Constitutional complaint dismissed for exceeding scope regarding legislative omission on appeal fees.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by Henryk W. against Article 22(3) of the Civil Proceedings Costs Act. The complainant argued that the lack of an appeal mechanism for court president orders regarding appeal fees violated his right to a court. The court determined that the complaint's subject matter concerned a legislative omission rather than a specific unconstitutional act, thereby exceeding the statutory limits of a constitutional complaint under Article 79(1) of the Constitution.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 22 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: A constitutional complaint must challenge a specific normative act as the basis for a final decision; complaints alleging legislative omissions or failures to regulate specific procedural remedies fall outside the admissible scope of such complaints.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
14 POSTANOWIENIE z dnia 14 września 1999 r. Sygn. Ts 80/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Mączyński po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Henryka W. w sprawie zgodności: art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 24, poz. 110 ze zm.) z art. 8 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Henryka W. zarzucono, iż art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.
Nr 24, poz. 110 ze zm.) jest niezgodny z art. 8 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego zakwestionowana regulacja, nie przewidując zażalenia na zarządzenie przewodniczącego sądu drugiej instancji w przedmiocie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, a zwłaszcza wpisu od kasacji, narusza zasadę prawa do sądu. Skarżący wskazał, iż zarządzeniem przewodniczącego Sądu Wojewódzkiego w S. z 9 października 1998 r. (sygn. akt II Ca 487/98) został wezwany do uiszczenia opłaty sądowej od kasacji.
Zażalenie skarżącego na to zarządzenie, podnoszące błędne ustalenie wysokości tej opłaty, zostało odrzucone postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w S. z 22 października 1998 r. (sygn. akt II Ca 487/98). Z kolei zażalenie skarżącego na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Sądu Apelacyjnego w P. z 24 listopada 1998 r. (sygn. akt IACz 1240/98). Ostatecznie Sąd Najwyższy postanowieniem z 29 kwietnia 1999 r. (sygn. akt I CKN 120/99) odrzucił kasację skarżącego z uwagi na to, iż w terminie nie została od niej uiszczona opłata.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przedmiotem skargi konstytucyjnej może być przepis ustawy lub innego aktu normatywnego, który stanowił podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych. Jak wynika z treści skargi konstytucyjnej oraz pisma skarżącego z 6 lipca 1999 r., nie łączy on zarzutu niezgodności z Konstytucją RP z aktualnym brzmieniem art. 22 ust. 3 ustawy z 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych.
Przyczynę naruszenia przysługujących mu praw konstytucyjnych, w tym w szczególności prawa do sądu, upatruje on natomiast w braku stosownej regulacji przewidującej środek odwoławczy od zarządzeń przewodniczącego wydziału określających wysokość opłaty od kasacji. Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej odnosi się do niekonstytucyjnego – zdaniem skarżącego – zaniechania ustawodawcy, co wykracza poza określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP granice tej skargi. W tym stanie rzeczy, uznając iż przedmiot skargi konstytucyjnej nie mieści się w granicach określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP należało odmówić nadania jej dalszego biegu.