Constitutional complaint dismissed for formal defects; appeal rejected as it does not address the initial procedural refusal.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the constitutional complaint against the 1999 decision refusing to proceed with the case due to formal defects. The petitioner argued that the Court approved administrative inefficiency and violated property rights, but failed to correct the missing final court ruling required by law. The Court held that since the initial refusal was based on procedural requirements not met by the petitioner, the subsequent appeal regarding the same procedural grounds was inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 49 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint must be filed after a final decision on constitutional rights; an appeal against a refusal to proceed due to formal defects is inadmissible if it does not address the specific procedural reasons for that refusal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
11 POSTANOWIENIE z dnia 8 lutego 2000 r. Sygn. Ts 64/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Dębowska-Romanowska – przewodniczący Lech Garlicki – sprawozdawca Krzysztof Kolasiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Jana F., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Jana F. zarzucono, iż art. 1 ustawy z 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej – Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.
Nr 43, poz. 189) oraz przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) są niezgodne z art. 2, art. 21, art. 32, art. 45, art. 64, art. 79, art. 80, art. 87 oraz art. 208 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego, niezgodność ta polega na pozbawieniu Rzecznika Praw Obywatelskich uprawnienia do wnoszenia nadzwyczajnego środka odwoławczego o charakterze rewizji nadzwyczajnej, jak również na braku przepisów wyznaczających Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu termin wydania wyroku.
Postanowieniem z 1 lipca 1999 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, iż w sprawie skarżącego nie zapadło jeszcze ostateczne orzeczenie o przysługujących mu prawach lub wolnościach konstytucyjnych w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, w szczególności nie zostało jeszcze zakończone postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Na postanowienie to zażalenie złożył skarżący zarzucając w nim, iż Trybunał Konstytucyjny aprobuje brak sprawności w działaniach organów administracji państwowej oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego a także taki sposób postępowania, który nie zapewnia ochrony prawa własności.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 18 maja 1999 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej w szczególności poprzez wskazanie orzeczenia sądu lub organu administracji publicznej wydanego na podstawie zakwestionowanych w skardze konstytucyjnej przepisów. Braki te nie zostały przez skarżącego usunięte w wyznaczonym terminie, co zgodnie z art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym w pełni uzasadniało odmowę nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Złożone przez skarżącego zażalenie nie odnosi się natomiast w swojej treści do przyczyn tej odmowy wskazanych w postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 1999 r. W tym stanie rzeczy, uznając za zasadne postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej należało nie uwzględniać zażalenia złożonego na to postanowienie.