Legislator Case Law & Legislation
Ts 104/99 AI generated

Constitutional complaint dismissed for lack of final judgment based on contested local regulations.

Case Number Ts 104/99
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the appeal against a prior decision refusing to proceed with a constitutional complaint. The applicants argued that various local regulations and traffic laws violated their constitutional rights, but the Court found the initial refusal correct. The Court ruled that the contested provisions did not serve as the legal basis for the final administrative judgment, which merely evaluated them, thereby failing the admissibility requirement under Article 79 of the Constitution.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint is inadmissible if the contested legal provisions did not constitute the substantive basis for the final judicial or administrative decision determining the applicant's constitutional rights or obligations.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility final judgment requirement legal basis of decision local regulations review administrative law review Article 79 Constitution procedural prerequisites

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
i Zarządu Miasta K., ograniczających dopuszczalność dojazdu pojazdów samochodowych do nieruchomości stanowiących własność skarżących, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarga nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 79 konstytucji.
Art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Precyzując zasady wnoszenia skargi konstytucyjnej, prawodawca w art. 47 ust.
Art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
3 prawa o ruchu drogowym, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż wobec utraty przez ten przepis mocy obowiązującej, zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, nie ma możliwości prowadzenia postępowania w tym zakresie.
art. 64 Konstytucji
32 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 79 konstytucji
i Zarządu Miasta K., ograniczających dopuszczalność dojazdu pojazdów samochodowych do nieruchomości stanowiących własność skarżących, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarga nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 79 konstytucji.
art. 79 ust. 1 konstytucji
i Zarządu Miasta K., ograniczających dopuszczalność dojazdu pojazdów samochodowych do nieruchomości stanowiących własność skarżących, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarga nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 79 konstytucji.
art. 191 ust. 1 konstytucji

Cited Case Law

AI generated
Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 1999 r.
stanowiły bowiem wyłącznie przedmiot, nie zaś podstawę, wskazanego przez skarżących wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 1999 r. W kwestii zarzutów dotyczących art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

22 POSTANOWIENIE z dnia 2 lutego 2000 r. Sygn. Ts 104/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stefan J. Jaworski – przewodniczący Krzysztof Kolasiński – sprawozdawca Andrzej Mączyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 30 listopada 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Magdaleny Ł. oraz Ryszarda S., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Magdaleny Ł. i Ryszarda S. zarzucono niezgodność art. 10 ust. 3 i art. 144 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1997 r.

– Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dawniej ustawa o samorządzie terytorialnym; tekst jednolity z 1996 r. Dz.U. Nr 13, poz. 74 ze zm.), uchwały Rady Miasta K. z dnia 28 stycznia 1993 r. (nr LXX/468/93) w sprawie zasad polityki transportowej dla K., uchwały Rady Miasta K. z dnia 20 maja 1994 r. (nr CXIII/748/94) w sprawie polityki rozwoju przestrzennego i ochrony środowiska wraz z politykami sektorowymi, uchwały Zarządu Miasta K. z dnia 2 marca 1998 r. (nr 186/98) w sprawie organizacji ruchu w śródmieściu K.

– z art. 5, art. 21, art. 30, art. 31, art. 32 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze podniesiono w szczególności, że wskazane przepisy wymienionych aktów normatywnych naruszają postanowienia Konstytucji RP, dotyczące wolności i praw człowieka, zasady równości wobec prawa i godzą w prawo własności skarżących. Postanowieniem z 30 listopada 1999 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Odnośnie zarzutów dotyczących przepisów zawartych w uchwałach Rady Miasta K. i Zarządu Miasta K., ograniczających dopuszczalność dojazdu pojazdów samochodowych do nieruchomości stanowiących własność skarżących, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarga nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 79 konstytucji.

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego nie została spełniona podstawowa przesłanka związana ze wskazaniem ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych prawach bądź wolnościach skarżących, podjętego na podstawie kwestionowanych w skardze przepisów. Przepisy wymienionych w skardze uchwał samorządowych władz w K. stanowiły bowiem wyłącznie przedmiot, nie zaś podstawę, wskazanego przez skarżących wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 1999 r. W kwestii zarzutów dotyczących art. 144 ust. 3 prawa o ruchu drogowym, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż wobec utraty przez ten przepis mocy obowiązującej, zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, nie ma możliwości prowadzenia postępowania w tym zakresie.

