Constitutional complaint dismissed; final administrative decision was the Governor's rejection letter, not the Vice-President's. The court rejected the appeal regarding the procedural timeline for filing the complaint.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the appeal against its earlier decision to reject the constitutional complaint. The applicant argued that the Vice-President's letter constituted the final administrative resolution, thereby triggering the filing deadline. The court determined that the Governor's letter rejecting the complaint was the definitive administrative act, as subsequent changes to that decision were legally impossible under the relevant statutes.
Legislator headnote
AI generatedArt. 227 k.p.a.; Art. 233-239 k.p.a.; The final administrative act determining the filing deadline for a constitutional complaint is the one that legally concludes the procedure, and subsequent attempts to alter that decision do not reset the time limit.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
174 POSTANOWIENIE* z dnia 6 października 2000 r. Sygn. Ts 46/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Safjan – przewodniczący Jerzy Stępień – sprawozdawca Marian Zdyb po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 27 czerwca 2000 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Macieja M., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej z 28 marca 2000 r. zarzucono, iż § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu przeprowadzania przetargów na zbycie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy (Dz.U. Nr 9, poz.
30) jest niezgody z art. 7, art. 32 ust. 1 i art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego przepis ten wyłącza możliwość udziału w innych, niż przetarg ustny ograniczony, przetargach organizowanych na zbycie nieruchomości należących do Skarbu Państwa osobom, którym stosownie do art. 212 ustawy o gospodarce nieruchomościami przysługuje uprawnienie do zaliczenia na poczet nabycia prawa własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości, wartości mienia pozostawionego poza granicami obecnego obszaru państwa w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r.
Wprowadzenie ograniczenia praw jednostki rozporządzeniem narusza, zdaniem skarżącego, również art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji. W związku z ogłoszeniem przetargu na oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu oraz sprzedaż położonych na nim budynków, skarżący złożył odpowiednią ofertę, zaznaczając, iż pokrycie ceny nabycia nieruchomości nastąpi poprzez zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa. Pismem z 11 grudnia 1999 r. Przewodnicząca Komisji Przetargowej Urzędu Rejonowego poinformowała skarżącego, iż jego oferta nie została zakwalifikowana do części niejawnej przetargu, gdyż nie spełniała warunków określonych w ogłoszeniu.
W piśmie z 23 grudnia 1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego stwierdził, iż warunkiem przetargu było zbycie nieruchomości za gotówkę, więc zastrzeżenie zawarte w ofercie skarżącego było z tym warunkiem sprzeczne. Skarga złożona przez skarżącego do Wojewody w W. pismem z 29 grudnia 1998 r. została uznana za niezasadną. Skarżący prowadził dalej korespondencję z Wojewodą w W., Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast na temat przeprowadzonego przetargu. Ostatnim pismem wskazanym przez skarżącego, w niniejszej sprawie jest pismo Wiceprezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 1 lutego 2000 r., stwierdzające, iż stanowisko prezentowane przez skarżącego w kolejnych pismach nie wnosi nic nowego do sprawy, nie ma więc podstaw do zmiany stanowiska Urzędu odnośnie sposobu przeprowadzania przetargów na podstawie zaskarżonego rozporządzenia.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 27 czerwca 2000 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż skarga konstytucyjna została złożona z przekroczeniem dwumiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Uznanie przez Wojewodę pismem z 29 grudnia 1998 r. skargi za niezasadną zakończyło postępowanie w sprawie, a skarga konstytucyjna została złożona dopiero 28 marca 2000 r. W zażaleniu złożonym 9 lipca 2000 r. skarżący uznał, iż wprawdzie postępowanie skargowe w sprawie przetargu zakończyło się z chwilą przesłania przez Wojewodę pisma uznającego skargę za niezasadną, jednakże nie zakończyło to postępowania w sprawie.
Skarżący wniósł następnie skargę w trybie określonym w Rozdziale 2 Działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. W związku z powyższym za ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie należy, zdaniem skarżącego, uznać pismo Wiceprezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 1 lutego 2000 roku. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W skardze konstytucyjnej oraz w zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania jej dalszego biegu wyrażony został pogląd, iż postępowanie w sprawie przetargu zakończyło się z chwilą przesłania przez Wojewodę w W. pisma stwierdzającego niezasadność skargi.
Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu na odmowę nadania biegu skardze konstytucyjnej dla upływu dwumiesięcznego terminu do jej złożenia nie ma znaczenia fakt, iż skarżący składał skargi do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Tryb skargowy, o którym mowa w Dziale VIII Rozdziału 2 kodeksu postępowania administracyjnego ma odrębny przedmiot postępowania określony w art. 227 kpa. Należy podkreślić, że skarga powszechna nie stanowi konkurencyjnego środka zaskarżenia możliwego do wykorzystania bez ograniczeń, a postępowanie skargowe nie może być konkurencyjne w stosunku do postępowań orzeczniczych prowadzonych przez organy administracyjne, sądowe czy quasi-sądowe.
Wynika to przede wszystkim z trybu rozpatrywania skargi, który został określony w art. 233, 234, 235 kpa. Ponadto przyjmując, w myśl twierdzeń skarżącego, iż ostatecznym rozstrzygnięciem w sprawie jest pismo Wiceprezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 1 lutego 2000 r. wydane w trybie skargowym określonym w dziale VIII kpa, należałoby w konsekwencji uznać, iż to właśnie przepisy tego działu, a nie § 14 zaskarżonego rozporządzenia stanowią podstawę jego wydania. Należy też podkreślić, iż zawarte w piśmie Wojewody w W. z 29 grudnia 1998 r. stanowisko o niezasadności skargi na czynności przetargowe nie mogło zostać zmienione – na skutek dalszych skarg skarżącego – ani przez samego Wojewodę, ani przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.
Ustawa o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenie Rady Ministrów z 13 stycznia 1998 r. nie przewidują możliwości dokonania takiej zmiany. Zmiana taka nie mogła nastąpić również na skutek złożenia skargi, o której mowa w art. 227 kpa. Z art. 240 kpa wynika, iż w przypadku sprawy, która nie podlega rozpatrzeniu według kpa środki prawne zawarte w art. 233-239 kpa należy stosować odpowiednio. Charakter instytucji przetargu oraz stosunków prawnych ukształtowanych po jego rozstrzygnięciu sprawia, iż w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe stosowanie w drodze analogii instytucji wznowienia postępowania, o której mowa w art. 235 kpa.
Powyższe względy przemawiają równocześnie za ścisłą wykładnią § 11 ust. 3 zaskarżonego rozporządzenia. Ponieważ poza zakresem przedmiotowym skargi konstytucyjnej, stawianych w niej zarzutów, pozostaje problem dopuszczalności drogi sądowej w sprawie stwierdzenia przeprowadzenia przetargu zgodnie z prawem, kwestia ta nie stanowiła przedmiotu orzekania Trybunału Konstytucyjnego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż rozstrzygnięciem od którego biegł dwumiesięczny termin do złożenia skargi konstytucyjnej było pismo Wojewody w W. z 29 grudnia 1998 r.