Constitutional Court allows appeal by former prosecutor who meets standing requirements under Art. 48 ust. 1 of the Court Act.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court granted the appellant's appeal against a previous decision denying further proceedings in a constitutional complaint. The appellant, a former prosecutor, argued he lacked standing due to a misunderstanding of the 'advocacy compulsion' rule, while the Court found the initial rejection based on incorrect facts. The Court determined the appellant satisfied the standing requirement under Article 48 of the Court Act because he had worked as a prosecutor until 1990, thus allowing the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; The Constitutional Court must verify the appellant's professional status at the time of filing to determine standing, and a prior employment as a prosecutor qualifies for independent complaint filing.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
201 POSTANOWIENIE z dnia 28 lutego 2001 r. Sygn. akt Ts 122/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Safjan – przewodniczący Jadwiga Skórzewska-Łosiak – sprawozdawca Janusz Trzciński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2000 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Teodora Jana Szweja, p o s t a n a w i a: uwzględnić zażalenie. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej Teodora Jana Szweja zakwestionowano zgodność art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o zmianie ustawy o Prokuraturze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia oraz ustawy o Sądzie Najwyższym (Dz.
U. z 1990 r. Nr 20, poz. 121 ze zm.) oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 1982 r. Nr 31, poz. 214 ze zm.) z art. 2, art. 45 i art. 67 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego na podstawie tych przepisów zostały wydane orzeczenia sądów powszechnych nieuwzględniające roszczenia o przyznanie odprawy emerytalnej. Zarządzeniami sędziego Trybunału Konstytucyjnego skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności przez złożenie dokumentów wskazujących na to, iż w dniu składania skargi był on adwokatem, radcą prawnym, sędzią, prokuratorem, notariuszem, bądź też profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych.
Niezależnie od zawartych w załączonym piśmie – stanowiącym wykonanie zarządzenia sędziego – wywodów skarżącego dotyczących kwestii przymusu adwokackiego, przedstawiona Trybunałowi dokumentacja nie wskazywała na to, aby skarżący w dniu złożenia skargi spełniał warunek przewidziany w art. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Postanowieniem z 12 grudnia 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej ze względu na stwierdzony u skarżącego brak legitymacji procesowej do jej osobistego złożenia.
Na to postanowienie 22 grudnia 2000 r. zażalenie złożył sam skarżący, zarzucając mu obrazę art. 2 Konstytucji w związku z art. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym i art. 3932 § 2 kodeksu postępowania cywilnego, polegającą na błędnym – zdaniem skarżącego – przekonaniu Trybunału Konstytucyjnego w kwestii zastosowania wobec jego osoby tzw. przymusu adwokackiego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W oparciu o załączone akta sprawy Trybunał Konstytucyjny ustalił, iż skarżący był zatrudniony w organach prokuratury od 15 września 1955 r. do 30 września 1990 r.
Skarżący zakończył pracę zawodową na stanowisku prokuratora, tym samym spełnił wymóg, o którym mowa w art. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym umożliwiający samodzielne sporządzenie skargi konstytucyjnej. Mając powyższe na względzie Trybunał Konstytucyjny uwzględnił zażalenie.