Legislator Case Law & Legislation
Ts 181/00 AI generated

Constitutional court dismissed complaint for challenging administrative act application rather than the act itself.

Case Number Ts 181/00
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court refused to proceed with the constitutional complaint filed by Emilii and Kazimierz W. regarding the administrative application of the five-year limitation period. The applicants argued that public authorities incorrectly applied administrative and building codes, but failed to challenge the underlying normative acts themselves. The court ruled that the complaint's subject matter exceeded its jurisdiction under Article 79 of the Constitution, as it targeted the application of law rather than the law's validity.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP; The Constitutional Court may only review the constitutionality of normative acts, not the factual application of such acts by administrative bodies.

Keywords

AI generated
Constitutional Court jurisdiction Application of law Normative act validity Administrative procedure code Limitation period Building regulations Constitutional complaint scope

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP
Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.
Art. 7 ust. 1 Konstytucji RP
146 § 1 in fine kodeksu postępowania administracyjnego, przewidującego pięcioletni okres przedawnienia możliwości wznowienia postępowania oraz nieprzestrzeganie przez organ administracji publicznej regulacji zawartych w art. 7, art.
Art. 77 ust. 1 Konstytucji RP
Ministrowi Sprawiedliwości i nie mieści się ono w określonym w art. 77 ust. 1 Konstytucji RP pojęciu drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw.
Art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego
77 oraz art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego
art. 79 ust. 1 Konstytucji RP
Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.
art. 77 ust. 1 Konstytucji RP
Ministrowi Sprawiedliwości i nie mieści się ono w określonym w art. 77 ust. 1 Konstytucji RP pojęciu drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

189 POSTANOWIENIE z dnia 22 stycznia 2001 r. Sygn. Ts 181/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jadwiga Skórzewska-Łosiak po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Emilii i Kazimierza W. p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Emilii i Kazimierza W. złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 7 listopada 2000 r., zarzucono, niezgodność “w zastosowaniu” przez organ administracji publicznej art. 146 § 1 in fine kodeksu postępowania administracyjnego, przewidującego pięcioletni okres przedawnienia możliwości wznowienia postępowania oraz nieprzestrzeganie przez organ administracji publicznej regulacji zawartych w art. 7, art. 77 oraz art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarżący podnieśli także, iż organy administracyjne naruszyły wskazane w skardze przepisy prawa budowlanego oraz przepisy dotyczące warunków technicznych określających odległości pomiędzy wolnostojącymi domami jednorodzinnymi. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych.

W skardze konstytucyjnej będącej przedmiotem rozpoznania wstępnego zażądano natomiast od Trybunału Konstytucyjnego zbadania prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej wskazanych w tej skardze regulacji prawnych, nie formułując równocześnie jakichkolwiek zarzutów w stosunku do przepisów stanowiących podstawę normatywną wydanych przez te organy rozstrzygnięć. Wręcz przeciwnie, w piśmie z 22 grudnia 2000 r., stanowiącym uzupełnienie braków formalnych skargi konstytucyjnej, skarżący wyraźnie stwierdzili, iż niezgodność wskazanych przez nich regulacji prawnych polega na ich niewłaściwym zastosowaniu lub naruszeniu przez organy administracji publicznej.

Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Niezależnie od powyższej okoliczności Trybunał Konstytucyjny wziął pod uwagę fakt, iż wskazane przez skarżących pismo Naczelnika Wydziału Rewizji Nadzwyczajnych w Sprawach Administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości z 27 września 2000 r. nie ma charakteru ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Nie rozstrzyga ono bowiem w żadnym zakresie o konstytucyjnych prawach lub wolnościach skarżących.

W szczególności zaś nie ma takiego charakteru powołane przez skarżących prawo do wystąpienia z rewizją nadzwyczajną przed Sądem Najwyższym. Uprawnienie to przysługuje m.in. Ministrowi Sprawiedliwości i nie mieści się ono w określonym w art. 77 ust. 1 Konstytucji RP pojęciu drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw. Jak wynika zresztą z akt sprawy, skarżący wykorzystali swoje konstytucyjne uprawnienia do ochrony sądowej, inicjując w swojej sprawie postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, które zakończyło się oddaleniem ich skargi.

Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.