Constitutional complaint dismissed because Supreme Court annulled the disciplinary decision forming the complaint's basis.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court refused to continue processing Jacka B.'s constitutional complaint regarding university disciplinary laws. The complainant challenged provisions of the Higher Education Act and a Ministry Regulation after being expelled from his teaching profession. However, the Supreme Court had previously annulled the specific disciplinary ruling that formed the basis of the complaint, rendering the constitutional challenge moot and preventing its substantive review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 126, Art. 127 ust. 1 pkt 6, Art. 129 ust. 1 pkt 1b i 2b ustawy o szkolnictwie wyższym; Art. 2, Art. 42 ust. 1 i 3 Konstytucji RP: A constitutional complaint loses its basis and must be dismissed if the final administrative or disciplinary decision upon which it relies is subsequently annulled by a higher court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
182 POSTANOWIENIE z dnia 13 marca 2001 r. Sygn. Ts 106/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Dębowska-Romanowska po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Jacka B. w sprawie zgodności:
a) art. 126, art. 127 ust. 1 pkt 6 oraz art. 129 ust. 1 pkt 1b i 2b ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) z art. 2, art. 42 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
b) art. 95 ust. 1 pkt 3 oraz art. 135 ust. 4 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.), a także § 13 ust. 1 i § 37 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 1991 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego wobec nauczycieli akademickich (Dz.U. Nr 99, poz. 440) z art. 2 oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Jacka B. z 31 lipca 2000 r. zakwestionowano zgodność art. 126, art. 127 ust. 1 pkt 6 i art. 129 ust. 1 pkt 1b i 2b ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U.
Nr 65, poz. 385 ze zm.) z art. 2, art. 42 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz zgodność art. 95 ust. 1 pkt 3 i art. 135 ust. 4 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.), a także § 13 ust. 1 i § 37 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 1991 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego wobec nauczycieli akademickich (Dz.U. Nr 99, poz. 440) z art. 2 oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika z treści skargi konstytucyjnej za ostateczne orzeczenie o prawach lub wolnościach konstytucyjnych skarżący uznał orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego w Warszawie z 27 kwietnia 2000 r. (sygn. akt WKD/RG/O/24/2000), utrzymujące w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli Akademickich Politechniki Wrocławskiej z 24 maja 1999 r. (sygn. akt KD-NA 7/98).
Orzeczeniem tym skarżący został ukarany karą wydalenia z zawodu nauczycielskiego połączoną z zakazem przyjmowania do pracy w zawodzie nauczycielskim. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Postanowieniem z 9 lutego 2001 r. Sąd Najwyższy uchylił dotyczące skarżącego orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego w Warszawie z 27 kwietnia 2000 r. (sygn. akt WKD/RG/O/24/2000), przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uchylenie tego orzeczenia, określonego wprawdzie przez art. 135 ust. 4 ustawy z 12 września 1990 r., o szkolnictwie wyższym (Dz.U.
Nr 65, poz. 385 ze zm.), jako “prawomocne orzeczenie komisji dyscyplinarnej przy Radzie Głównej, orzekające karę wydalenia z zawodu nauczycielskiego połączonego z zakazem przyjmowania ukaranego do pracy w zawodzie nauczycielskim” – spowodowało jednak ten skutek, iż wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego skarga utraciła swoją podstawę. Wyklucza to możliwość jej merytorycznego rozpoznania. Orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego, z którym skarżący łączył naruszenie przysługujących mu praw i wolności konstytucyjnych zostało bowiem tym samym skasowane, tak że odwołanie skarżącego od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli Akademickich Politechniki Wrocławskiej z 24 maja 1999 r. (sygn. akt KD-NA 7/98) będzie dopiero przedmiotem ponownego rozpoznania.
W tym stanie rzeczy należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.