Legislator Case Law & Legislation
Ts 139/00 AI generated

Constitutional complaint dismissed for filing late; must be within three months of final administrative ruling.

Case Number Ts 139/00
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the appeal against a previous decision refusing to accept a constitutional complaint. The petitioner argued that municipal resolutions regarding a waste facility violated constitutional environmental rights, but the Court found the complaint procedurally invalid. The court ruled that the three-month filing deadline had expired because it was calculated from the delivery of the final administrative court judgment, not from the Ombudsman's letter or the initial rejection of the plan.

Legislator headnote

AI generated

Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP: A constitutional complaint must be filed within three months of the delivery of the final judgment, decision, or other final ruling; failure to meet this strict deadline renders the complaint inadmissible regardless of the merits of the constitutional arguments.

Keywords

AI generated
constitutional complaint filing deadline final ruling administrative court procedural admissibility three month period municipal plan

Cited Legislation

AI generated
Art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Jednakże nawet jeżeliby uznać, że uchwała ta stanowiła pośrednio podstawę ostatecznego orzeczenia, to należy stwierdzić, że skarga konstytucyjna nie spełnia warunku formalnego określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust.
Art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Mieści się w pojęciu aktów normatywnych wymienionych w art. 87 Konstytucji RP (konstytucyjny system źródeł prawa).
ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
art. 74 Konstytucji
68 i art. 74 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 79 ust. 1 Konstytucji RP
Zakres przepisów podlegających zaskarżeniu (przedmiot skargi konstytucyjnej) ustala bowiem autonomicznie i wyczerpująco art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.
art. 188 pkt 5 Konstytucji RP
Wyłączenie spoza zasięgu skargi konstytucyjnej prawa miejscowego byłoby także sprzeczne z art. 188 pkt 5 Konstytucji RP, który wyraźnie wiąże kognicję Trybunału Konstytucyjnego z regulacją art.
art. 87 Konstytucji RP
Mieści się w pojęciu aktów normatywnych wymienionych w art. 87 Konstytucji RP (konstytucyjny system źródeł prawa).

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z 25 marca 1999 r., sygn. III RN 156/98
“Uchwała rady gminy odrzucająca (w całości lub części) zarzuty do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest formą prawną załatwienia indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej” (postanowienie SN z 25 marca 1999 r., sygn. III RN 156/98, OSNAP 2000, nr 3, poz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

40 POSTANOWIENIE z dnia 6 lutego 2001 r. Sygn. Ts 139/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Ferdynand Rymarz – przewodniczący Marek Safjan – sprawozdawca Jadwiga Skórzewska-Łosiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 29 listopada 2000 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Henryka M. p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej wniesionej 29 września 2000 r., uzupełnionej pismem procesowym z 30 października 2000 r., zarzucono, że uchwała nr X/352/99 Rady Miejskiej Wrocławia z 17 czerwca 1999 r. w sprawie odrzucenia zarzutów wniesionych przez mieszkańców Wrocławia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakładu utylizacji odpadów i składowiska odpadów w rejonie ulicy Janowskiej obrębu Pracze Odrzańskie (Biuletyn Urzędowy Rady Miejskiej Wrocławia Nr 6, poz. 309) oraz uchwała nr XXI/671/00 Rady Miejskiej Wrocławia z 18 maja 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wrocławia dla obszaru w rejonie ul.

Janowskiej obrębu Pracze Odrzańskie (Biuletyn Urzędowy Rady Miejskiej Wrocławia Nr 5, poz. 155) naruszają art. 5, art. 68 i art. 74 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego wskazane uchwały, dopuszczając na obszarze osiedla Pracze Odrzańskie realizację inwestycji – zakład utylizacji odpadów i składowiska odpadów, naruszają zasadę zrównoważonego rozwoju, prawo do powszechnego korzystania ze środowiska naturalnego oraz obowiązek władz publicznych zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska.

Skarżący wraz z innymi mieszkańcami osiedla Pracze Odrzańskie wniósł zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miasta Wrocławia uchwałą z 17 czerwca 1999 r. odrzuciła powyższe zarzuty. Uchwała ta została zaskarżona do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 kwietnia 2000 r. (sygn. II SA/Wr 1122/99) oddalił skargę. Skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o złożenie rewizji nadzwyczajnej od wskazanego wyroku. Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z 31 lipca 2000 r. poinformował skarżącego, że nie widzi podstaw do złożenia rewizji nadzwyczajnej.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 29 listopada 2000 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi na to, że zaskarżone przepisy nie stanowiły normatywnej podstawy ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie skarżącego. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że ani w skardze konstytucyjnej, ani w późniejszym piśmie procesowym nie wskazano ostatecznego orzeczenia wydanego na podstawie przepisów uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z 18 maja 2000 r. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przepisy drugiej z kwestionowanych uchwał, tj. uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z 17 czerwca 1999 r., nie stanowiły także podstawy normatywnej załączonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2000 r.

– były jedynie przedmiotem rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. W zażaleniu z 11 grudnia 2000 r. na powyższe postanowienie podniesiono, że w ocenie skarżącego spełnione zostały wszystkie przesłanki dopuszczalności skargi konstytucyjnej. Uchwała Rady Miejskiej Wrocławia z 17 czerwca 1999 r. jest aktem normatywnym, na podstawie którego wydany został wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2000 r. Stwierdzono również, że skarżący nie miał prawa kwestionowania na innym etapie tworzonego planu zagospodarowania przestrzennego.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, przedmiotem skargi konstytucyjnej może być ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o konstytucyjnych wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego. Przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego jest więc konstytucyjność podstawy prawnej wydanego przez sąd lub organ administracji publicznej ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie skarżącego. Pojęcie “podstawa prawna” ma przy tym autonomiczne znaczenie na gruncie przepisów konstytucyjnych regulujących instytucję skargi konstytucyjnej.

