Constitutional complaint dismissed for failing to link equality claim to a specific constitutional right.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed Piotr P.'s complaint regarding Article 393(1) of the Civil Procedure Code, which excluded eviction cases based on rent amount from cassation review. The petitioner argued this created an unjustified inequality between citizens, but the Court held that the principle of equality alone is insufficient for a constitutional complaint without linking it to a specific constitutional right. Since the right to cassation is statutory rather than constitutional, the complaint lacked the necessary legal foundation to proceed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 32 Konstytucji RP: A constitutional complaint based solely on a violation of the principle of equality is inadmissible unless the applicant specifies the particular constitutional right or freedom that was infringed.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
103 POSTANOWIENIE z dnia 2 lutego 2000 r. Sygn. Ts 10/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Ferdynand Rymarz po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Piotra P., w sprawie zgodności: art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. z 1964 r., Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Piotra P., sporządzonej 17 stycznia 2000 r., zarzucono niezgodność art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z uwagi na wyłączenie spod kontroli kasacyjnej Sądu Najwyższego spraw o eksmisje z lokali mieszkalnych, ze względu na wysokość czynszu.
Zdaniem skarżącego – zakwestionowany przepis przesądził o odrzuceniu przez Sąd Okręgowy we W. wniesionej przez niego kasacji, a także stanowił podstawę oddalenia przez Sąd Najwyższy Izbę Cywilną zażalenia wniesionego na to postanowienie odrzucające kasację. Pełnomocnik skarżącego zauważa, że skoro do kodeksu postępowania cywilnego wprowadzono instytucję kasacji i nie uczyniono z niej nadzwyczajnego środka odwoławczego, dostęp do niej powinien być równy dla wszystkich. Uzależnienie możliwości wniesienia kasacji w sprawach o eksmisję od wysokości trzymiesięcznego czynszu za najem lokalu, skoro sprawy te są traktowane jako sprawy o świadczenie, prowadzi zdaniem skarżącego, do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji prawnej obywateli.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje. Mając na względzie treść art. 79 ust. 1 Konstytucji RP należy uznać, że samo wskazanie na naruszenie zasady równości nie jest wystarczającą podstawą do wystąpienia ze skargą konstytucyjną. Zasada ta bowiem ma charakter ustrojowy i samodzielnie nie stanowi źródła praw lub wolności o charakterze podmiotowym. Konstytucyjna zasada równości, na temat której wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny (por. np. orzeczenie U. 7/87, OTK w 1988 r., poz. 1, s.
5) stanowi, iż podmioty znajdujące się w takiej samej lub podobnej sytuacji należy traktować tak samo lub podobnie. Tak rozumiane równe traktowanie z reguły jest zrelacjonowane do jakiegoś prawa podmiotowego, w przypadku praw i wolności konstytucyjnych – do prawa podmiotowego o charakterze publicznym. Przedmiotem skargi konstytucyjnej nie może więc być naruszenie samej zasady równości, lecz naruszenie jej w związku z określonym konstytucyjnym prawem podmiotowym. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. np. postanowienie z 17 czerwca 1998 r., sygn.
Ts 48/98, OTK ZU Nr 4/1998, poz. 59; postanowienie z 17 lutego 1999 r., sygn. Ts 154/98, OTK ZU Nr 2/1999, poz. 34). Należy także podkreślić, że nie chodzi tu o jakiekolwiek prawo konstytucyjne a jedynie o takie, które nie zostało wyłączone z zakresu przedmiotowego skargi na podstawie art. 79 ust. 2 lub art. 81 Konstytucji RP. Wniosek przeciwny, dopuszczający oparcie skargi wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa do równego traktowania, bez wskazania w zakresie jakiego prawa lub wolności brak równego traktowania występuje, oznaczałby możliwość dochodzenia w drodze skargi konstytucyjnej naruszonych praw, których dochodzenie na tej drodze wykluczają wprost wskazane wyżej przepisy.
Należy też zauważyć, że oparcie skargi wyłącznie na zarzucie naruszenia zasady równości pozwalałoby również dochodzić w drodze skargi konstytucyjnej ochrony praw nie mających rangi praw konstytucyjnych. Stąd odwołanie się do naruszenia przez określoną regulację zasady równości musi być poprzedzone wskazaniem, w zakresie jakiego konstytucyjnie chronionego prawa lub wolności przysługującego skarżącemu, równość ta powinna być zachowana. Z tego względu Trybunał zauważa, że pełnomocnik skarżącego powinien wskazać zawarte w zaskarżonym przepisie art. 393 pkt 1 kpc kryterium różnicujące w sposób nieuzasadniony obywateli, co mogłoby świadczyć o zaistnieniu niedopuszczalnej dyskryminacji.
Z treści skargi wynika, że w istocie chodzi w niej o równość obywateli w zakresie możliwości skorzystania z prawa do kasacji, które to prawo ogranicza wprowadzenie przez ustawodawcę w sprawach o świadczenie ograniczenia wartościowego przedmiotu zaskarżenia. Wobec tak sformułowanego zarzutu niekonstytucyjności należy przytoczyć pogląd Trybunału Konstytucyjnego wyrażony w postanowieniu z 15 grudnia 1999 r., sygn. Ts 111/99 (OTK ZU Nr 1/2000), że prawo do kasacji nie ma charakteru konstytucyjnego i wynika wyłącznie z ustawy. Rozpoznając niniejszą skargę konstytucyjną Trybunał w pełni podziela ten pogląd.
Jednocześnie raz jeszcze podkreśla, że odwołanie się do naruszenia przez określoną regulację zasady równości musi być poprzedzone wskazaniem, w zakresie jakiego konstytucyjnie chronionego prawa lub wolności przysługującego skarżącemu równość ta powinna być zachowana. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny mając na względzie dokonane ustalenia, postanawia jak w sentencji.