Legislator Case Law & Legislation
Ts 80/99 AI generated

Constitutional complaint dismissed because the contested law was not the basis for the court's decision. The court ruled the complaint was inadmissible as it targeted a legislative omission rather than a specific judicial act. The appeal was rejected for exceeding constitutional complaint boundaries. The court held that a constitutional complaint requires a direct link between the contested norm and the court's decision. The court emphasized that complaints against legislative gaps are not admissible under the Constitution. The court stated that the appeal was properly rejected based on the initial decision. The court found the complaint failed to meet the statutory requirements for admissibility. The court determined the appeal was invalid due to the lack of a causal link. The court concluded the appeal was dismissed because the law was not the basis for the ruling.

Case Number Ts 80/99
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the appeal against its previous decision refusing to continue a constitutional complaint. The complainant argued that the Civil Costs Act violated the right to court by lacking a specific appeal mechanism for court presidents' fee orders, while the Court found the lower courts based their rulings on the Civil Procedure Code, not the contested Act. Consequently, the Court ruled the complaint inadmissible because the contested norm was not the legal basis for the judicial decision, falling outside the scope of Article 79 of the Constitution.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 22 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: A constitutional complaint is inadmissible if the contested legal norm does not constitute the basis for the judicial decision, as it must directly affect the complainant's constitutional rights.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility legislative gap challenge basis of judicial decision Civil Procedure Code Civil Costs Act right to court legislative omission

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej wykracza poza granice przewidziane w art. 79 ust.
Art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
zarzucono, iż art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.
Art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
110 ze zm.) jest niezgodny z art. 8 ust.
Art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
2 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 394 § 1 kodeksu postępowania cywilnego
oparł swoje rozstrzygnięcie o treść art. 394 § 1 w związku z art.
Art. 392 § 1 kodeksu postępowania cywilnego
394 § 1 w związku z art. 392 § 1 oraz 39318 kodeksu postępowania cywilnego, w żadnym zakresie nie odwołując się do zakwestionowanych przez skarżącego regulacji ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Art. 39318 kodeksu postępowania cywilnego
art. 176 ust. 1 Konstytucji
2 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 79 ust. 1 Konstytucji RP
Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej wykracza poza granice przewidziane w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, w istocie bowiem sprowadza się do skargi na zaniechanie ustawodawcy.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

15 POSTANOWIENIE z dnia 28 stycznia 2000 r. Sygn. Ts 80/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jadwiga Skórzewska-Łosiak – przewodniczący Janusz Trzciński – sprawozdawca Zdzisław Czeszejko-Sochacki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Henryka W., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Henryka W. zarzucono, iż art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.

Nr 24, poz. 110 ze zm.) jest niezgodny z art. 8 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego zakwestionowana regulacja, nie przewidując zażalenia na zarządzenie przewodniczącego sądu drugiej instancji w przedmiocie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, a zwłaszcza wpisu od kasacji, narusza zasadę prawa do sądu. Skarżący wskazał, iż zarządzeniem przewodniczącego Sądu Wojewódzkiego w S. z 9 października 1998 r. (sygn. akt II Ca 487/98) został wezwany do uiszczenia opłaty sądowej od kasacji.

Zażalenie skarżącego na to zarządzenie podnoszące błędne ustalenie wysokości tej opłaty, zostało odrzucone postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w S. z 22 października 1998 r. (sygn. akt II Ca 487/98). Z kolei zażalenie skarżącego na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Sądu Apelacyjnego w P. z 24 listopada 1998 r. (sygn. akt IACz 1240/98). Ostatecznie Sąd Najwyższy postanowieniem z 29 kwietnia 1999 r. (sygn. akt I CKN 120/99) odrzucił kasację skarżącego z uwagi na to, iż w terminie nie została od niej uiszczona opłata.

Postanowieniem z 14 września 1999 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdzając iż skarżący nie łączy zarzutu naruszenia konstytucji z aktualnym brzmieniem zakwestionowanego w skardze przepisu, lecz przyczynę naruszenia przysługujących mu praw konstytucyjnych upatruje w braku stosownej regulacji prawnej przewidującej środek odwoławczy od zarządzeń przewodniczącego wydziału określających wysokość opłaty od kasacji. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej wykracza poza granice przewidziane w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, w istocie bowiem sprowadza się do skargi na zaniechanie ustawodawcy.

Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie, stwierdzając w nim, iż z zakwestionowanego w skardze konstytucyjnej przepisu a contrario wynika zakaz składania zażalenia na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie wyznaczenia wpisu od kasacji. Zakaz ten stanowi efekt wykładni art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i dlatego skarga konstytucyjna odnosiła się do tych przepisów. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 1999 r. skarżący został wezwany do dokładnego wskazania, którą część art. 22 ustawy z 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych czyni przedmiotem skargi konstytucyjnej, zarzucając jej niezgodność z konstytucją.

W odpowiedzi na to wezwanie skarżący pismem z 6 lipca 1999 r. stwierdził, iż za niezgodny z Konstytucją RP uznaje brak w art. 22 ust. 3 ustawy postanowień o odpowiednim stosowaniu przepisu ust. 1 w wypadku zarządzenia przewodniczącego w przedmiocie uiszczenia kosztów sądowych (wpisu od kasacji). Tak sprecyzowany przedmiot skargi konstytucyjnej jednoznacznie wskazywał na to, iż zarzut niekonstytucyjności skarżący łączy z brakiem w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, stosownej normy przewidującej wprost możliwość złożenia zażalenia na zarządzenie przewodniczącego sądu drugiej instancji, wzywające do uiszczenia wpisu od kasacji.

Dopiero w zażaleniu skarżący podniósł, iż z art. 22 ust. 2 i 3 wyprowadza on zakaz składania takiego zażalenia i tenże zakaz traktuje jako przedmiot skargi konstytucyjnej. Niezależnie od powyższych okoliczności Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż zakwestionowane w skardze konstytucyjnej przepisy ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie stanowiły podstawy wydania orzeczeń sądowych, z którymi skarżący łączy naruszenie przysługujących mu praw i wolności konstytucyjnych. W rzeczywistości bowiem Sąd Wojewódzki w S. oparł swoje rozstrzygnięcie o treść art. 394 § 1 w związku z art. 392 § 1 oraz 39318 kodeksu postępowania cywilnego, w żadnym zakresie nie odwołując się do zakwestionowanych przez skarżącego regulacji ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Tymczasem zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, merytoryczne rozpoznanie skargi konstytucyjnej dopuszczalne jedynie jest wówczas, gdy zakwestionowany w tej skardze akt normatywny stanowił podstawę wydania orzeczenia o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych. W przypadku, gdy brak jest takiego związku, Trybunał Konstytucyjny nie może oceniać zgodności zakwestionowanego aktu normatywnego z konstytucją. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać za zasadne postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 1999 r. i nie uwzględniać zażalenia złożonego na to postanowienie.