Legislator Case Law & Legislation
Ts 148/99 AI generated

Constitutional complaint dismissed for obvious lack of merit due to incomplete justification of constitutional violations.

Case Number Ts 148/99
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Piotr J. regarding the Administrative Court Act. The complainant failed to adequately justify the alleged constitutional violations after being ordered to supplement the filing with specific details. The court ruled the complaint obviously baseless because the arguments relied on a selective interpretation of the Constitution and omitted relevant transitional provisions.

Legislator headnote

AI generated

Art. 49 ust. 1; Art. 36 ust. 3 of the Constitution of the Republic of Poland; Art. 49 in conjunction with Art. 36 ust. 3 of the Act on the Constitutional Tribunal: A constitutional complaint must be dismissed if it is obviously baseless due to a lack of sufficient justification for the alleged constitutional violation.

Keywords

AI generated
constitutional complaint dismissal obviously baseless argument incomplete justification requirement selective constitutional interpretation transitional provisions validity right to court violation procedural supplementation order

Cited Legislation

AI generated
Art. 49 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 49 w związku z art.
Art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.
art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym
Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, oczywiście bezzasadny jest także zarzut skargi dotyczący niezgodności art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z art.
art. 57 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym
1 i art. 57 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z art.
art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
368 ze zm.) z art. 45 ust.
art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
1, art. 77, 78 i 176 ust.
art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
57 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z art. 78 i 176 ust.
art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Zgodnie z treścią tego przepisu “ustawy wprowadzające w życie art. 176 ust.
art. 236 ust. 2 konstytucji
1 konstytucji, której źródłem miałoby być wyłączenie możliwości zaskarżania orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego do organu drugiej instancji, towarzyszy zupełne pominięcie i nieuwzględnienie dyspozycji art. 236 ust. 2 konstytucji.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

165 POSTANOWIENIE z dnia 14 marca 2000 r. Sygn. Ts 148/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Mączyński po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Piotra J., w sprawie zgodności: art. 35 ust. 1 i art. 57 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) z art. 45 ust. 1, art. 77, 78 i 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Piotra J., nadanej w urzędzie pocztowym w Ś. 5 października 1999 r., zakwestionowano zgodność art. 35 ust. 1 i art. 57 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z art. 45 ust. 1, art. 77, 78 i 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Jako ostateczne orzeczenie sądowe, naruszające konstytucyjne prawa skarżącego, wskazano w skardze postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 marca 1999 r. (sygn. akt SA/Sz 966/98), doręczone skarżącemu 8 czerwca 1999 r. Postanowieniem tym odrzucona została skarga Piotra J. na uchwałę Rady Miasta Ś. z 28 stycznia 1998 r. (Nr LXVI/338/98) w przedmiocie budżetu gminy. Zarządzeniami sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 7 grudnia 1999 r. i 17 stycznia 2000 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Dotyczyło to w szczególności dokładnego określenia daty zwrócenia się przez skarżącego z wnioskiem do sądu rejonowego o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej oraz daty powiadomienia skarżącego o wyznaczeniu takiego pełnomocnika, jak również wskazania sposobu naruszenia konstytucyjnych praw skarżącego przez art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W wykonaniu tego zarządzenia, pełnomocnik skarżącego, w pismach z 23 grudnia 1999 r. i 31 stycznia 2000 r. podał, iż skarżący złożył stosowny wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu 9 czerwca 1999 r., natomiast o wyznaczeniu przez Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej został powiadomiony 6 sierpnia 1999 r.

W pismach pełnomocnika nie nastąpiło natomiast uzupełnienie braku skargi odnośnie uzasadnienia zarzutu niekonstytucyjności art. 35 ust. 1 kwestionowanej ustawy. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Skardze konstytucyjnej nie może być nadany dalszy bieg z uwagi na jej oczywistą bezzasadność. Sformułowanie przez pełnomocnika skarżącego sposobu naruszenia wymienionych przepisów konstytucji przez zakwestionowane unormowania ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym opiera się na wybiórczej i błędnej interpretacji przepisów konstytucji.

Określeniu zasadniczego zarzutu skargi dotyczącego niezgodności art. 57 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z art. 78 i 176 ust. 1 konstytucji, której źródłem miałoby być wyłączenie możliwości zaskarżania orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego do organu drugiej instancji, towarzyszy zupełne pominięcie i nieuwzględnienie dyspozycji art. 236 ust. 2 konstytucji. Zgodnie z treścią tego przepisu “ustawy wprowadzające w życie art. 176 ust. 1 w zakresie dotyczącym postępowania przed sądami administracyjnymi zostaną uchwalone przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie konstytucji.

Do czasu wejścia w życie tych ustaw obowiązują przepisy dotyczące rewizji nadzwyczajnej od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego”. W świetle tego przepisu nie ulega więc wątpliwości, że konstytucyjnie dopuszczalne jest dalsze obowiązywanie – w pięcioletnim okresie przejściowym – dotychczasowych regulacji ustanawiających jednoinstancyjność postępowania przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, oczywiście bezzasadny jest także zarzut skargi dotyczący niezgodności art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z art. 45 i 77 konstytucji.

Niezmiernie lakoniczna argumentacja – nieuzupełniona przez pełnomocnika skarżącego mimo wezwania zawartego w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego – właściwie nie pozwala na merytoryczne odniesienie się do zarzutu naruszenia przez ten przepis konstytucyjnego prawa do sądu i zakazu ustawowego zamykania drogi sądowej. Z pewnością jednak podstaw takiego naruszenia trudno się dopatrzyć w ustawowym określeniu przesłanek (w tym terminu) korzystania przez stronę z prawa skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.

Nr 102, poz. 643), orzeka się jak w sentencji.