Legislator Case Law & Legislation
Ts 12/99 AI generated

Constitutional complaint dismissed due to lack of final administrative decision and exhaustion of procedural remedies.

Case Number Ts 12/99
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court refused to proceed with the constitutional complaint filed by a lawyer regarding the flat tax system. The petitioner argued that the tax office's letter was a final decision, but the court determined it was merely informational and did not constitute a binding ruling. Consequently, the court held that the petitioner had not exhausted administrative remedies and lacked the necessary finality to file a constitutional challenge.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint is inadmissible if the petitioner has not obtained a final, non-appealable administrative or judicial decision, as the Constitutional Court acts only as a subsidiary remedy after all other procedural avenues are exhausted.

Keywords

AI generated
exhaustion of remedies final administrative decision subsidiary remedy constitutional complaint admissibility procedural finality

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Na tym polega istota przesłanki “ostatecznego orzeczenia”, sformułowanej w art. 79 ust. 1 konstytucji.
Art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Pismo to, zdaniem skarżącego, może być potraktowane jako inne ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 46 ust.
Art. 8 ust. 1 pkt 3 lit.d ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym
skarżący zarzucił sprzeczność art. 8 ust. 1 pkt 3 lit.d ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U.
Art. 165 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2/ art. 165 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
art. 87 ust. 1 Konstytucji
14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2/ art.
art. 79 ust. 1 konstytucji
Na tym polega istota przesłanki “ostatecznego orzeczenia”, sformułowanej w art. 79 ust. 1 konstytucji.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

87 POSTANOWIENIE z dnia 15 marca 1999 r. Sygn. Ts 12/99 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Leszka L., w sprawie zgodności: 1/ art. 8 ust. 1 pkt 3 lit.d ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930) z art. 2, 7, 32 ust. 1, 32 ust. 2, 65 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, oraz z zasadą niedyskryminacji określoną w art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2/ art. 165 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

– Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) z art. 2, 7 i 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej z 26 stycznia 1999 r. skarżący zarzucił sprzeczność art. 8 ust. 1 pkt 3 lit.d ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930) z art. 2, 7, 32 ust. 1, 32 ust. 2, 65 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z zasadą niedyskryminacji określoną w art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także art. 165 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

– Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) z art. 2, 7 i 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący jest radcą prawnym prowadzącym kancelarię prawniczą, a zaskarżony przepis ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne narusza, jego zdaniem, wskazane zasady konstytucyjne przez wprowadzenie podziału podatników według kryteriów wykształcenia i zawodu, uniemożliwiając przez to wolnym zawodom, w tym i prawniczym, dokonanie wyboru formy opodatkowania.

Skarżący 7 grudnia 1998 r. wystąpił do urzędu skarbowego z pismem powiadamiającym, iż w 1999 r. z tytułu prowadzenia kancelarii prawnej będzie płacił zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych, oczekując w tym przedmiocie stosownej decyzji urzędu. Uznał bowiem, że urząd skarbowy na podstawie art. 165 ustawy – Ordynacja podatkowa powinien, na jego żądanie, wszcząć w tej sprawie postępowanie podatkowe i wydać stosowną decyzję. W odpowiedzi otrzymał pismo Urzędu Skarbowego w I. z 5 stycznia 1999 r. informujące go, iż art. 8 ust. 1 pkt 3 lit.d i lit.e ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne wyklucza możliwość dokonania przez niego wyboru w 1999 r. opodatkowania w formie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych.

Może zatem do 20 stycznia 1999 r. powiadomić urząd skarbowy o wyborze właściwej formy opodatkowania i prowadzeni od początku roku księgi przychodów i rozchodów. W piśmie tym urząd wskazał, iż uważa za przedwczesne wszczynanie postępowania w tej sprawie i wydawanie decyzji, z uwagi na to, iż nie upłynął jeszcze termin zakreślony datą 20 stycznia 1999 r. Jednocześnie poinformowano podatnika, że urząd ma obowiązek wszcząć postępowanie podatkowe w przypadku prowadzenia przez podatnika niewłaściwej ewidencji i zastosowaniu formy opodatkowania niezgodnej z obowiązującymi przepisami podatkowymi.

Pismo to, zdaniem skarżącego, może być potraktowane jako inne ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Trybunał zważył co następuje: Nie można podzielić sugestii skarżącego, iż pismo Urzędu Skarbowego w I. z 5 stycznia 1999 r. jest innym ostatecznym rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Pismo to ma bowiem charakter wyłącznie informacyjny i nie zawiera żadnego władczego rozstrzygnięcia o prawach lub wolnościach konstytucyjnych przysługujących skarżącemu.

Wyraźnie wskazuje się w nim, iż dopiero po ustaleniu, że do 20 stycznia 1999 r. podatnik nie zastosował formy opodatkowania zgodnej z obowiązującymi przepisami podatkowymi i nie prowadzi właściwej ewidencji urząd skarbowy będzie zobowiązany do wszczęcia postępowania podatkowego, w którym zapadną stosowne rozstrzygnięcia. Należy zatem uznać, że dopiero po wyczerpaniu przysługującego skarżącemu toku instancji w postępowaniu podatkowym, powstanie możliwość wniesienia do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej. Wynika to z przyjętego przez ustawodawcę modelu skargi konstytucyjnej, która w polskim porządku prawnym jest środkiem o charakterze nadzwyczajnym i subsydiarnym.

Skarga może zostać wniesiona dopiero w sytuacji, gdy skarżący nie dysponuje już żadną proceduralną możliwością uruchomienia dalszego postępowania przed sądem bądź organem administracji publicznej w swojej sprawie. Do rozstrzygania o sprawach indywidualnych są bowiem przede wszystkim powołane sądy i organy administracji publicznej, a Trybunał Konstytucyjny powinien wkraczać dopiero po wyczerpaniu tych wszystkich procedur pozwalających na rozstrzygnięcie sprawy, które mogą zostać uruchomione przez samego skarżącego. Na tym polega istota przesłanki “ostatecznego orzeczenia”, sformułowanej w art. 79 ust. 1 konstytucji.

Od takiego orzeczenia skarżącemu nie może już przysługiwać żaden środek odwoławczy, ani inny środek zaskarżenia. Należy także zauważyć, że nie jest jasny zarzut skarżącego odnoszący się do art. 165 § 1, 2 i 3 ustawy – Ordynacja podatkowa. Zapis ten przewiduje bowiem możliwość wszczęcia postępowania podatkowego nie tylko z urzędu, ale także na żądanie strony, stąd w brzmieniu zakwestionowanych przepisów art. 165 tej ustawy trudno dopatrzyć się niekonstytucyjności. Wydaje się, iż skarżący upatruje jej raczej w działaniu urzędu skarbowego, który jego zdaniem, nie zastosował się, do tego zapisu ustawowego.

Jednakże fakt ten nie może być już przedmiotem skargi konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy, z uwagi na niespełnienie podstawowej przesłanki wynikającej z treści art. 79 ust. 1 konstytucji i art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, wniesiona przez skarżącego skarga konstytucyjna nie może być merytorycznie rozpoznana przez Trybunał Konstytucyjny i należało odmówić nadania jej dalszego biegu. ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643), orzeka się jak w sentencji.