Legislator Case Law & Legislation
Ts 23/01 AI generated

Constitutional complaint dismissed for lack of final judicial decision establishing specific constitutional rights.

Case Number Ts 23/01
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the appellant's appeal against a prior decision refusing to proceed with a constitutional complaint. The appellant argued that hygiene regulations violated her economic freedom without a specific administrative or judicial ruling, claiming the lack of a formal decision did not preclude the complaint. The court held that Article 79 of the Constitution requires a final judicial or administrative decision concretizing the alleged rights violation before a constitutional complaint can be entertained.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint is inadmissible unless a final judicial or administrative decision has concretized the alleged violation of specific constitutional rights.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility final judicial decision requirement economic freedom protection exhaustion of remedies normative act concretization Constitutional Court jurisdiction procedural prerequisites

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Zdaniem skarżącej, przyjęty przez Trybunał sposób interpretacji art. 79 Konstytucji kłóci się z wykładnią sformułowaną w doktrynie.
Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Ponadto z treści art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wynika, że wyczerpanie drogi prawnej jest konieczne, o ile droga taka jest przewidziana.
§ 1 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 lutego 2000 r.
art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 1963 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych
1155) z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 1963 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych (Dz.U.
art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia
oraz art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz.U.
art. 92 ust. 1 Konstytucji
22 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 79 Konstytucji
Zdaniem skarżącej, przyjęty przez Trybunał sposób interpretacji art. 79 Konstytucji kłóci się z wykładnią sformułowaną w doktrynie.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Z powyższego wynika, iż w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji prawo do złożenia skargi konstytucyjnej przysługuje o ile skarżący naruszenie swoich praw łączy z konkretno-indywidualnym orzeczeniem opartym na zaskarżonych przepisach.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

153 Postanowienie z dnia 4 lipca 2001 r. Sygn. akt Ts 23/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jadwiga Skórzewska-Łosiak – przewodniczący Stefan J. Jaworski – sprawozdawca Teresa Dębowska-Romanowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 18 kwietnia 2001 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Elżbiety Ż. p o s ta n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Elżbiety Ż. zakwestionowano zgodność § 1 ust. 1 pkt 2; § 10 ust. 1, 2, 8, 9, 11;

§ 13 ust. 1, 3, 4; § 14 ust. 2; § 18 ust. 1; § 19 ust. 10 pkt 1, 2, 4, 6; § 19 ust. 11 i 12; § 24; § 28 ust. 1 pkt 1; § 40 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 lutego 2000 r. w sprawie warunków sanitarnych oraz zasad przestrzegania higieny przy produkcji i obrocie środkami spożywczymi, używkami, i substancjami dodatkowymi (Dz.U. Nr 30, poz. 377; zm.: Nr 108, poz. 1155) z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 1963 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych (Dz.U. Nr 50, poz. 279; zm.: z 1971 r. Nr 12, poz. 115; z 1974 r. Nr 47, poz. 280; z 1989 r.

Nr 35, poz. 192; z 1990 r. Nr 34, poz. 198; z 1997 r. Nr 60, poz. 369; z 1998 r. Nr 106, poz. 668; z 2000 r. Nr 12, poz. 136) oraz art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz.U. Nr 29, poz. 245; zm.: z 1971 r. Nr 12, poz. 115; z 1985 r. Nr 12, poz. 49; z 1989 r. Nr 35, poz. 192; z 1992 r. Nr 33, poz. 144 i Nr 91, poz. 456; z 1997 r. Nr 43, poz. 272; Nr 60, poz. 369 i Nr 88, poz. 554 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) oraz z art. 20, art. 22 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem skarżącej ustanowione w zaskarżonych przepisach wymogi higieniczno-sanitarne, jakie powinien spełniać zakład wprowadzający do obrotu artykuły spożywcze, naruszają konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej, rozumianą jako publiczne prawo podmiotowe o charakterze negatywnym, które może zostać ograniczone wyłącznie przez przepis ustawy lub na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2001 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi, w szczególności przez wskazanie orzeczenia sądu lub innego organu władzy publicznej, które to orzeczenie narusza przysługujące skarżącej prawa lub wolności konstytucyjne.

W piśmie procesowym z 22 marca 2001 r. pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie zapadło żadne orzeczenie sądu lub organu władzy publicznej. Postanowieniem z 18 kwietnia 2001 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu, uznając iż w niniejszej sprawie nie zapadło orzeczenie przesądzające o konstytucyjnych prawach, wolnościach lub obowiązkach skarżącej. Na postanowienie to pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie z 29 kwietnia 2001 r. podnosząc w nim, iż w przedmiotowej sprawie nie przewiduje się wydawania decyzji administracyjnych, czy orzeczeń sądowych, a ustanowione mocą kwestionowanego rozporządzenia obowiązki, godzą w adresatów tych norm równie skutecznie jak indywidualne akty prawne, przez co naruszone zostają wskazane w skardze przepisy konstytucji.

Zdaniem skarżącej, przyjęty przez Trybunał sposób interpretacji art. 79 Konstytucji kłóci się z wykładnią sformułowaną w doktrynie. Ponadto z treści art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wynika, że wyczerpanie drogi prawnej jest konieczne, o ile droga taka jest przewidziana. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Określenie wymogów jakie powinna spełniać skarga konstytucyjna zostało dokonane w samej konstytucji oraz w ustawie o Trybunale Konstytucyjnym. Konstytucja w art. 79 ust. 1 stanowi, iż skarżący może wnieść skargę w sprawie zbadania zgodności z konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego prawach lub wolnościach albo obowiązkach w niej określonych.

Orzeczenie, o którym mowa w powołanym przepisie, stanowić ma w istocie bezpośrednie źródło i konkretyzację naruszenia konstytucyjnych praw skarżącego. Dopiero wydanie takiego orzeczenia umożliwia skorzystanie z instytucji skargi konstytucyjnej. Ustrojodawca zakłada bowiem, iż konkretyzacja abstrakcyjnego aktu normatywnego w orzeczeniu organu władzy publicznej jest konieczna dla stwierdzenia konstytucyjnych praw lub wolności określonego podmiotu. Z powyższego wynika, iż w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji prawo do złożenia skargi konstytucyjnej przysługuje o ile skarżący naruszenie swoich praw łączy z konkretno-indywidualnym orzeczeniem opartym na zaskarżonych przepisach.

Kwestia oceny rozwiązania przyjętego w Konstytucji leży poza zakresem kognicji Trybunału Konstytucyjnego, gdyż przedmiotem jego kontroli mogą być wyłącznie podkonstytucyjne akty normatywne. Niewskazanie rozstrzygnięcia, w którym organ władzy publicznej orzekł ostatecznie o prawach skarżącego czyni bezprzedmiotowym ustalenia w zakresie wyczerpania drogi prawnej. Po pierwsze skarga konstytucyjna jest z powyższego względu niedopuszczalna, po drugie brak rozstrzygnięcia z natury rzeczy przesądza o niemożności skorzystania przez skarżącą z jakichkolwiek środków odwoławczych.

Wzajemna relacja art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym polega na tym, że orzeczenie o prawach skarżącego wydane na podstawie zaskarżonych przepisów jest zawsze koniecznym warunkiem dopuszczalności skargi konstytucyjnej, natomiast wyczerpanie drogi prawnej po wydaniu orzeczenia o prawach skarżącego jest takim warunkiem, o ile droga ta została przewidziana. Trybunał Konstytucyjny mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, postanowił nie uwzględnić zażalenia skarżącej.