Constitutional complaint dismissed for failure to cite specific laws and identify violated constitutional rights.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed Paulina Sz.'s constitutional complaint because it failed to meet formal requirements. The applicant sought a review of civil court judgments regarding land servitudes but did not identify the specific statutory provisions or articulate the exact constitutional rights allegedly violated. Consequently, the court ruled that the complaint lacked the necessary legal basis and subject matter as required by the Constitution and the Act on the Constitutional Tribunal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint must target only specific laws or normative acts, and the complainant must precisely identify the violated constitutional rights and the legal basis for the final decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
275 POSTANOWIENIE z dnia 3 lipca 2001 r. Sygn. Ts 15/01 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jadwiga Skórzewska-Łosiak po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Pauliny Sz. p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Pauliny Sz. zostały podniesione zarzuty względem postanowienia Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z 23 listopada 2000 r. (sygn. akt III CZ 104/00), wraz z równoczesnym wnioskiem o jego uchylenie i wznowienie postępowania. Z dalszej treści skargi, jak również dołączonych następnie pism procesowych podtrzymujących uprzednie zarzuty wynika, iż skarżąca domaga się merytorycznej weryfikacji całego postępowania w sprawie dotyczącej służebności gruntowej.
Zdaniem skarżącej, w toku przedmiotowego procesu, sądy dopuściły się naruszenia zarówno materialnych, jak i proceduralnych norm prawa cywilnego i gospodarczego oraz art. 64 Konstytucji RP. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 30 maja 2001 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi, w szczególności przez wskazanie przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, którym skarżąca zarzuca niezgodność z Konstytucją oraz określenie konstytucyjnych praw lub wolności, które zostały naruszone ostatecznym rozstrzygnięciem opartym na kwestionowanych przepisach.
W piśmie procesowym z 8 czerwca 2001 r., skarżąca nie odnosząc się w ogóle do treści zarządzenia sędziego po raz kolejny powtórzyła zarzuty zawarte w skardze, podkreślając, iż skarga do Trybunału została sporządzona w oparciu o art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych.
W skardze konstytucyjnej Pauliny Sz. zażądano natomiast od Trybunału Konstytucyjnego zbadania zgodności z prawem orzeczeń zapadłych w jej sprawie w toku procesu cywilnego, nie formułując równocześnie jakichkolwiek zarzutów w stosunku do podstawy normatywnej tych rozstrzygnięć. Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazanie przedmiotu zaskarżenia jest, zgodnie z treścią art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, warunkiem rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny skargi konstytucyjnej.
Polega ono na dokładnym określeniu przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach konstytucyjnych skarżącego. Skarżąca została wezwana zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 8 czerwca 2001 r. do dokładnego określenia przepisów aktu normatywnego, którym zarzuca niezgodność z Konstytucją, jak również sprecyzowania konstytucyjnych praw lub wolności skarżącej, naruszonych ostatecznym orzeczeniem opartym na kwestionowanych przepisach z jednoczesnym określeniem sposobu tego naruszenia oraz wskazania orzeczenia rozstrzygającego ostatecznie o prawach lub wolnościach skarżącej w rozumieniu art. 79 Konstytucji wraz z podaniem daty jego doręczenia skarżącej.
W piśmie procesowym z 8 czerwca 2001 r. skarżąca nie wskazała przepisów aktu normatywnego, którym zarzuca niekonstytucyjność oraz nie uzupełniła pozostałych braków skargi konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż zarządzenie wzywające skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej nie zostało wykonane. Zgodnie z art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) skutkuje to odmową nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.