Constitutional complaint dismissed; appeal rejected for adding new legal grounds without challenging prior ruling.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court rejected the appellant's appeal against its earlier decision to dismiss a constitutional complaint. The appellant expanded the complaint to include new statutory provisions but failed to address the grounds for the initial dismissal. Consequently, the court found the appeal inadmissible because it did not challenge the prior ruling and the new laws cited were not the basis for the contested court decisions.
Legislator headnote
AI generatedArt. 63 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa; Art. 8 § 1 ustawy o zmianie Kodeksu cywilnego: An appeal against a decision to dismiss a constitutional complaint is inadmissible if the appellant merely expands the scope of the complaint with new legal grounds without challenging the substantive reasons for the original dismissal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
114 POSTANOWIENIE z dnia 7 lipca 1999 r. Sygn. Ts 21/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Mączyński – przewodniczący Ferdynand Rymarz – sprawozdawca Janusz Trzciński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 18 maja 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Leokadii R., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 18 maja 1999 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej uznając, iż zakwestionowany w niej art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.
Nr 107, poz. 464 ze zm.) nie stanowił podstawy wydania orzeczeń sądowych, wskazanych przez skarżącą jako rozstrzygnięcia naruszające jej prawa konstytucyjne. Na postanowienie to skarżąca wniosła 31 maja 1999 r. zażalenie, w którym rozszerzyła przedmiot skargi konstytucyjnej także na art. 8 § 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 11, poz. 81 ze zm.), a także art. 63 ust. 4 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U.
Nr 107, poz. 464 ze zm.). Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje. W złożonym zażaleniu skarżąca nie przedstawiła żadnych zarzutów kwestionujących zasadność postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 18 maja 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu złożonej przez nią skardze konstytucyjnej. Skarżąca nie odniosła się do podstaw tej odmowy. Uznając za trafne motywy zaskarżonego postanowienia, rozszerzyła natomiast przedmiot skargi konstytucyjnej na nowe regulacje prawne. W tej sytuacji zażalenie skarżącej nie mogło zostać uwzględnione.
Niezależnie od powyższych okoliczności Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż regulacje prawne, na które w zażaleniu rozszerzono zarzut niezgodności z konstytucją, również nie stanowiły podstawy wydania orzeczeń sądowych wskazanych w skardze konstytucyjnej. W art. 63 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw brak jest w ogóle ustępu czwartego, o którym wspomina skarżąca, natomiast art. 8 § 1 ustawy z 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych odnosi się wyłącznie do spraw będących w toku a nie zakończonych ostateczną decyzją w dniu wejścia w życie tego przepisu.
Regulacja ta nie mogła więc stanowić podstawy prawnej odrzucenia wniosku skarżącej o uchylenie decyzji o nabyciu własności nieruchomości przez posiadacza samoistnego.