Legislator Case Law & Legislation
Ts 11/00 AI generated

Constitutional Court dismisses appeal on non-exhaustion of civil remedies, requiring lawyer representation for objections to inadmissibility decisions.

Case Number Ts 11/00
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court refused to examine the appellant's appeal against its previous decision to dismiss the constitutional complaint. The appellant argued that the lower court incorrectly declared the civil proceedings final without a cassation option, despite the case involving a tenancy termination. The Court ruled that the appeal cannot challenge the formal assessment of admissibility made in the initial inadmissibility decision, as such self-representation would undermine the requirement for legal counsel.

Legislator headnote

AI generated

Art. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 49 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym: An appeal against a decision to dismiss a constitutional complaint cannot be substantively examined if it challenges the formal admissibility assessment, as the requirement for legal counsel is essential to ensure qualified legal review.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility exhaustion of civil remedies legal counsel requirement appeal against inadmissibility tenancy termination dispute procedural finality court decision review

Cited Legislation

AI generated
Art. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Określony w art. 48 ust.
Art. 49 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego
Skarżący stwierdził, iż wyczerpał tok instancji w przedmiotowej sprawie, gdyż na podstawie art. 393 pkt 1 w związku z art.
Art. 23 kodeksu postępowania cywilnego
393 pkt 1 w związku z art. 23 kodeksu postępowania cywilnego nie przysługuje mu kasacja.
Art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
nie spełnił wymaganej w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.
art. 64 ust. 3 Konstytucji RP
o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych są niezgodne z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art.

Cited Case Law

AI generated
postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 1997 r., sygn. Ts 19/97
postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 2 kwietnia 1998 r., sygn. Ts 15/98
postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 5 stycznia 1999 r., sygn. Ts 105/98
postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 21 stycznia 1999 r., sygn. Ts 116/98

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

129 POSTANOWIENIE z dnia 17 maja 2000 r. Sygn. Ts 11/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Dębowska-Romanowska – przewodniczący Stefan J. Jaworski – sprawozdawca Krzysztof Kolasiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 29 marca 2000 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Zbigniewa D., p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej z 20 stycznia 2000 r. skarżący Zbigniew D. wnosił o orzeczenie, że art. 32 i 33 ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych są niezgodne z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz z art. 1 sporządzonego 20 marca 1952 r.

Protokołu Nr 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż na podstawie zaskarżonych przepisów Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z 8 stycznia 1999 r. (sygn. akt I C 2042/98) oddalił jego powództwo o wydanie części lokalu mieszkalnego stanowiącego jego własność, zajmowanego przez najemcę na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Następnie wyrokiem z 7 października 1999 r. (sygn. akt III Ca 780/99) Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację skarżącego od powołanego wyroku.

Skarżący stwierdził, iż wyczerpał tok instancji w przedmiotowej sprawie, gdyż na podstawie art. 393 pkt 1 w związku z art. 23 kodeksu postępowania cywilnego nie przysługuje mu kasacja. Podniósł, że zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych najem nawiązany na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale jest w rozumieniu ustawy najmem umownym, za który najemca opłaca czynsz regulowany. Czynsz ten nie wystarcza na pokrycie kosztów wynikających z prac remontowych, do których zobowiązany jest skarżący.

W konsekwencji nie jest on w stanie sprostać tym obowiązkom i ponosi stałe straty z najmu lokalu w wysokości 14 000 zł rocznie. Skarżący podniósł, że tak olbrzymi koszt prowadzonej przez państwo polityki mieszkaniowej nie może być w całości ponoszony przez niego. Stwierdził, że zaskarżone przepisy ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych nie pozwalają mu na rozwiązanie stosunku najmu i tym samym zmuszają go do “udzielania najemcy pomocy społecznej”. Postanowieniem z 29 marca 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdyż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu w postępowaniu cywilnym środków odwoławczych, a przez to nie wyczerpał toku instancyjnego tj. nie spełnił wymaganej w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.

Nr 102, poz. 643) przesłanki dopuszczalności skargi konstytucyjnej. Nie wyczerpanie środków odwoławczych polegało na nie złożeniu przez skarżącego kasacji od wyroku Sądu Okręgowego. O dopuszczalności kasacji w przedmiotowej sprawie przesądza kształtujący charakter powództwa o rozwiązanie najmu ze względu na zasadniczą rolę, jaką spełnia ono wobec powództwa o nakazanie opróżnienia lokalu. Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego i poglądami doktryny, w sprawach o rozwiązanie najmu i nakazanie opróżnienia lokalu na podstawie art. 33 ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, kasacja jest dopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.

Na postanowienie to skarżący złożył samodzielnie zażalenie 12 kwietnia 2000 r. W zażaleniu wskazał, iż w trakcie ogłaszania wyroku przez Sąd Okręgowy w G. został poinformowany, iż wyrok ma charakter ostateczny i nie przysługują od niego środki odwoławcze. Ponadto skarżący powtórzył zarzuty sformułowane w skardze konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zarzuty sformułowane w zażaleniu nie mogą stać się przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny. Określony w art. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wymóg sporządzenia skargi konstytucyjnej przez adwokata lub radcę prawnego rozciąga się także na zażalenie na postanowienia Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wydane po przeprowadzeniu wstępnego jej rozpoznania na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.

Funkcją tego postępowania jest weryfikacja przedłożonej skargi konstytucyjnej w świetle wymagań formalnych oraz dopuszczalności jej merytorycznego rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny. Możliwość samodzielnego kwestionowania przez skarżącego ustaleń poczynionych przez Trybunał Konstytucyjny, a odnoszących się do spełnienia przez skargę konstytucyjną wymogów formalnych podważałaby istotę i cel wprowadzonego w art. 48 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym obowiązku sporządzenia skargi konstytucyjnej przez adwokata lub radcę prawnego.

Tak bowiem, jak niezbędna jest kwalifikowana wiedza prawnicza w fazie przygotowywania skargi konstytucyjnej, tak tym bardziej kwalifikacje takie niezbędne są dla sformułowania zarzutów wobec postanowienia o odmowie nadania jej dalszego biegu zawierającego ocenę spełnienia przez skargę konstytucyjną owych wymagań formalnych. Wskazany pogląd został wyrażony w szeregu orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego (por. postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z: 24 lutego 1997 r., sygn. Ts 19/97, OTK ZU Nr 2/1998, poz. 24; 2 kwietnia 1998 r., sygn.

Ts 15/98, OTK ZU Nr 3/1998, poz. 44; 5 stycznia 1999 r., sygn. Ts 105/98, OTK ZU Nr 1/1999, poz. 9; 21 stycznia 1999 r., sygn. Ts 116/98, OTK ZU Nr 1/1999, poz. 11). Mając powyższe na względzie należało pozostawić zażalenie bez rozpoznania.