Constitutional complaint dismissed because contested law was not basis for final court judgment.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed the appellant's appeal against its earlier decision to reject a constitutional complaint. The appellant argued that a specific agricultural land management law barred her from challenging a property title deed, but failed to provide substantive arguments beyond general assertions. The court ruled that the contested provision did not serve as the legal basis for the final judicial decision, thereby precluding the Constitutional Court from reviewing its constitutionality.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 63 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa: The Constitutional Court may examine the constitutionality of a norm only if that norm constitutes the legal basis for the final judicial decision establishing the applicant's rights.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
120 POSTANOWIENIE* z dnia 9 maja 2000 r. Sygn. Ts 151/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jadwiga Skórzewska-Łosiak – przewodniczący Janusz Trzciński – sprawozdawca Jerzy Ciemniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 23 lutego 2000 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Heleny S., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Heleny S. sporządzonej 6 października 1999 r. zarzucono niezgodność art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.
Nr 107, poz. 464 ze zm.) z art. 64 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej przepis ten zamyka jej możliwość dochodzenia prawa własności gospodarstwa rolnego i uniemożliwia unieważnienie aktu własności ziemi, wydanego z rażącym naruszeniem prawa. _____________________________________________________________________________ *Postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu w sprawie Ts 151/99 opublikowane zostało w OTK ZU Nr 3/2000, poz. 97 Skarżąca wskazała, iż Sąd Rejonowy w L. postanowieniem z 12 listopada 1998 r. (sygn. akt IC 106/98) odrzucił jej pozew o ustalenie nieważności aktu własności ziemi z 2 września 1980 r. (nr 1360/80) wydanego przez Naczelnika Miasta i Gminy M.D.
Zażalenie skarżącej na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w N.S. z 31 grudnia 1998 r. (sygn. akt I Cz 688/98). Skarżąca wniosła kasację od tego postanowienia, która została oddalona postanowieniem Sądu Najwyższego z 21 lipca 1999 r. (sygn. akt II CKN 507/99). Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 23 lutego 2000 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej uznając, iż zakwestionowany w niej przepis art. 63 ust. 2 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw nie stanowił podstawy wydania orzeczenia wskazanego przez skarżącą jako ostateczne rozstrzygnięcie naruszające jej prawa konstytucyjne.
Na postanowienie to skarżąca wniosła zażalenie sporządzone 6 marca 2000 r. żądając uchylenia wskazanego postanowienia i nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: W złożonym zażaleniu skarżąca nie przedstawiła żadnych zarzutów kwestionujących zasadność odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 23 lutego 2000 r. Uzasadniając żądanie uchylenia tego postanowienia skarżąca nie odniosła się do podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Zażalenie w swej treści sprowadza się do stwierdzenia, iż kwestionowany przepis art. 63 ust. 2 uniemożliwił skarżącej dochodzenie jej praw zarówno na drodze administracyjnej, jak i na sądowej. Na poparcie tego twierdzenia skarżąca nie podała jednak żadnych argumentów poza ogólnikowym wskazaniem, iż sądy powszechne stoją na stanowisku, iż przepis ten również uniemożliwia im rozstrzygnięcie tej sprawy. Tymczasem, jak wykazano w uzasadnieniu postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej będącej przedmiotem wstępnego rozpoznania, do wyłączenia uwłaszczeniowych decyzji administracyjnych spod kontroli sądu powszechnego doszło na skutek uchylenia przez art. 63 ust. 1 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw przepisu 4 art. 8 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U.
Nr 11, poz. 81 ze zm.). Natomiast będący przedmiotem niniejszej skargi konstytucyjnej przepis art. 63 ust. 2 kwestionowanej ustawy, nie stanowił podstawy wskazanych przez skarżącą orzeczeń sądów, a w szczególności postanowienia Sądu Najwyższego z 21 lipca 1999 r. (sygn. akt II CKN 507/99). Regulacja ta wyłączyła możliwość wzruszania w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ostatecznych decyzji wydanych w sprawach uwłaszczenia gospodarstw rolnych. Tym samym zaskarżony przepis znajduje zastosowanie wyłącznie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz w pewnym zakresie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Zgodnie z treścią art. 79 ust. 1 Konstytucji RP merytoryczne rozpoznanie skargi konstytucyjnej jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy zakwestionowany w tej skardze przepis stanowił podstawę wydania ostatecznego orzeczenia o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych. W przypadku, gdy brak jest takiego związku, Trybunał Konstytucyjny nie może oceniać zgodności zakwestionowanego aktu normatywnego z konstytucją. Sytuacja taka zachodzi w niniejszym przypadku, ponieważ zakwestionowany w skardze art. 63 ust. 2 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw nie stanowił podstawy orzeczeń sądów wydanych w sprawie skarżącej.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać za zasadne postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 23 lutego 2000 r. i nie uwzględnić zażalenia złożonego na to postanowienie.