Constitutional complaint dismissed for failure to specify which constitutional rights are violated by the contested regulation provisions.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Dolpes S.A. regarding specific articles of a Ministry regulation on agricultural subsidies. The complainant failed to specify which constitutional rights were violated and how, merely listing relevant articles without connecting them to the disputed provisions. Consequently, the court ruled that the complaint did not meet the admissibility requirement of identifying the specific constitutional rights infringed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 49 ust. 1, Art. 36 ust. 3 ust. Trybunału Konstytucyjnego: The complainant must specify which constitutional rights are violated and how; failure to do so renders the complaint inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
234 POSTANOWIENIE z dnia 21 września 2001 r. Sygn. Ts 53/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jerzy Stępień po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Przedsiębiorstwa Wielobranżowego “Dolpes” S.A. w Tarnowskich Górach w sprawie zgodności: przepisów 34 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 11 maja 1998 r. w sprawie wysokości stawek dotacji dla rolnictwa oraz szczegółowych zasad i trybu ich udzielania w 1998 r. (Dz.U. Nr 71, poz. 461 ze zm.) z art. 1, art. 2, art. 7, art. 22, art. 77, art. 79, art. 87, art. 88 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a : odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej z 27 kwietnia 2001 r. pełnomocnik skarżącego – Przedsiębiorstwa Wielobranżowego “Dolpes” S.A. w Tarnowskich Górach zakwestionował zgodność z Konstytucją RP przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 11 maja 1998 r. w sprawie wysokości stawek dotacji dla rolnictwa oraz szczegółowych zasad i trybu ich udzielania w 1998 r. (dalej: rozporządzenie). Skarga sformułowana została w oparciu o następujący stan faktyczny. Izba Skarbowa w Katowicach decyzją z 24 czerwca 1998 r. (nr PP I/2/711“N”/29/99/W) odmówiła udzielenia skarżącemu dotacji do nawozów wapniowych na 1998 r.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Finansów z 29 września 1999 r. (nr RR 1/064/53/99). Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2000 r., sygn. akt III SA 2882/99 (doręczonym skarżącemu 31 stycznia 2001 r.) oddalona został także skarga skarżącego na decyzję Ministra Finansów. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, iż skarżący – jako podmiot wnioskujący o udzielenie dotacji – nie spełniał przesłanek określonych w przepisach rozporządzenia. Wezwany zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 5 czerwca 2001 r. o uzupełnienie braków formalnych skargi konstytucyjnej, pełnomocnik skarżącego sprecyzował, iż przedmiotem skargi czyni przede wszystkim § 34 ust. 3 i 4 tego rozporządzenia.
Jako konstytucyjny wzorzec dla kontroli kwestionowanych przepisów wskazane zostały przy tym art. 1, art. 2, art. 7, art. 22, art. 77, art. 79, art. 87 i art. 88 ust. 1 Konstytucji. Uzasadniając postawiony zarzut, pełnomocnik skarżącego wskazał na niedopuszczalne w państwie prawa wejście w życie kwestionowanych przepisów z mocą wsteczną (od 1 stycznia 1998 r.). Ponadto podniósł, iż w treści przepisów rozporządzenia zamieszczone zostały nowe – nie zapowiedziane wcześniej przez organ ustanawiający ten akt prawny – wymogi, od których uzależniono uzyskanie dotacji.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skardze konstytucyjnej nie może być nadany dalszy bieg, nie spełnia ona bowiem przesłanek dopuszczalności występowania z tym środkiem prawnym. Jednym z podstawowych wymogów postawionych przez ustawodawcę podmiotowi występującemu ze skargą konstytucyjną jest obowiązek wskazania w niej, jakie konstytucyjne prawa lub wolności przysługujące skarżącemu i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym). Uwzględniając istotę postępowania inicjowanego skargą konstytucyjną, nie ulega przy tym wątpliwości, iż powyższy obowiązek ma za swój przedmiot relację zachodzącą między kwestionowanymi w skardze przepisami ustawy bądź innego aktu normatywnego a unormowaniami konstytucyjnymi statuującymi określone prawa bądź wolności skarżącego.
