Legislator Case Law & Legislation
Ts 43/99 AI generated

Constitutional complaint dismissed; constitutional complaint filed late; court held knowledge of ruling date matters.

Case Number Ts 43/99
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the appellant's appeal against its earlier decision to reject a constitutional complaint. The appellant argued that the two-month filing deadline had not expired because the contested Supreme Court ruling was only served to him in May 1999. The court rejected this, holding that the deadline runs from when the appellant knew the ruling's content, which was evident from the protocol copy obtained in September 1996. Consequently, the appeal was not considered, and the original rejection of the constitutional complaint stood.

Legislator headnote

AI generated

Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP: The two-month period for filing a constitutional complaint runs from the date the applicant becomes aware of the content of the contested decision, not from the date of its formal service.

Keywords

AI generated
constitutional complaint filing deadline knowledge of ruling service of documents Supreme Court procedural time limit Constitutional Court

Cited Legislation

AI generated
Art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, iż złożona ona została po upływie dwumiesięcznego terminu określonego w art. 46 ust.
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
W tej sytuacji z oczywistych względów nie mógł być dochowany termin do złożenia skargi konstytucyjnej, skoro odnoszące się do tej instytucji regulacje art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.
Art. 357 § 1 kodeksu postępowania cywilnego
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 357 § 1 kodeksu postępowania cywilnego postanowienia sądu wydane w trakcie posiedzenia jawnego nie podlegają doręczeniu, chyba że przysługuje od nich środek zaskarżenia oraz w terminie tygodniowym złożono wniosek o ich doręczenie.
art. 78 Konstytucji
z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.
art. 79 Konstytucji RP
Stwierdził także, iż podstawę skargi w rozumieniu art. 79 Konstytucji RP stanowi postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 1996 r.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
W tej sytuacji z oczywistych względów nie mógł być dochowany termin do złożenia skargi konstytucyjnej, skoro odnoszące się do tej instytucji regulacje art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

139 POSTANOWIENIE z dnia 21 września 1999 r. Sygn. Ts 43/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Trzciński – przewodniczący Marian Zdyb – sprawozdawca Teresa Dębowska-Romanowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 31 maja 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Tadeusza G., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Tadeusza G. sporządzonej 23 marca 1999 r., zarzucono niezgodność art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U.

Nr 45, poz. 241) z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez naruszenie prawa do zażalenia na decyzję sądu odmawiającą udziału w postępowaniu adwokatom nie wykonującym zawodu indywidualnie, jak również radcom prawnym reprezentującym osoby fizyczne. Skarżący wskazał, iż zakwestionowany przepis stanowił podstawę wydania przez Sąd Najwyższy uchwały z 10 stycznia 1997 r. Stwierdził także, iż podstawę skargi w rozumieniu art. 79 Konstytucji RP stanowi postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 1996 r. o nieuwzględnieniu wniosku o dopuszczenie skarżącego do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika strony.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 31 maja 1999 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, iż złożona ona została po upływie dwumiesięcznego terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, a ponadto zakwestionowana w niej regulacja prawna nie stanowiła podstawy wydania postanowienia Sądu Najwyższego z 25 września 1996 roku. Na postanowienie to zażalenie złożył skarżący, podnosząc, iż wskazane w skardze konstytucyjnej postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 1996 r. doręczono mu na jego wniosek dopiero w maju 1999 r.

Zdaniem skarżącego przesądza to o dochowaniu dwumiesięcznego terminu do złożenia skargi konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 357 § 1 kodeksu postępowania cywilnego postanowienia sądu wydane w trakcie posiedzenia jawnego nie podlegają doręczeniu, chyba że przysługuje od nich środek zaskarżenia oraz w terminie tygodniowym złożono wniosek o ich doręczenie. Jak słusznie wskazuje skarżący, postanowienie Sądu Najwyższego o nieuwzględnieniu wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze obrońcy nie mogło być przedmiotem zaskarżenia, a tym samym nie podlegało doręczeniu.

Z instytucją doręczenia nie można utożsamiać wydania odpisu orzeczenia lub protokołu rozprawy na wniosek osoby zainteresowanej. Stąd też okoliczność, iż skarżący uzyskał odpis protokołu rozprawy przed Sądem Najwyższym z 25 września 1996 r. 14 maja 1999 r. nie ma znaczenia dla ustalenia, czy dochowany został dwumiesięczny termin do złożenia skargi konstytucyjnej określony w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Zasadnym pozostaje bowiem stwierdzenie Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w postanowieniu z 31 maja 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, iż w przypadku gdy przepisy prawa nie przewidują doręczenia określonych rozstrzygnięć organów władzy publicznej, termin do złożenia skargi konstytucyjnej należy liczyć od momentu, gdy skarżącemu stała się wiadoma treść tego rozstrzygnięcia przynajmniej w zakresie odnoszącym się do przysługujących mu praw lub wolności konstytucyjnych.

Jak wynika z akt sprawy, w szczególności zaś z przedstawionego odpisu protokołu rozprawy przed Sądem Najwyższym 25 września 1996 r., treść postanowienia o nieuwzględnieniu wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika strony była skarżącemu znana już w dacie jego wydania, tj. 25 września 1996 r. W tej sytuacji z oczywistych względów nie mógł być dochowany termin do złożenia skargi konstytucyjnej, skoro odnoszące się do tej instytucji regulacje art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 46 i n. ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym weszły w życie 17 października 1997 r., brak jest natomiast jakichkolwiek przepisów wskazujących na retroaktywny charakter tych regulacji.

Niezależnie od powyższej okoliczności, Trybunał Konstytucyjny miał na uwadze fakt, iż skarżący w żadnej mierze nie odniósł się w swoim zażaleniu do tej podstawy odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, która polegała na braku związku pomiędzy zakwestionowanym przepisem ustawy z 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym, a wskazanym w tej skardze postanowieniem sądu uznanym przez skarżącego za źródło naruszenia przysługujących mu praw konstytucyjnych. Podstawę tę Trybunał Konstytucyjny uznaje za w pełni uzasadnioną i wystarczającą do odmowy merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej.

W tym stanie rzeczy należało nie uwzględniać zażalenia skarżącego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 31 maja 1999 roku.