wymogów wynikających z treści art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Nie łączono go natomiast z naruszeniem określonych praw skarżącego o charakterze konstytucyjnym.

Ów konstytucyjny przymiot prawa do sprawiedliwego rozpoznania sprawy pojawił się dopiero w zażaleniu i nie mógł zostać uwzględniony przy dokonywaniu oceny zasadności postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 18 września 2001 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało orzec, jak w sentencji.