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, nie było również podstaw do nadania biegu skardze konstytucyjnej w odniesieniu do art. 10 ust. 3 prawa o ruchu drogowym oraz art. 30 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie gminnym. Podobnie, jak w przypadku przepisów zawartych w uchwałach Rady Miasta K. i Zarządu Miasta K., także i te unormowania nie stanowiły w sprawie skarżących podstawy orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niezależnie od tego, Trybunał Konstytucyjny uznał, że ich treść w żaden sposób nie koliduje ze wskazanymi w skardze konstytucyjnymi prawami i wolnościami skarżących.

Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 30 listopada 1999 r. zażalenie wniósł pełnomocnik skarżących. Powtórzony w nim został ogólny zarzut niekonstytucyjności wskazanych w skardze przepisów zawartych w uchwałach Rady Miasta K. i Zarządu Miasta K. Pełnomocnik określił jako paradoksalną, konstrukcję prawną, w której skarżący pozbawieni są możliwości rozpatrzenia skargi przez Trybunał Konstytucyjny w sytuacji, gdy ich prawa naruszone są nie bezpośrednio przez wyrok Sądu, lecz przez unormowania samych kwestionowanych uchwał.

Trybunał zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 79 ust. 1 konstytucji, każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w konstytucji. Precyzując zasady wnoszenia skargi konstytucyjnej, prawodawca w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, formułuje wymóg dokładnego określenia w skardze konstytucyjnej ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w konstytucji.

W świetle tych unormowań nie może budzić wątpliwości, iż przesłanką konieczną do wystąpienia ze skargą konstytucyjną jest uczynienie jej przedmiotem wyłącznie takich przepisów, które uprzednio stanowiły podstawę prawną ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych prawach bądź wolnościach skarżącego. Ustanawiając tego rodzaju wymaganie, prawodawca wykluczył tym samym możliwość wykorzystywania instytucji skargi konstytucyjnej w celu wszczynania przed Trybunałem Konstytucyjnym procedury kontroli aktów normatywnych, mającej czysto abstrakcyjny charakter (tak jak ma to miejsce w przypadku wniosków kierowanych do Trybunału Konstytucyjnego przez podmioty określone w art. 191 ust. 1 konstytucji).

Konieczność wykazania, iż przepisy poddawane kontroli Trybunału Konstytucyjnego stanowiły podstawę normatywną ostatecznego orzeczenia o prawach skarżącego, jest więc jednym z podstawowych elementów konstrukcyjnych tego środka ochrony praw i wolności. Trybunał Konstytucyjny w pełni podziela i akceptuje pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu z 30 listopada 1999 r. odnośnie niespełnienia w niniejszej sprawie tej podstawowej przesłanki dopuszczalności skargi konstytucyjnej. Żaden z zakwestionowanych w skardze przepisów nie stanowił bowiem normatywnej podstawy dla, uznanego w skardze za ostateczne orzeczenie o konstytucyjnych wolnościach i prawach skarżących, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 1999 r.

Orzeczenie to, wydane w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, odnosiło się do zakwestionowanych w skardze przepisów w ten sposób, iż stanowiły wyłącznie przedmiot oceny sądu administracyjnego. Taka zależność nie może być jednak w żaden sposób uznana za spełniającą konstytucyjny i ustawowy wymóg wydania orzeczenia na podstawie kwestionowanych w skardze przepisów. Mimo ograniczenia zarzutów zażalenia wyłącznie do problemu dopuszczalności skargi w części dotyczącej przepisów zawartych w uchwałach Rady Miasta K. i Zarządu Miasta K., Trybunał Konstytucyjny podkreśla słuszność stanowiska wyrażonego w postanowieniu z 30 listopada 1999 r. także co do pozostałych zakwestionowanych w skardze przepisów, tj. art. 10 ust. 3 i art. 144 ust. 3 prawa o ruchu drogowym oraz art. 30 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie gminnym.

Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, zażalenia skarżących należało nie uwzględnić.