Constitutional complaint dismissed due to procedural time limit expiration, not substantive constitutional issues.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the constitutional complaint because it was filed outside the two-month statutory deadline following the final administrative decision. The petitioner argued that a specific regulation violated constitutional rights by excluding certain individuals from public auctions, but the court found the substantive arguments inadmissible. The decision rested solely on the procedural failure to meet the filing deadline, rendering the merits of the constitutional challenge irrelevant.
Legislator headnote
AI generatedArt. 46 ust. 1 ust. 1 u.T.K.; Art. 79 ust. 1 K.R.P.: A constitutional complaint must be filed within two months of the final administrative decision; if the deadline is missed, the complaint is inadmissible regardless of the substantive constitutional arguments raised.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
228 POSTANOWIENIE z dnia 27 czerwca 2000 r. Sygn. Ts 46/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krzysztof Kolasiński po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Macieja M., w sprawie zgodności: § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu przeprowadzania przetargów na zbycie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy (Dz.U. Nr 9, poz.
30) z art. 7, art. 32 ust. 1 i art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej z 28 marca 2000 r. zarzucono, iż § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu przeprowadzania przetargów na zbycie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy (Dz.U. Nr 9, poz.
30) jest niezgodny z art. 7, art. 32 ust. 1 i art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego, przepis ten wyłącza możliwość udziału w innych, niż przetarg ustny ograniczony, przetargach organizowanych na zbycie nieruchomości należących do Skarbu Państwa osobom, którym stosownie do art. 212 ustawy o gospodarce nieruchomościami przysługuje uprawnienie do zaliczenia na poczet nabycia prawa własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości, wartości mienia pozostawionego poza granicami obecnego obszaru Państwa w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r.
Skarżący zarzucił Urzędowi Rejonowemu w W., Wojewodzie w W. i Urzędowi Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast błędną interpretację zaskarżonego przepisu. Wskazał również przypadki odmiennej interpretacji § 14 przedmiotowego rozporządzenia przez inne urzędy, które dopuszczały do udziału w przetargach ustnych nieograniczonych osoby określone w art. 212 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem skarżącego uwzględnienie jego skargi spowoduje wyjaśnienie wszelkich wątpliwości związanych ze stosowaniem zaskarżonego przepisu. W piśmie procesowym z 17 maja 2000 r. skarżący wskazał, iż sformułowanie § 14 rozporządzenia oraz jego interpretacja prowadzi do nierównego traktowania.
Wprowadzenie ograniczenia praw jednostki rozporządzeniem narusza, zdaniem skarżącego, również art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i ust. 3 konstytucji. W związku z ogłoszeniem przetargu na oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu oraz sprzedaż położonych na nim budynków, skarżący złożył odpowiednią ofertę zaznaczając, iż pokrycie ceny nabycia nieruchomości nastąpi poprzez zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa. Pismem z 11 grudnia 1999 r. Przewodnicząca Komisji Przetargowej Urzędu Rejonowego poinformowała skarżącego, iż jego oferta nie została zakwalifikowana do części niejawnej przetargu, gdyż nie spełniała warunków określonych w ogłoszeniu.
W piśmie z 23 grudnia 1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego stwierdził, iż warunkiem przetargu było zbycie nieruchomości za gotówkę, więc zastrzeżenie zawarte w ofercie skarżącego było z tym warunkiem sprzeczne. Skarga złożona przez skarżącego do Wojewody w W. pismem z 29 grudnia 1998 r. została uznana za niezasadną. Skarżący prowadził dalej korespondencję z Wojewodą w W., Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast związaną z przeprowadzeniem przetargu. Ostatnim pismem wskazanym przez skarżącego w niniejszej sprawie jest pismo Wiceprezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 1 lutego 2000 r. stwierdzające, iż stanowisko prezentowane przez skarżącego w kolejnych pismach nie wnosi nic nowego do sprawy, nie ma więc podstaw do zmiany stanowiska Urzędu odnośnie sposobu przeprowadzania przetargów na podstawie zaskarżonego rozporządzenia.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W myśl art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym skargę konstytucyjną można wnieść w ciągu dwóch miesięcy od doręczenia skarżącemu ostatecznego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Skarżący zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 13 stycznia 1998 r. złożył do Wojewody skargę na czynności związane z przeprowadzeniem przetargu. Uznanie przez Wojewodę pismem z 29 grudnia 1998 r. skargi za niezasadną zakończyło postępowanie w sprawie, co wprost wynika z powołanego wyżej przepisu.
Na uznanie przez Wojewodę niezasadności skargi nie przysługuje odwołanie do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Należy podkreślić, iż sam skarżący w skardze konstytucyjnej podnosi, iż tryb skargowy na czynności związane z przeprowadzeniem przetargu reguluje § 11 przedmiotowego rozporządzenia. Z powyższego wynika, iż ostatecznym rozstrzygnięciem w sprawie było pismo Wojewody w W. uznające skargę za niezasadną. Dalsze pisma kierowane do skarżącego, w związku z jego wystąpieniami, nie miały charakteru rozstrzygnięć w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
Charakteru takiego nie miało też pismo Wiceprezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 1 lutego 2000 r., tak więc skarga konstytucyjna została złożona z przekroczeniem dwumiesięcznego terminu, co uzasadnia odmowę nadania jej dalszego biegu. Należy również stwierdzić, iż § 14 zaskarżonego rozporządzenia nie wyłącza prawa skarżącego do wzięcia udziału w przetargu innym niż przetarg ustny ograniczony, gdy zamierza on na poczet ceny nieruchomości zaliczyć wartość mienia pozostawionego za granicą. Przepis ten określa jedynie sytuacje, w których właściwy organ może przeprowadzić przetarg ustny ograniczony, nie zawiera natomiast zakazu uczestniczenia w innych formach przetargu przez osoby o których mowa w art. 212 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Wyprowadzenie takiego zakazu a contrario z braku jednoznacznych sformułowań przepisów regulujących inne formy przetargu jest niedopuszczalne. Brak w przedmiotowym rozporządzeniu ograniczeń podmiotowych odnośnie innych form przetargu oznacza, iż mogą w nich brać udział również osoby, o których mowa w art. 212 wskazanej ustawy. Taki sposób wykładni znajduje potwierdzenie w treści § 5 przedmiotowego rozporządzenia. Podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące nieprawidłowej wykładni § 14 zaskarżonego rozporządzenia przez organy stosujące prawo nie mogą być przedmiotem skargi konstytucyjnej.
W myśl art. 79 ust. 1 konstytucji skarga konstytucyjna dotyczyć może jedynie badania zgodności aktów normatywnych z konstytucją.