Constitutional complaint dismissed for formal defects; appeal rejected as it did not challenge the refusal to proceed.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court rejected an appeal against its previous decision to dismiss a constitutional complaint due to formal defects. The complainant argued that Article 85 of the Criminal Code violated the principle of equality by allowing real concurrence of crimes to be absorbed regardless of the number of acts. The Court held that the appeal was inadmissible because it did not address the substantive reasons for the dismissal, specifically the failure to correct formal deficiencies within the prescribed deadline.
Legislator headnote
AI generatedArt. 19 ust. 1 Konstytucji; Art. 85 k.k.; The appeal against a decision to dismiss a constitutional complaint for formal defects is inadmissible if it does not challenge the substantive grounds for the dismissal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
119 POSTANOWIENIE* z dnia 10 maja 2000 r. Sygn. Ts 144/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jerzy Stępień – przewodniczący Marian Zdyb – sprawozdawca Zdzisław Czeszejko-Sochacki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 23 listopada 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Krzysztofa L., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Krzysztofa L. z 1 października 1999 r. zarzucono, iż art. 85 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
– Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego zakwestionowana regulacja narusza zasadę równości, albowiem sprawca popełniający przestępstwa pozostające w zbiegu realnym, bez względu na liczbę i wagę czynów może skorzystać z przywileju absorbcji kary, czego pozbawiony jest sprawca nawet mniejszej ilości czynów i o mniejszym ciężarze gatunkowym tylko dlatego, że poszczególne czyny przedzielone były wyrokami skazującymi. Skarżący wskazał, iż postanowieniem z 14 grudnia 1998 r. (sygn. akt II.K.783/98) Sąd Rejonowy w O.W. umorzył postępowanie w sprawie wydania wyroku łącznego w stosunku do skarżącego z braku ustawowych przesłanek przewidzianych w art. 85 kk.
W szczególności sąd stwierdził, iż popełnione przez skarżącego przestępstwa przedzielone były wyrokami skazującymi. Postanowienie to utrzymał w mocy Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z 12 stycznia 1999 r. (sygn. akt IV.Kz.4/99). Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 23 listopada 1999 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, iż w wyznaczonym do tego terminie nie usunięto braków formalnych skargi konstytucyjnej polegających na nie wskazaniu prawa lub wolności konstytucyjnej, których naruszenie skarżący czyni podstawą skargi konstytucyjnej.
Na postanowienie to pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie podnosząc, iż skarżący uważa takie rozstrzygnięcie Trybunału za krzywdzące dla siebie. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zażalenie pełnomocnika skarżącego nie może zostać uwzględnione z uwagi na to, iż nie odnosi się ono w ogóle do podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Pełnomocnik skarżącego nie kwestionuje przyczyn, dla których skarga konstytucyjna nie mogła stanowić przedmiotu merytorycznego rozpoznania, w szczególności zaś faktu, iż nie zostały usunięte w terminie jej braki.
Ponieważ w zażaleniu pełnomocnika skarżącego nie sformułowano żadnych zarzutów w stosunku do postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 23 listopada 1999 r., należało zażalenia tego nie uwzględniać uznając za zasadną odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.