Constitutional complaint dismissed as inadmissible due to significant procedural delay and indirect challenge to statute.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the appellant's appeal against its previous decision to reject a constitutional complaint. The appellant argued that administrative decisions and a court ruling violated constitutional rights regarding acquired rights and discrimination, though they did not directly challenge the underlying law. The court found the complaint procedurally inadmissible because the administrative judgment was served months before the complaint was filed, exceeding the strict two-month deadline.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint is inadmissible if filed after the expiration of the prescribed period, which is non-extendable.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
52 POSTANOWIENIE z dnia 16 lutego 2000 r. Sygn. Ts 174/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Mączyński – przewodniczący Marek Safjan – sprawozdawca Jadwiga Skórzewska-Łosiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 14 grudnia 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Stanisława K., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Stanisława K., wniesionej 3 grudnia 1999 r., zarzucono, że decyzje Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 9 grudnia 1997 r. (Nr 5891 K-266349/97) oraz z 8 kwietnia 1998 r. (Nr 2805 K-266349/98), a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 1999 r. (sygn.
Sa/Sz 765/98) naruszają art. 31 ust. 3 i art. 42 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – przez pozbawienie skarżącego praw nabytych – oraz art. 31 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – przez dyskryminowanie skarżącego z powodu jego przynależności i działalności w ORMO w latach 1946-1948. Skarżący podkreślił, że nie wypowiada się co do zgodności z konstytucją ustawy, na której oparte są powyższe rozstrzygnięcia. Skarżący nie został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej w trybie art. 36 ust. 2 w związku z art. 49 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 14 grudnia 1999 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi to, że przedmiot skargi z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący zażądał bowiem zbadania zgodności z konstytucją wskazanych w skardze decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie formułując jakichkolwiek zarzutów w stosunku do podstawy prawnej powyższych rozstrzygnięć.
Skarżący wniósł w 29 grudnia 1999 r. zażalenie, żądając uchylenia wskazanego postanowienia Trybunału Konstytucyjnego i rozpoznania skargi konstytucyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że skarga odpowiada wymogom określonym w art. 79 ust. 1 konstytucji i art. 47 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, w szczególności “określono w niej przepisy ustawy, którymi naruszone zostały zasady Konstytucji określone w art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 42 Konstytucji”. W opinii skarżącego ustawa z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz.U. z 1997 r.
Nr 142, poz. 950 ze zm.) ma charakter polityczny i odwetowy. Jednocześnie skarżący przyznał, że celowo odstąpił od oceny zgodności z Konstytucją powyższej ustawy, kierując się swoją “nikłą lub żadną rolą w naprawianiu przepisów prawa w RP”. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego treść skargi konstytucyjnej wskazywała, co najmniej pośrednio, na zarzuty skierowane przeciwko regulacjom ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz.U. z 1997 r.
Nr 142, poz. 950 ze zm.; dalej: ustawa o kombatantach). Argumentacja prezentowana przez skarżącego, z której wynika, że został on niesłusznie pozbawiony uprawnień kombatanckich, miała w istocie na celu wykazanie nietrafności rozwiązań zawartych w art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach, który wyłącza z kręgu uprawnionych do świadczeń kombatanckich m.in. osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze “uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej”.
Skarżący wprawdzie nie powołuje wprost tego przepisu jako przedmiotu zaskarżenia, jednakże nie ulega wątpliwości, że w skardze konstytucyjnej kwestionowane są rozstrzygnięcia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ze względu na ich niezgodność z przepisami prawa, ale ze względu na to, że opierają się na regulacjach, które skarżący uznaje za niegodne z art. 31 ust. 2 i 3 oraz art. 42 Konstytucji RP. Niezależnie od powyższych okoliczności Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że (jak wynika z akt sprawy) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 1999 r. (sygn.
SA/Sz 765/98) doręczono skarżącemu 9 kwietnia 1999 r., zaś skarga konstytucyjna została złożona w Trybunale Konstytucyjnym 3 grudnia 1999 r., a więc ze znacznym przekroczeniem dwumiesięcznego terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Merytoryczne rozpoznanie skargi jest więc niedopuszczalne, zważywszy na ustaloną linię orzeczniczą traktującą termin do wniesienia skargi konstytucyjnej jako nieprzywracalny. Z powyższych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił nie uwzględnić zażalenia.