Constitutional complaint dismissed due to significant procedural delay and lack of direct legal link to final judgment.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Mieczysław K. regarding the 1984 Payroll System Act. The court found the complaint inadmissible because it was filed nearly two years after the final legal act, significantly exceeding the statutory deadline. Furthermore, the court determined that the challenged law was not the direct basis for the final court decision, which relied solely on civil procedure codes.
Legislator headnote
AI generatedArt. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP: A constitutional complaint is inadmissible if filed after the statutory deadline or if the challenged norm is not the direct legal basis of the final judicial decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
244 POSTANOWIENIE z dnia 11 września 2001 r. Sygn. Ts 93/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Niemcewicz po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Mieczysława K. w sprawie zgodności: – art. 16 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania (tekst jednolity z 1988 r. Dz.U. Nr 28, poz. 196; zm.: z 1989 r. Nr 35, poz. 192, Nr 48, poz. 261; z 1990 r. Nr 17, poz.
99) z art. 87 i art. 88 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, – ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania (tekst jednolity z 1988 r. Dz.U. Nr 28, poz. 196 ze zm.) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a : odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Mieczysława K. zakwestionowano zgodność art. 16 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania (tekst jednolity z 1988 r.
Dz.U. Nr 28, poz. 196 ze zm.) z art. 87 i art. 88 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz zarzucono, że ustawa ta jest w całości niezgodna z art. 2 Konstytucji. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż wskutek orzeczeń opartych o wadliwe uregulowanie płacowe (uwzględniające skarżone przepisy), jego mocodawca został pozbawiony praw nabytych do dodatku stażowego, co narusza art. 2 Konstytucji RP. Skarga została oparta na następującym stanie faktycznym: Mieczysław K. pozwem skierowanym przeciwko Stoczni Gdynia S.A. w Gdyni wnosił o zasądzenie na jego rzecz dodatku stażowego wraz z ustawowym wynagrodzeniem starszego projektanta za wskazane w pozwie okresy wraz z odsetkami za zwłokę.
Wyrokiem z 6 stycznia 1998 r. (sygn. akt VII P 125/97) Sąd Wojewódzki w Gdańsku oddalił powództwo w sprawie. Apelacja skarżącego od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 7 kwietnia 1998 r. (sygn. akt Apa 15/98). Następnie Sąd Najwyższy wyrokiem z 9 lutego 1999 r. (sygn. akt I PKN 563/98) oddalił kasację skarżącego. Postanowieniem z 10 czerwca 1999 r. (sygn. akt AO 25/99) Sąd Najwyższy odrzucił skargę Mieczysława K. o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem Sądu Najwyższego. 20 września 1999 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynęła skarga konstytucyjna Mieczysława K. (sygn.
Ts 138/99) w sprawie niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy z 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania. Postanowieniem z 12 października 1999 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi na znaczne przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Trybunał ustalił wówczas, że prawomocnym wyrokiem, od doręczenia którego rozpoczął się bieg terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej, był wyrok Sądu Najwyższego – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 9 lutego 1999 r. (sygn. akt I PKN 563/98), zaś wyrok ten został doręczony skarżącemu 25 maja 1999 r.
Postanowieniem z 2 lutego 2000 r. Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia skarżącego na postanowienie odmawiające nadania dalszego biegu skardze. W skardze konstytucyjnej z 10 lipca 2001 r. (sygn. Ts 93/01), będącej przedmiotem wstępnego rozpoznania, pełnomocnik skarżącego podnosi, iż Trybunał Konstytucyjny niesłusznie przyjął w sprawie ze skargi o sygn. Ts 138/99, iż termin do złożenia skargi zaczął bieg od doręczenia skarżącemu postanowienia Sądu Najwyższego z 9 lutego 1999 r. oddalającego kasację. Zdaniem skarżącego termin ten zaczął biec od 29 lipca 1999 r., tj. od dnia doręczenia mu postanowienia Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999 r. (sygn. akt AO 25/99), które skarżący wskazuje obecnie jako ostateczne orzeczenie o przysługujących mu prawach konstytucyjnych.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: I. Zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643; zm.: z 2000 r. Nr 48, poz. 552, Nr 53, poz. 638) warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest jej złożenie w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego utrwalony jest pogląd, iż skarga o wznowienie postępowania przewidziana w Kodeksie postępowania cywilnego odnosi się wyłącznie do spraw zakończonych już prawomocnym wyrokiem, a więc do orzeczeń, którym przysługuje walor ostateczności w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.
Z uwagi na to złożenie skargi o wznowienie postępowania nie powoduje jeszcze, iż orzeczenia te tracą cechę ostateczności, tym bardziej, gdy skarga o wznowienie zostanie odrzucona z uwagi na to, iż wskazane w niej podstawy nie odpowiadają wymogom Kodeksu postępowania cywilnego (por. postanowienie z 14 marca 2000 r., sygn. Ts 65/99, OTK ZU Nr 2/2000, poz. 74). Podzielając powyższe stanowisko Trybunał Konstytucyjny podtrzymuje pogląd wyrażony w postanowieniu z 2 lutego 2000 r. (sygn. Ts 138/99), zgodnie z którym inicjowanie przez skarżącego procedury wznowienia postępowania nie ma wpływu na walor ostateczności wyroku Sądu Najwyższego oddalającego kasację i rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi konstytucyjnej od doręczenia skarżącemu tego wyroku.
II. W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej o sygn. Ts 93/01, będącej obecnie przedmiotem wstępnego rozpoznania, skarżący podnosi, iż orzeczeniem o jego prawach konstytucyjnych jest postanowienie Sądu Najwyższego – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 10 czerwca 1999 r. (sygn. akt III AO 25/99) odrzucające skargę o wznowienie postępowania od wyroku Sądu Najwyższego z 9 lutego 1999 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, iż skoro postanowienie to zostało doręczone skarżącemu 29 lipca 1999 r., a niniejsza skarga konstytucyjna została złożona 10 lipca 2001 r. to niewątpliwie doszło do znacznego przekroczenia terminu do jej wniesienia określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.
Nr 102, poz. 643 ze zm.). Tym samym niniejsza skarga konstytucyjna nie spełnia podstawowego warunku jej merytorycznego rozpoznania określonego w ww. przepisie. Trybunał Konstytucyjny wskazuje ponadto, iż w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być ustawa lub inny akt normatywny na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. Tymczasem przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania, co do której stwierdzenia niekonstytucyjności domaga się skarżący, nie były pośrednio ani bezpośrednio podstawą przedmiotowego postanowienia Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999 r.
Jak wynika z treści tego postanowienia, zostało ono oparte wyłącznie na powołanych w nim przepisach kodeksu postępowania cywilnego. W związku z tym należy stwierdzić, że niniejsza skarga konstytucyjna nie spełnia również podstawowego warunku jej dopuszczalności określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, ponieważ nie zachodzi merytoryczny związek pomiędzy zaskarżonymi w niej przepisami ustawy a orzeczeniem wskazanym przez skarżącego jako ostateczne rozstrzygnięcie o jego prawach konstytucyjnych. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.