Constitutional complaint dismissed as premature due to pending administrative appeal before final ruling.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by a securities firm regarding a regulation on capital requirements. The plaintiff argued the regulation violated constitutional provisions on property and business freedom, but had already filed an administrative appeal with the Supreme Administrative Court. The court ruled the complaint premature because the administrative appeal had not yet resulted in a final, binding judicial decision, which is a mandatory prerequisite for admissibility under the Constitution.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 46 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint is inadmissible if the applicant has not yet obtained a final judicial decision on the matter, as the administrative act is not considered a final ruling until the administrative appeal process concludes.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
59 POSTANOWIENIE z dnia 9 czerwca 1998 r. Sygn. Ts 78/98 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Mączyński po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Miejskiego Domu Maklerskiego S.A. w W., w sprawie: niezgodności 6a Zarządzenia Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych z dnia 17 marca 1994 r. w sprawie określenia minimalnej wartości środków własnych oraz maksymalnej wartości kredytów przeznaczonych na uruchomienie działalności (MP Nr 21, poz. 169 ze zm.) z art. 22 w związku z art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 93 pkt 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.
Nr 102, poz. 643 ze zm.) p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Miejskiego Domu Maklerskiego S.A. w W. wniesionej 22 maja 1998 r. zarzucono, że 6a zarządzenia Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych z dnia 17 marca 1994 r. w sprawie określenia minimalnej wartości środków własnych oraz maksymalnej wartości kredytów przeznaczonych na uruchomienie działalności maklerskiej (MP Nr 21, poz. 169 ze zm.) narusza art. 22 w związku z art. 7 i art. 32 oraz art. 93 pkt 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem skarżącego, naruszenie to polega na unormowaniu w tym przepisie obowiązków podmiotów gospodarczych prowadzących działalność maklerską w sposób sprzeczny z art. 32 1a ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych w związku z art. 190 tejże ustawy i przyjęciu, że uregulowany w tym przepisie wskaźnik, tzw. stopa bezpieczeństwa może być podstawą do wydania przez Komisję Papierów Wartościowych i Giełd decyzji z dnia 16 stycznia 1998 r. cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie działalności maklerskiej.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżone przepisy stanowią podstawę ostatecznej decyzji Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z 5 marca 1998 r., doręczonej skarżącemu 23 tego miesiąca (wraz z pouczeniem o prawie złożenia skargi na tę decyzję bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego). Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył 23 marca 1998 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z 5 marca 1998 r., która nie została do chwili obecnej rozpoznana. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej skarga konstytucyjna może być wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego, jeżeli na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego, sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o prawach lub wolnościach konstytucyjnych skarżącego. Z konkretyzującego tę normę konstytucyjną art. 46 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi powinien wykorzystać przysługujące mu środki proceduralne w celu doprowadzenia do rozstrzygnięcia sprawy prawomocnym wyrokiem (por. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 5 grudnia 1997 r., Ts 1/97;
OTK ZU Nr 2/1998, poz. 17). Decyzja administracyjna może być traktowana jako rozstrzygnięcie ostateczne tylko w sprawach, w których przepisy wyłączają możliwość jej zaskarżenia do sądu administracyjnego (por. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 17 marca 1997 r., Ts 27/97). Z akt sprawy wynika, że skarżący 23 marca 1998 r. wniósł do NSA skargę na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z 5 marca 1998 r. Skarga ta dotychczas nie została rozpoznana, tym samym nie doszło jeszcze do wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie, będącej przedmiotem niniejszej skargi konstytucyjnej.
W tym stanie rzeczy, skarga ta jako przedwczesna nie może zostać rozpatrzona przez Trybunał Konstytucyjny, w związku z czym należy odmówić nadania jej dalszego biegu, co obejmuje również zawarty w skardze dodatkowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.