Legislator Case Law & Legislation
Ts 173/99 AI generated

Constitutional complaint dismissed for failure to identify specific judicial acts and explain constitutional violations. The court ruled the applicant did not meet formal requirements. The court dismissed the complaint because the applicant failed to identify specific judicial acts and explain how they violated constitutional rights. The court held that the applicant did not meet formal requirements for a constitutional complaint. The court dismissed the complaint because the applicant failed to identify specific judicial acts and explain how they violated constitutional rights. The court held that the applicant did not meet formal requirements for a constitutional complaint.

Case Number Ts 173/99
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the applicant's constitutional complaint without further proceedings due to formal deficiencies. The applicant initially identified a Supreme Court decision but later corrected this to include lower court rulings regarding inheritance, failing to specify how these acts violated her constitutional rights. The court ruled that the applicant did not fulfill the statutory requirement to identify specific judicial acts and explain the nature of the alleged constitutional violation, resulting in the dismissal of the complaint.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: The Constitutional Court is bound by the applicant's identification of specific judicial acts and cannot independently determine the violation of constitutional rights, and failure to explain the nature of the violation constitutes a formal defect leading to dismissal.

Keywords

AI generated
constitutional complaint formal requirements identification of judicial acts explanation of constitutional violation bound by applicant's claims dismissal for formal defect res judicata constitutional challenge inheritance rights procedural law

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
przez wskazanie, które z wymienionych w skardze konstytucyjnej orzeczeń sądowych traktuje za orzeczenie o przysługujących jej prawach lub wolnościach konstytucyjnych w rozumieniu art. 79 ust.
Art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
2 oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
1 Konstytucji RP oraz art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym należało odmówić dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Art. 47 ust. 2 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Z uwagi zaś na to, iż zgodnie z art. 47 ust.
Art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
art. 79 ust. 1 Konstytucji RP
W tym stanie rzeczy, z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP oraz art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

50 POSTANOWIENIE z dnia 28 stycznia 2000 r. Sygn. Ts 173/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jerzy Stępień po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Anny W., w sprawie: zgodności art. 524 § 1, art. 679 zdanie 2 oraz art. 403 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 2 oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Anny W. z 29 listopada 1999 r. zarzucono, iż art. 524 § 1, art. 679 zdanie drugie oraz art. 403 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.

– Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) są niezgodne z art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucji z 8 grudnia 1999 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej m.in. przez wskazanie, które z wymienionych w skardze konstytucyjnej orzeczeń sądowych traktuje za orzeczenie o przysługujących jej prawach lub wolnościach konstytucyjnych w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, podanie w jaki sposób orzeczenie to prowadzi do naruszenia przysługującego skarżącej prawa własności oraz prawa do dziedziczenia, a także dokładne określenie na czym polega niezgodność zakwestionowanych przepisów kodeksu postępowania cywilnego z wskazanymi w skardze zasadami konstytucyjnymi.

W stanowiących odpowiedź na to wezwanie pismach z 23 grudnia 1999 r. oraz 24 grudnia 1999 r. skarżąca stwierdziła, pierwotnie iż orzeczeniem tym jest postanowienie Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 1999 r. (sygn. II CKN 519/99) oddalające kasację w sprawie odmowy wznowienia postępowania. Następnie, w piśmie z 24 grudnia 1999 r. skarżąca skorygowała wcześniejsze oświadczenie wskazując, iż za orzeczenia o przysługujących jej prawach konstytucyjnych (prawo do dziedziczenia) traktuje postanowienie Sądu Rejonowego dla K.-P. z 4 listopada 1996 r. (sygn. akt I Ns 2161/96/P.) na podstawie którego nabyła ona w całości spadek po swoim zmarłym mężu oraz wydane później postanowienie Sądu Rejonowego dla K.-P. z 27 listopada 1997 r. (sygn. akt I Ns 1973/97/P.) stwierdzające ponownie prawa do spadku po mężu, tym razem w “części”.

