Constitutional complaint dismissed because the Supreme Administrative Court's ruling was not based on the challenged local acts. The court found the complaint inadmissible due to procedural defects and repealed statutes.

21 POSTANOWIENIE z dnia 30 listopada 1999 r. Sygn. Ts 104/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Lech Garlicki po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Magdaleny Ł. i Ryszarda S. w sprawie zgodności: art. 10 ust. 3 i art. 144 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dawniej ustawa o samorządzie terytorialnym; tekst jednolity z 1996 r. Dz.U. Nr 13, poz. 74 ze zm.), uchwały Rady Miasta K. z dnia 28 stycznia 1993 r. (nr LXX/468/93) w sprawie zasad polityki transportowej dla K., uchwały Rady Miasta K. z dnia 20 maja 1994 r. (nr CXIII/748/94) w sprawie polityki rozwoju przestrzennego i ochrony środowiska wraz z politykami sektorowymi, uchwały Zarządu Miasta K. z dnia 2 marca 1998 r. (nr 186/98) w sprawie organizacji ruchu w środmieściu K. z art. 5, art. 21, art. 30, art. 31, art. 32 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Uzasadnienie: Krystyna I., Magdalena Ł. i Ryszard S. – właściciele nieruchomości położonych w K. przy Rynku Głównym 7 i 28 działając na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wezwali Zarząd Miasta K. do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego poprzez zmianę uchwały z 2 marca 1998 r. w sprawie organizacji ruchu w śródmieściu K. Postulowana przez skarżących zmiana polegać miała na uwzględnieniu w treści jej postanowień dopuszczalności wjazdu bez ograniczeń czasowych przez pojazdy samochodowe właścicieli posesji położonych w strefie A (obejmującej swoim zasięgiem nieruchomości stanowiące własność skarżących), jak również postoju tych pojazdów przy posesji do jednej godziny.

Uchwałą z 27 kwietnia 1998 r. (nr 429/98) Zarząd Miasta K. oddalił żądanie skarżących, wobec czego skierowali oni skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. – Ośrodek Zamiejscowy w K., której przedmiotem uczynili zarówno uchwałę z 2 marca 1998 r., jak i – stanowiącą odpowiedź na wezwanie skarżących – uchwałę z 27 kwietnia 1998 r. Wyrokiem z 8 czerwca 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił, nie dopatrując się w postanowieniach kwestionowanych uchwał niezgodności z prawem. W tym stanie rzeczy Magdalena Ł. i Ryszard S., działający za pośrednictwem pełnomocnika, skierowali do Trybunału Konstytucyjnego skargę, w której zakwestionowali konstytucyjność przepisów ustawy o ruchu drogowym (art. 10 ust. 3 i art. 144 ust. 3), ustawy o samorządzie terytorialnym (art. 30 ust. 1 pkt 6) oraz uchwał Rady Miasta K. w sprawie zasad polityki transportowej dla K., w sprawie polityki rozwoju przestrzennego i ochrony środowiska wraz z politykami sektorowymi i uchwały Zarządu Miasta K. w sprawie organizacji ruchu w śródmieściu K.

W szczególności w skardze podniesiono, iż wskazane przepisy wymienionych aktów normatywnych naruszają postanowienia Konstytucji RP dotyczące wolności i praw człowieka, zasady równości wobec prawa i godzą w prawo własności skarżących. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Skardze Magdaleny Ł. i Ryszarda S. nie może być nadany bieg. Skarga odnosi się do:

1) dwóch przepisów (art. 10 ust. 3 i art. 144 ust.

3) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym;

2) art. 30 ust. 2 pkt 6 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym;

3) trzech uchwał samorządowych władz K. podjętych w latach 1993-1998. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że skarga w swej istocie kieruje się przeciwko uchwałom Rady Miasta K. i Zarządu Miasta K. ograniczających dopuszczalność dojazdu pojazdów samochodowych do nieruchomości, które stanowią własność skarżących. W tym zakresie można mówić o ograniczeniu konstytucyjnych praw i wolności skarżących przez akty normatywne i może powstać pytanie, czy ograniczenie to było konstytucyjnie dopuszczalne. Niemniej, skarga konstytucyjna, wniesiona na tle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, nie spełnia warunków ustanowionych w art. 79 konstytucji.

Skargę można wnieść tylko w sprawie zgodności z konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego sąd ostatecznie orzekł o wolnościach lub prawach skarżącego. Wyrok NSA, stosownie do istoty postępowania z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, nie został jednak wydany na podstawie kwestionowanych uchwał Rady i Zarządu Miasta K. Treścią wyroku było rozstrzygnięcie o legalności tych uchwał, stanowiły one więc przedmiot orzeczenia, ale nie jego podstawę. Z tego względu nie została spełniona podstawowa przesłanka dopuszczalności skargi, tzn. odniesienie skargi do przepisu, który stanowił podstawę wyroku sądowego.

Jest to argument wystarczający dla wykluczenia możliwości nadania biegu skardze konstytucyjnej w zakresie, w jakim odnosi się ona do przepisów prawa miejscowego i z tego względu nie ma potrzeby wdawać się w rozważania, czy przepisy te w ogóle mogą stać się przedmiotem zaskarżenia w skardze konstytucyjnej. Gdy chodzi o zarzuty skierowane przeciwko przepisom prawa o ruchu drogowym, to przede wszystkim należy zauważyć, że art. 144 tej ustawy został – z dniem 1 stycznia 1999 r. – uchylony z mocy art. 127 pkt 12 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U.

Nr 106, poz. 668) i tym samym utracił moc prawną. Stosownie do art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym nie ma możliwości prowadzenia postępowania wobec przepisu, który utracił już moc obowiązującą i tym samym nie ma możliwości nadania w tym zakresie biegu skardze konstytucyjnej. Nie ma też podstaw do nadania biegu skardze konstytucyjnej w zakresie, w jakim kwestionuje konstytucyjność art. 10 ust. 3 prawa o ruchu drogowym oraz art. 30 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie gminnym (ten ostatni przepis skarżący błędnie oznaczyli jako art. 30 ust. 1 pkt 6, co jednak nie ma znaczenia prawnego).

Niezależnie od zmian, jakim w międzyczasie uległ art. 10 ust. 3, trzeba zauważyć, że choć stanowiły one podstawę prawną dla wydania uchwał Rady i Zarządu Miasta K., to nie stanowiły podstawy orzekania przez NSA przy rozpoznawaniu skargi wniesionej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Są to bowiem przepisy kompetencyjne, które w żaden sposób nie określają merytorycznych kierunków, w jakich mają być wykonywane przez lokalne organy samorządowe. Podstawą orzeczenia sądowego mogłyby stać się one tylko wówczas, gdyby skarżący kwestionowali właściwość (kompetencje) organów lokalnych stanowiących prawo, a skarga konstytucyjna dotyczy merytorycznych rozwiązań przyjętych przez organy samorządowe.

Nawet zresztą gdyby traktować art. 10 ust. 3 i art. 30 ust. 2 pkt 6 jako pośrednie podstawy wyroku NSA, to i tak w tym zakresie uznać należałoby skargę za oczywiście bezzasadną, bo generalne ustalenie właściwości i kompetencji organów samorządowych do zarządzania ruchem w żaden sposób nie koliduje ani z art. 32, ani z art. 21 i art. 64 konstytucji. Na tle art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym skardze nie może zostać nadany bieg także w tym zakresie. Z tych względów Trybunał Konstytucyjny orzekł jak na wstępie.