Legislator Case Law & Legislation
Ts 57/01 AI generated

Constitutional complaint dismissed because legal remedies were not exhausted before filing the complaint.

Case Number Ts 57/01
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Tadeusz Ł. regarding the Social Insurance Act. The complainant argued that the law violated constitutional rights by denying sick pay when a pension was already due. The court ruled that the complaint was inadmissible because the complainant failed to exhaust legal remedies by appealing the lower court's decision.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint is inadmissible if the complainant has not exhausted the legal remedies provided by law.

Keywords

AI generated
exhaustion of legal remedies constitutional complaint admissibility social insurance benefits legal protection hierarchy Constitutional Court jurisdiction

Cited Legislation

AI generated
Art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
w sprawie zgodności: art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U.
Art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 67 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Zdaniem skarżącego, zakwestionowana regulacja poprzez pozbawienie prawa do zasiłku chorobowego w sytuacji, w której przysługuje renta, prowadzi do naruszenia zasady ochrony praw nabytych, zasady zaufania obywatela do państwa oraz wyrażonego w art. 67 ust.
Art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
67 oraz art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Przesłanki skargi konstytucyjnej warunkujące jej merytoryczne rozpoznanie, a zawarte w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP zostały skonkretyzowane w art.
Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 1 sierpnia 1997 r.
1 Konstytucji RP zostały skonkretyzowane w art. 46-52 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 1 sierpnia 1997 r.
art. 71 Konstytucji
67 oraz art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 79 ust. 1 Konstytucji RP
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Przesłanki skargi konstytucyjnej warunkujące jej merytoryczne rozpoznanie, a zawarte w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP zostały skonkretyzowane w art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

291 POSTANOWIENIE z dnia 12 września 2001 r. Sygn. Ts 57/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Dębowska-Romanowska po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Tadeusza Ł. w sprawie zgodności: art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. Nr 60, poz. 636; zm.: z 1999 r., Nr 110, poz. 1256; Dz.U. z 2000 r., Nr 53, poz. 633) z art. 32, art. 67 oraz art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Tadeusza Ł. z 14 maja 2001 r. zarzucono, iż art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. Nr 60, poz. 636 ze zm.) jest niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego, zakwestionowana regulacja poprzez pozbawienie prawa do zasiłku chorobowego w sytuacji, w której przysługuje renta, prowadzi do naruszenia zasady ochrony praw nabytych, zasady zaufania obywatela do państwa oraz wyrażonego w art. 67 ust. 1 prawa do zabezpieczenia społecznego.

Na podstawie zaskarżonego przepisu Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Szamotułach decyzją z 15 maja 2000 r. odmówił wypłaty kwot tytułem zasiłku chorobowego (nr Zz-6000-Ł-46/00). Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu oddalił odwołanie od powyższej decyzji wyrokiem z 10 października 2000 r. (sygn. akt VIII. U. 6293/00). Od wyroku tego nie złożono apelacji. Pismem z 18 października 2000 r. Rzecznik Praw Obywatelskich, po zasięgnięciu opinii w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, odmówił podjęcia kroków zmierzających do wyeliminowania kwestionowanego przepisu.

Zarządzeniem Sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 1 sierpnia 2001 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej m.in. poprzez wskazanie ostatecznego rozstrzygnięcia o prawach lub wolnościach konstytucyjnych skarżącego, podanie daty doręczenia tego rozstrzygnięcia a także daty otrzymania pisma informującego o ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. W piśmie procesowym z 13 sierpnia 2001 r. pełnomocnik skarżącego wskazał na wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 10 października 2000 r., jako na ostateczne rozstrzygnięcie o prawach lub wolnościach konstytucyjnych skarżącego, które zostało doręczone 14 lutego 2001 r.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Przesłanki skargi konstytucyjnej warunkujące jej merytoryczne rozpoznanie, a zawarte w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP zostały skonkretyzowane w art. 46-52 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 1 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.). Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o TK wystąpienie ze skargą konstytucyjną jest dopuszczalne dopiero po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile ta została przewidziana. Wymóg ten uzasadniony jest nadrzędnym i subsydiarnym charakterem skargi konstytucyjnej, której wniesienie powinno zostać poprzedzone wyczerpaniem wszystkich przysługujących skarżącemu środków ochrony jego praw i wolności.

Skarga konstytucyjna nie może zastępować tych środków, jako że wymiar sprawiedliwości, zgodnie z Konstytucją RP, sprawują sądy powszechne, Sąd Najwyższy i sądy administracyjne. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania wstępnego rozstrzygnięciem dotykającym konstytucyjnych praw lub wolności jest, zdaniem skarżącego, wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 10 października 2000 r. (sygn. akt VIII. U. 6293/00) oddalający odwołanie od decyzji ZUS z 15 maja 2000 r. (nr Zz-6000-Ł-46/00). W sprawach cywilnych, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, od wyroku sądu I instancji, a takim wyrokiem jest wskazane powyżej rozstrzygnięcie, przysługuje apelacja do sądu II instancji; od wydanego po rozpoznaniu apelacji wyroku przysługuje zaś kasacja, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż nie wniesiona została apelacja od wskazanego przez skarżącego jako ostateczne rozstrzygnięcie - wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu. Wyrok ten stał się wprawdzie ostateczny, ale nie w rozumieniu, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, ze względu na niewyczerpanie przez skarżącego drogi prawnej. Należy podkreślić, iż w świetle obowiązujących przepisów nie ma możliwości występowania ze skargą konstytucyjną, w sytuacji, w której rozstrzygnięcie, dotykające konstytucyjnych praw lub wolności stało się ostateczne na skutek nieskorzystania z przewidzianego prawem środka odwoławczego.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na niespełnienie jednej z przesłanek merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej, należało odmówić jej nadania dalszego biegu.