Constitutional complaint dismissed for failure to identify a specific constitutional right violated by the criminal code provision.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Krzysztof L. regarding Article 85 of the Criminal Code. The complainant argued that the article violated the principle of equality before the law by allowing real concurrence of crimes to be absorbed regardless of the number of acts. The court ruled that the principle of equality is a substantive standard and does not constitute a specific constitutional right in itself, thus failing the admissibility requirement.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 32 ust. 1 Konstytucji RP: The principle of equality before the law is a substantive standard for legislative regulation and does not constitute a specific constitutional right that can serve as the sole basis for a constitutional complaint.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
96 POSTANOWIENIE z dnia 23 listopada 1999 r. Sygn. Ts 144/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krzysztof Kolasiński po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Krzysztofa L. w sprawie zgodności: art. 85 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Krzysztofa L. z 1 października 1999 r. zarzucono, iż art. 85 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
– Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego zakwestionowana regulacja narusza zasadę równości, albowiem sprawca popełniający przestępstwa pozostające w zbiegu realnym, bez względu na liczbę i wagę czynów może skorzystać z przywileju absorbcji kary, czego pozbawiony jest sprawca nawet mniejszej ilości czynów i o mniejszym ciężarze gatunkowym tylko dlatego, że poszczególne czyny przedzielone były wyrokami skazującymi. Skarżący wskazał, iż postanowieniem z 14 grudnia 1998 r. (sygn. akt II.K.783/98) Sąd Rejonowy w O.
W. umorzył postępowanie w sprawie wydania wyroku łącznego w stosunku do skarżącego z braku ustawowych przesłanek przewidzianych w art. 85 kk. W szczególności sąd stwierdził, iż popełnione przez skarżącego przestępstwa przedzielone były wyrokami skazującymi. Postanowienie to utrzymał w mocy Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z 12 stycznia 1999 r. (sygn. akt IV.Kz.4/99). Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wskazanie przez skarżącego prawa lub wolności o charakterze konstytucyjnym, których naruszenie łączy on z wydaniem przez organ władzy publicznej orzeczenia na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 12 października 1999 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi konstytucyjnej poprzez wskazanie takiego prawa lub wolności przysługującej skarżącemu, z uwagi na to, iż w złożonej do Trybunału skardze powołano się wyłącznie na naruszenie zasady równości. W przewidzianym terminie braku tego wszakże nie usunięto. W szczególności nie uczyniło tego pismo pełnomocnika skarżącego z 20 października 1999 r., w którym ponownie stwierdzono jedynie, iż “przepis art. 85 Kodeksu Karnego (...) nie traktuje równo podsądnych, przez co narusza konstytucyjną zasadę równości określoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji”.
Tymczasem zarzut naruszenia zasady równości nie może stanowić wyłącznej i samodzielnej podstawy wniesienia skargi konstytucyjnej. Z zasady tej nie wynika bowiem bezpośrednio żadne prawo o charakterze podmiotowym. Zasada ta ma bowiem charakter przedmiotowy określając standardy zgodnego z konstytucją kształtowania regulacji odnoszących się do sfery praw i obowiązków jednostki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. postanowienia z: 27 kwietnia 1998 r., sygn. Ts 46/98, i Ts 47/98 OTK ZU Suplement Nr I/1999, poz. 39 i 41; 17 czerwca 1998 r., sygn.
Ts 48/98, OTK ZU Nr 4/1998, poz. 59; 17 lutego 1999 r., sygn. Ts 154/98, OTK ZU 2/1999, poz. 34). W tym stanie rzeczy należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.