Constitutional complaint against individual court rulings dismissed as only laws are reviewable.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed Urszula R.'s complaint against final civil court judgments for violating her right to a fair trial. The applicant argued that delays and procedural errors in the lower courts infringed upon her constitutional rights under Article 45 of the Polish Constitution. The court ruled that the Constitution permits review only of normative acts, not individual judicial decisions or their specific application in concrete cases.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji RP; The Constitutional Court's jurisdiction is limited to reviewing the constitutionality of normative acts, thereby excluding individual court judgments and the manner of their application from constitutional review.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
27 POSTANOWIENIE z dnia 21 grudnia 2000 r. Sygn. Ts 145/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zdzisław Czeszejko-Sochacki po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Urszuli R. p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Urszuli R. z 16 października 2000 r. wniesiono o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w N. z 2 lutego 2000 r. (sygn. akt C 287/99) oraz wyroku Sądu Okręgowego w T. z 27 lipca 2000 r. (sygn. I Ca 254/2000) wobec naruszenia przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r.
– Kodeks cywilny, w szczególności art. 342 i 344 § 1 i 2 a więc konstytucyjnego prawa do nienaruszalności posiadania. Zdaniem skarżącej, zarówno wyrok I, jak i wyrok II instancji zostały wydane z naruszeniem prawa do sprawiedliwego i bezstronnego rozpatrzenia sprawy przez sądy. Skarżąca powołuje się na sprzeczność tych wyroków z art. 45 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 listopada 2000 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie przepisów konstytucji oraz wywodzonych z nich praw lub wolności, które zostały zdaniem skarżącej naruszone w niniejszej skardze oraz określenie sposobu naruszenia tych praw lub wolności przez zakwestionowane przepisy.
W piśmie uzupełniającym z 24 listopada 2000 r. ponownie wskazano na naruszenie art. 45 pkt 1 Konstytucji RP wobec niesprawiedliwego rozpoznania sprawy przez sądy ze znacznym opóźnieniem. Według skarżącej naruszenie to polegało na tym, że sądy nie wyznaczyły jej wg art. 70 § 1 kpc odpowiedniego terminu do uzupełnienia braku zdolności sądowej i procesowej po stronie pozwanego, nie przeprowadziły dowodu z przesłuchania świadka oraz przeprowadziły postępowanie ze znacznym opóźnieniem. Okoliczności te świadczą o niesprawiedliwym rozpoznaniu sprawy przez sądy.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o przysługujących skarżącym prawach lub wolnościach konstytucyjnych. Jednoznaczne w tym zakresie brzmienie przepisu wyklucza zatem badanie w drodze skargi konstytucyjnej indywidualnych rozstrzygnięć, a co za tym idzie czyni bezprzedmiotowym wnoszenie skarg konstytucyjnych skierowanych przeciwko takim rozstrzygnięciom.
Także w świetle utrwalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (postanowienia z: 26 lutego 1999 r., Ts 156/98, OTK ZU Nr 5/1999, poz. 105, 29 listopada 1999 r., Ts 46/99, OTK ZU Nr 7/1999, poz. 193, 7 października 1999 r., Ts 136/99, OTK ZU Nr 7/1999, poz. 198, 11 października 1999 r., Ts 113/99, OTK ZU Nr 1/2000, poz. 24, 29 grudnia 1999 r., Ts 137/99, OTK ZU Nr 1/2000, poz.
37) nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego nie są akty stosowania prawa, a więc prawomocne orzeczenia lub ostateczne decyzje zapadłe w indywidualnych sprawach, tylko wyłącznie akty normatywne, na podstawie których rozstrzygnięcia te zostały wydane. Zadaniem Trybunału Konstytucyjnego jest bowiem orzekanie w sprawach zgodności z konstytucją aktów normatywnych mające na celu wyeliminowanie z systemu prawnego przepisów prawa, które są niezgodne z konstytucją. Nie należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego kontrola prawidłowości ustaleń sądu, ani też sprawowanie kontroli co do sposobu wykładni obowiązujących przepisów, ich stosowania lub niestosowania przez sądy orzekające w indywidualnych sprawach (por. postanowienia z: 21 czerwca 1999 r., sygn.
Ts 56/99, OTK ZU Nr 6/1999, poz. 143, 21 czerwca 2000 r., sygn. Ts 33/00). Badana skarga nie spełnia warunków pozwalających na nadanie jej dalszego biegu. Ani sama skarga, ani pismo ją uzupełniające nie formułują zarzutu niekonstytucyjności przepisów, na podstawie których zapadło ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie skarżącej. Skarżąca wnosi o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w N. z 2 lutego 2000 r. (sygn. C 287/99) oraz wyroku Sądu Okręgowego w T. z 27 lipca 2000 r. (sygn. I Ca 254/00), które jej zdaniem naruszają przepisy ustawy z 23 kwietnia 1964 r.
– Kodeks cywilny. Takie sformułowanie skargi wskazuje jednoznacznie, iż skarżąca wysuwa zarzuty nie przeciwko treści przepisu, stanowiącego podstawę wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, lecz przeciwko sposobowi jego zastosowania przez wyrokujące sądy. Z tych względów należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.