Precyzując sposób naruszenia konstytucyjnych praw skarżącej, w piśmie z 23 grudnia 1999 r. stwierdzono, iż doszło do odmowy wznowienia postępowania w sytuacji, gdy nastąpiło ponowne osądzenie sprawy już osądzonej. Skarżąca wskazała jednocześnie, iż niezgodności art. 524 § 1 kodeksu postępowania cywilnego z Konstytucją RP upatruje w tym, iż regulacja ta “zamyka możliwość skorygowania sytuacji ewidentnie wymagającej korekty”. Odnośnie zarzutu niezgodności z Konstytucja RP art. 403 § 3 kodeksu postępowania cywilnego skarżąca stwierdziła, iż przepis ten “nie zawiera widocznej niezgodności z konstytucją”, ale odnosi się do zarzutu niemożności wznowienia postępowania w sytuacji ponownego osądzenia rzeczy już osądzonej.

Skarżąca stwierdziła także, iż “zdanie drugie art. 679 kpc jest przedmiotem skargi konstytucyjnej, gdyż jak się okazuje w sytuacji występującej w sprawie wnioskodawczyni nie chroni praw do dziedziczenia”. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wydanie na podstawie zakwestionowanego w tej skardze aktu normatywnego orzeczenia, z którym skarżąca łączy naruszenie przysługujących jej praw lub wolności konstytucyjnych. Ponadto zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.

Nr 102, poz. 643) ze skargą konstytucyjną można wystąpić dopiero wówczas, gdy wyczerpie się przysługujące w ramach toku instancji środki zaskarżenia. Skarżąca wskazała, iż za orzeczenia o przysługujących jej prawach do własności i dziedziczenia uważa wymienione wcześniej postanowienia Sądu Rejonowego dla K.-P. z 4 listopada 1997 r. oraz z 27 listopada 1998 r. o stwierdzeniu nabycia przez nią spadku po zmarłym mężu. Orzeczenia te wszakże nie zostały wydane na podstawie zakwestionowanych w skardze konstytucyjnej przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

Ponadto, jak wynika z akt sprawy, skarżąca nie wykorzystała przysługujących jej w ramach toku instancji środków zaskarżenia, by w ten sposób żądać ochrony przysługujących jej praw konstytucyjnych. W szczególności nie złożyła zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego dla K.-P. z 27 listopada 1998 r., w którym podnosząc ewentualne naruszenie przysługującego jej prawa własności i prawa do dziedziczenia podniosłaby zarzut res iudicata. Trybunał Konstytucyjny stwierdził jednocześnie, iż zgodnie z art. 66 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, jest on związany granicami skargi konstytucyjnej.

Granice te wyznacza w szczególności wskazanie przez skarżącego orzeczenia organu władzy publicznej, z którym łączy on naruszenie przysługujących mu praw lub wolności konstytucyjnych. Trybunał Konstytucyjny nie jest uprawniony do samodzielnego ustalania tej kwestii, badając przesłanki merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej wyłącznie w tych granicach, jakie wynikają z oświadczeń samego skarżącego. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania wstępnego, granice te wyznaczyło pismo pełnomocnika skarżącej z 24 grudnia 1999 r. korygujące wcześniejsze oświadczenia zawarte w piśmie z 23 grudnia 1999 r.

W tych też granicach Trybunał Konstytucyjny dokonał ustaleń stanowiących podstawy odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy, z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym należało odmówić dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Niezależnie od powyższych okoliczności Trybunał Konstytucyjny uznał, iż pełnomocnik skarżącej w istocie nie uzupełnił braków formalnych skargi konstytucyjnej. Zmieniając bowiem wcześniejsze oświadczenie w kwestii orzeczenia, które zdaniem skarżącej narusza przysługujące jej prawa lub wolności konstytucyjne, nie określił sposobu tego naruszenia, do czego był zobowiązany na mocy zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 8 grudnia 1999 r.

Pełnomocnik skarżącej pominął bowiem fakt, iż w piśmie z 23 grudnia 1999 r. odniósł określenie sposobu naruszenia praw konstytucyjnych skarżącej do orzeczenia Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 1999 r. (sygn. II CKN 519/99). Z uwagi zaś na to, iż zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, określenie sposobu naruszenia praw lub wolności konstytucyjnych stanowi jeden z podstawowych wymogów formalnych, jakie spełniać musi skarga konstytucyjna, brak takiego określenia kwalifikować należy jako wadę formalną, której nieusunięcie w wyznaczonym terminie samodzielnie skutkuje odmową nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.