Legislator Case Law & Legislation
Ts 104/00 AI generated

Constitutional complaint dismissed for lack of admissibility due to missing final judicial decision.

Case Number Ts 104/00
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by the Ch.K.W. o P.W. i S. association against the 1945 Decree on land ownership in Warsaw. The association argued the decree violated multiple constitutional articles, but the Court found the procedural prerequisites for admissibility were not met. Specifically, the attached letter from the city president was deemed merely an explanatory note rather than a final judicial decision or administrative ruling required by law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP; art. 47 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint is inadmissible if the applicant fails to attach a final judicial decision or administrative ruling issued pursuant to the contested norm.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility final judicial decision requirement procedural prerequisites art. 79 Constitution TCK Art. 47

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Zgodnie z treścią art. 79 ust.
art. 47 ust. 2 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Ustawowym rozwinięciem tego unormowania jest treść art. 47 ust.
art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.
art. 87 ust. 1 Konstytucji
3 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 87 ust. 1 Konstytucji RP
3 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji RP.
art. 79 ust. 1 konstytucji
Zgodnie z treścią art. 79 ust. 1 konstytucji warunkiem dopuszczalności występowania ze skargą konstytucyjną jest wskazanie ostatecznego orzeczenia naruszającego konstytucyjne prawa, wolności lub obowiązki skarżącego, które wydane zostało na podstawie kwestionowanych w skardze przepisów.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

287 POSTANOWIENIE z dnia 14 września 2000 r. Sygn. Ts 104/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jerzy Ciemniewski po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Stowarzyszenia Ch.K.W. o P.W. i S., w sprawie zgodności: dekretu Rady Ministrów z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) z art. 8, art. 9, art. 21, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 37, art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Uzasadnienie: 3 sierpnia 2000 r. do Trybunału Konstytucyjnego wystąpiło ze skargą konstytucyjną stowarzyszenie Ch.K.W. o P.W. i S., reprezentowane przez radcę prawnego Tadeusza P. Przedmiotem skargi uczyniono dekret Rady Ministrów z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (dalej: dekret), zarzucając niezgodność zawartych w nim przepisów z art. 8, art. 9, art. 21, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 37, art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że dekret jest aktem nieważnym, wydanym bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, tymczasem na jego podstawie nadal podejmowane są przez prezydenta miasta decyzje administracyjne.

Jako ostateczne rozstrzygnięcie wskazano w skardze pismo prezydenta miasta z 20 marca 2000 r. W piśmie tym poinformowano Prezesa Zarządu Stowarzyszenia o podstawach prawnych wydawanych decyzji dotyczących zwrotu nieruchomości w mieście byłym właścicielom lub ich spadkobiercom. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skardze konstytucyjnej stowarzyszenia nie może być nadany dalszy bieg, albowiem nie spełnia ona prawnych przesłanek dopuszczalności występowania z tego rodzaju środkiem ochrony praw. Zgodnie z treścią art. 79 ust. 1 konstytucji warunkiem dopuszczalności występowania ze skargą konstytucyjną jest wskazanie ostatecznego orzeczenia naruszającego konstytucyjne prawa, wolności lub obowiązki skarżącego, które wydane zostało na podstawie kwestionowanych w skardze przepisów.

Ustawowym rozwinięciem tego unormowania jest treść art. 47 ust. 2 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, zgodnie z którym obowiązkiem skarżącego jest dołączenie do skargi wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, z podaniem daty jego doręczenia, wydanego na podstawie zakwestionowanego aktu normatywnego. Konsekwencją powyższych unormowań jest więc wykluczenie dopuszczalności prowadzenia postępowania w sprawie skargi konstytucyjnej, w której nie doszło do wskazania aktu zastosowania zaskarżonych przepisów. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, w niniejszym postępowaniu omówione wyżej przesłanki nie zostały zrealizowane.

Załączone do skargi konstytucyjnej pismo prezydenta miasta z 20 marca 2000 r. nie może być uznane za orzeczenie (decyzję), które naruszałoby konstytucyjne prawa skarżącego. Zakwestionowane przepisy dekretu nie były również normatywną podstawą jego wydania. Z treści pisma z 20 marca 2000 r. wynika jednoznacznie, iż zawiera ono jedynie wyjaśnienie skierowane do władz stowarzyszenia dotyczące podstaw prawnych podejmowanych przez prezydenta miasta indywidualnych rozstrzygnięć w sprawach zwrotu nieruchomości w mieście byłym właścicielom lub ich spadkobiercom.

Jedną z takich podstaw jest zakwestionowany przez skarżących dekret. Z faktu jego wymienienia w treści powyższego pisma w żaden sposób nie wynika jednakże, aby to właśnie przepisy dekretu stanowiły podstawę prawną wyjaśnienia prezydenta miasta. Dla dopuszczalności prowadzenia merytorycznego postępowania w sprawie niniejszej skargi konstytucyjnej nie jest natomiast wystarczające ogólne jedynie wskazanie, iż zakwestionowane przepisy dekretu mogą stanowić podstawę prawną decyzji wydawanych w indywidualnych sprawach. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, treść powołanego wyżej pisma prezydenta miasta nie wskazuje również w żaden sposób, aby powodowało ono naruszenie konstytucyjnych praw, wolności bądź obowiązków skarżącego.

Skutku takiego nie może wywołać bowiem samo jedynie ogólne wyjaśnienie i sprecyzowanie podstawy prawnej rozstrzygnięć podejmowanych w indywidualnych sprawach. Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), orzeka się jak w sentencji.