Z uwagi na charakter skargi konstytucyjnej nie może być ono utożsamiane wyłącznie z przepisem, który stanowił normatywną (kompetencyjną, proceduralną) podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia. Takie zawężenie rozumienia pojęcia “podstawa prawna” prowadziłoby bowiem w konsekwencji do zaprzeczenia istoty skargi konstytucyjnej, będącej środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw jednostki, realizującym się przez eliminację z porządku prawnego niekonstytucyjnych aktów normatywnych. O tym, że zaskarżony akt normatywny był w znaczeniu konstytucyjnym podstawą ostatecznego orzeczenia można generalnie mówić wtedy, gdy owo rozstrzygnięcie – przy tym samym przedmiocie i zakresie sprawy – byłoby lub mogłoby być inne w przypadku nieobowiązywania normy prawnej o treści kwestionowanej przez skarżącego.

Nie ma przy tym decydującego znaczenia, czy organ prowadzący zakończoną sprawę powołał kwestionowany przez skarżącego przepis explicite, czy też przepis ten był merytoryczną przesłanką zastosowania prawa w danej sprawie (postanowienie TK z 9 listopada 1999 r., sygn. Ts 19/99, OTK ZU Nr 7/1999, poz. 181). Ocena tego rodzaju sytuacji musi być jednak dokonywana in casu, z punktu widzenia konkretnych okoliczności sprawy i przesłanek decydujących o podjęciu ostatecznego rozstrzygnięcia w konkretnym postępowaniu, które toczyło się przed wniesieniem skargi konstytucyjnej.

Dopiero przy uwzględnieniu tych założeń można by oceniać uregulowania zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego jako podstawę ostatecznego orzeczenia. Trybunał Konstytucyjny dostrzega możliwość uczynienia przedmiotem skargi konstytucyjnej aktów prawa miejscowego, o ile mają one charakter normatywny i mogą być zaliczone do aktów normatywnych w rozumieniu konstytucyjnym, czyli powszechnie obowiązującego prawa, zawierającego normy generalne i abstrakcyjne. Zakres przepisów podlegających zaskarżeniu (przedmiot skargi konstytucyjnej) ustala bowiem autonomicznie i wyczerpująco art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.

Wyłączenie spoza zasięgu skargi konstytucyjnej prawa miejscowego byłoby także sprzeczne z art. 188 pkt 5 Konstytucji RP, który wyraźnie wiąże kognicję Trybunału Konstytucyjnego z regulacją art. 79 ust. 1, w tym z pojęciem “innego aktu normatywnego” (J. Repel, Przedmiotowy zakres skargi konstytucyjnej [w:] Skarga konstytucyjna, red. J. Trzciński, Warszawa 2000, s. 95-98). Charakteru aktu normatywnego nie można jednak przypisać uchwale Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie odrzucenia zarzutów wniesionych przez mieszkańców Wrocławia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakładu utylizacji odpadów i składowiska odpadów w rejonie ulicy Janowskiej obrębu Pracze Odrzańskie.

“Uchwała rady gminy odrzucająca (w całości lub części) zarzuty do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest formą prawną załatwienia indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej” (postanowienie SN z 25 marca 1999 r., sygn. III RN 156/98, OSNAP 2000, nr 3, poz. 91). Jest zatem rozstrzygnięciem o charakterze indywidualnym i konkretnym, wydawanym w ramach procedury prawnej przewidzianej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z 1999 r. Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Natomiast uchwała Rady Miejskiej Wrocławia z 18 maja 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wrocławia dla obszaru w rejonie ul.

Janowskiej obrębu Pracze Odrzańskie ma charakter aktu normatywnego. Plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem przepisem gminnym powszechnie obowiązującym. Mieści się w pojęciu aktów normatywnych wymienionych w art. 87 Konstytucji RP (konstytucyjny system źródeł prawa). Konkretne postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczące przeznaczenia terenów, wykorzystania gruntów i lokalizacji obiektów, nie przeczą temu, że jest to akt kształtujący prawa i obowiązki abstrakcyjnie określonych adresatów. Jednakże nawet jeżeliby uznać, że uchwała ta stanowiła pośrednio podstawę ostatecznego orzeczenia, to należy stwierdzić, że skarga konstytucyjna nie spełnia warunku formalnego określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.

Nr 102, poz. 643 ze zm.; dalej: ustawa o TK). Skarga konstytucyjna nie została bowiem wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego w ciągu 3 miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Jak wynika z akt sprawy, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2000 r. – mający charakter ostatecznego orzeczenia – doręczono skarżącemu 26 maja 2000 r., skarga konstytucyjna została natomiast wniesiona (nadana w urzędzie pocztowym) 29 września 2000 r. Został zatem ewidentnie przekroczony ustawowy termin przewidziany na złożenie skargi konstytucyjnej i to nawet założywszy zastosowanie – na zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej – terminu 3 miesięcznego.

Należy podkreślić, że termin ten nie może być w żadnym wypadku liczony od dnia doręczenia skarżącemu pisma Rzecznika Praw Obywatelskich z 31 lipca 2000 r. informującego o braku podstaw do złożenia rewizji nadzwyczajnej, tj. od 3 sierpnia 2000 r. Pismo to nie rozstrzyga w sposób władczy o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych, nie stanowi także orzeczenia wydanego na skutek wykorzystania przez skarżącego przysługujących mu w ramach toku instancyjnego środków zaskarżenia. Nie nosi więc cech ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, nie może być traktowane jako prawomocny wyrok, ostateczna decyzja lub inne ostateczne rozstrzygnięcie (art. 46 ust. 1 ustawy o TK).

W tym stanie rzeczy należało nie uwzględnić zażalenia.