Skarżący jest więc ustawowo zobligowany do uzasadnienia postawionego zarzutu niekonstytucyjności aktu normatywnego, na podstawie którego orzeczono o jego prawach bądź wolnościach. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż niniejsza skarga konstytucyjna tego podstawowego wymogu nie spełnia. Pełnomocnik skarżącego nie sprecyzował przede wszystkim – mimo wezwania zawartego w zarządzeniu z 5 czerwca 2001 r. o uzupełnieniu braków formalnych skargi konstytucyjnej – jakie konstytucyjne prawa bądź wolności przysługujące skarżącemu oraz w jaki sposób naruszone zostały przez kwestionowane przepisy § 34 ust. 3 i 4 rozporządzenia.
Wezwania tego w żaden sposób nie wypełnia bowiem samo jedynie wyliczenie całego szeregu przepisów konstytucyjnych, których naruszenie podnosi pełnomocnik. W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej, jak i w treści pisma z 15 czerwca 2001 r. nie sformułowano argumentów, precyzujących w jaki sposób kwestionowany § 34 ust. 3 i 4 rozporządzenia naruszałby wskazane normy konstytucyjne. Należy przy tym zauważyć, iż w dokonanym przez pełnomocnika wyliczeniu przepisów Konstytucji znalazły się także normy określające prawa nie związane w żaden sposób z postępowaniem w sprawie skarżącego (np. art. 1, czy też art. 79 Konstytucji), jak i praw takich w ogóle nie statuujące (art. 87, art. 88 ust. 1 Konstytucji).
W ocenie Trybunału Konstytucyjnego istoty naruszenia upatruje pełnomocnik przede wszystkim w odmiennej – od prezentowanej przez skarżącego – interpretacji kwestionowanych przepisów przyjmowanej przez organy orzekające w sprawie. Brak jest jednakże uzasadnienia, w jaki sposób taka właśnie interpretacja przepisów § 34 ust. 3 i 4 rozporządzenia przyjmowana przez organy administracji publicznej oraz Naczelny Sąd Administracyjny narusza wskazane jako wzorzec dla kontroli przepisy Konstytucji RP. Zauważyć należy ponadto, iż podnoszony w skardze konstytucyjnej zarzut złamania przez prawodawcę zakazu wstecznego działania prawa jest zupełnie nieadekwatny dla jej przedmiotu, sprecyzowanego przez pełnomocnika w piśmie z 15 czerwca 2001 r.
Przepisy § 34 ust. 3 i 4 rozporządzenia nie normują bowiem daty wejścia w życie tego aktu normatywnego. Pamiętać należy, iż postępowanie w sprawie skargi konstytucyjnej prowadzić może do uchylenia mocy obowiązującej przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją. Tym samym, stawiając kwestionowanej regulacji zarzut niezgodności z Konstytucją należy tak określić jej przedmiot, aby kontrola Trybunału i jej efekt w postaci derogowania wadliwej normy doprowadzić mogły do usunięcia przyczyny ewentualnej niezgodności.
Przyjęte w skardze konstytucyjnej określenie jej przedmiotu uniemożliwia zaś przeprowadzenie kontroli z punktu widzenia złamania zakazu retroaktywności. Należy przy tym podkreślić, iż właściwe (w niniejszym przypadku: adekwatne dla stawianych zarzutów) określenie przedmiotu kontroli prowadzonej w postępowaniu przez Trybunałem Konstytucyjnym jest powinnością skarżącego, w związku z konsekwencjami zasady związania Trybunału granicami wniosku, pytania prawnego lub skargi konstytucyjnej (art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym).
Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) orzeka się, jak w sentencji.