Legislator Case Law & Legislation
Ts 96/00 AI generated

Constitutional complaint dismissed for failure to identify specific constitutional rights violated by the disputed law.

Case Number Ts 96/00
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed Maria Lisowska's complaint regarding the 1996 compensation law for forced labor victims. The applicant argued the law discriminated against citizens living outside pre-1939 borders by violating the principle of equality under Article 32 of the Constitution. The court ruled that the complaint was procedurally defective because the applicant failed to specify which exact constitutional right or freedom was infringed, as required by law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint is inadmissible if the applicant fails to identify the specific constitutional right or freedom allegedly violated, as only a violation of a subjective right grants standing.

Keywords

AI generated
constitutional complaint standing requirement specific right violation procedural defect equality principle formal requirements Constitutional Court

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP
Trybunał Konstytucyjny stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP skarga konstytucyjna przysługuje osobie, której konstytucyjne prawa lub wolności zostały naruszone.
Art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
395 ze zm.) z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Ponadto, zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
art. 32 Konstytucji
395 ze zm.) z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 32 Konstytucji RP
skarżąca ponownie wskazała na naruszenie zawartej w art. 32 Konstytucji RP zasady równości wynikającej z odmowy przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej.
art. 79 ust. 1 Konstytucji RP
Trybunał Konstytucyjny stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP skarga konstytucyjna przysługuje osobie, której konstytucyjne prawa lub wolności zostały naruszone.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie z 17 lutego 1999 r., sygn. akt Ts 154/98
postanowienie z 17 lutego 1999 r., sygn. akt Ts 154/98, OTK ZU nr 2/1999, poz.
postanowienia z 6 kwietnia 1998 r., sygn. Ts 9/98
postanowienia z 3 listopada 1998 r., sygn. Ts 116/98
postanowienia z 27 kwietnia 1998 r., sygn. Ts 46/98
postanowienie z 30 listopada 1999 r., Ts 97/99

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

196 POSTANOWIENIE z dnia 2 października 2000 r. Sygn. akt Ts 96/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Marii Lisowskiej, w sprawie zgodności: art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE: W skardze z 12 lipca 2000 r. skarżąca zarzuca art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) sprzeczność z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, statuującym zasadę równości wobec prawa. Naruszenie wskazanej powyżej zasady wynika z uzależnienia wypłacania świadczeń pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej od zamieszkania na terenie państwa polskiego w jego granicach sprzed 1 września 1939 r., dyskryminując przez to obywateli zamieszkujących poza wskazanymi granicami.

Zarządzeniem z 2 sierpnia 2000 r. Trybunał Konstytucyjny wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej poprzez wskazanie, które z przysługujących skarżącej praw lub wolności konstytucyjnych zostało naruszone, dokładne określenie sposobu tego naruszenia oraz wykazanie merytorycznego związku pomiędzy naruszonym prawem a treścią zaskarżonego przepisu. Pismem uzupełniającym z 8 sierpnia 2000 r. skarżąca ponownie wskazała na naruszenie zawartej w art. 32 Konstytucji RP zasady równości wynikającej z odmowy przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP skarga konstytucyjna przysługuje osobie, której konstytucyjne prawa lub wolności zostały naruszone. Dopiero wskazanie takiego prawa lub wolności aktualizuje interes prawny skarżącego w uzyskaniu od Trybunału Konstytucyjnego rozstrzygnięcia o konstytucyjności ustawy lub innego aktu normatywnego zastosowanego wobec skarżącego (por. postanowienie z 17 lutego 1999 r., sygn. akt Ts 154/98, OTK ZU nr 2/1999, poz. 34, s. 190). Ponadto, zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.

U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), jednym z elementów skargi konstytucyjnej jest określenie, jakie prawa lub wolności konstytucyjne i w jaki sposób zostały naruszone. Brak tego wskazania stanowi brak formalny skargi uniemożliwiający jej dalsze rozpoznanie. Skarżąca wywodzi, iż wskutek wydania rozstrzygnięć, których podstawą był zaskarżony przepis, doszło do naruszenia wynikającej z art. 32 Konstytucji zasady równości. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego tylko naruszenie prawa konstytucyjnego o charakterze podmiotowym legitymuje do wniesienia skargi konstytucyjnej (por. np.: postanowienia z: 6 kwietnia 1998 r., sygn.

Ts 9/98, OTK ZU nr I (30)/1999, poz. 27; 3 listopada 1998 r., sygn. Ts 116/98, OTK ZU nr 1/1999, poz. 10; 17 lutego 1999 r., sygn. Ts 154/98, OTK ZU nr 2/1999, poz. 34). Wskazana przez skarżącą zasada równości, jako zasada ustrojowa do takich praw nie należy. Odwołanie się do tej zasady wymaga dodatkowo wskazania, w zakresie jakiego przysługującego skarżącemu prawa lub wolności konstytucyjnej została ona naruszona (por. postanowienia z: 27 kwietnia 1998 r., sygn. Ts 46/98, OTK ZU nr I(30)/1999, poz. 39; 3 listopada 1998 r., sygn. Ts 116/98, OTK ZU nr 1/1999, poz. 10; 30 listopada 1999 r., Ts 97/99, OTK ZU nr 1/2000, poz. 19).

Biorąc pod uwagę, iż skarżąca nie dopełniła przytoczonego powyżej warunku należy stwierdzić, iż przesłanka wskazania naruszonego prawa lub wolności konstytucyjnej nie została spełniona, co uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi konstytucyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę Trybunał Konstytucyjny orzekł jak na wstępie.